Iudas hauing three sonnes by a Chananite. 6. marieth the first, and after his death, the second to Thamar. 10. who also dying, he delayeth to match the third with her. 15. But him selfe begetteth of her (taking her for a harlote) two sonnes twinnes, Phares and Zara.
1At that time Juda went down from his brethren, and turned in to a certain Odollamite, named Hiras.Nello stesso tempo Giuda separato da' suoi fratelli andò a posare in casa di un uomo di Odollam, per nome Hiram.THE same time Iudas going downe from his brethren, turned in to a man an Odollamite, named Hiras.Eodem tempore, descendens Judas a fratribus suis, divertit ad virum Odollamitem, nomine Hiram. 2And he saw there the daughter of a man of Chanaan, called Sue: and taking her to wife, he went in unto her.E ivi vide la figlia di un Chananeo, chiamato Sue: e, presala per moglie, convivea con lei.And he sawe there the daughter of a man of Chanaan, called Sue: and taking her to wife, he did companie with her.Viditque ibi filiam hominis Chananæi, vocabulo Sue: et accepta uxore, ingressus est ad eam. 3And she conceived, and bore a son, and called his name Her.Ed ella concepì e partorì un figliuolo, e gli pose nome Her.Who conceaued, and bare a sonne, and called his name Her.Quæ concepit, et peperit filium, et vocavit nomen ejus Her. 4And conceiving again, she bore a son, and called him Onan.La quale concepito un'altra volta, pose al figliuolo, che le nacque, il nome di Onan.And conceauing a childe againe, she called her sonne after he was borne, Onan.Rursumque concepto fœtu, natum filium vocavit Onan. 5She bore also a third: whom she called Sela. After whose birth, she ceased to bear any more.Partorì anche il terzo, cui ella chiamò Sela: e nato questo, non ebbe più figliuoli.She bare also the third: whom she called Sela after whose birth, she ceased to beare any more.Tertium quoque peperit: quem appellavit Sela; quo nato, parere ultra cessavit. 6And Juda took a wife for Her, his first born, whose name was Thamar.E Giuda diede in moglie ad Her, suo primogenito, una chiamata Thamar.And Iudas gaue a wife to Her his first begotten, named Thamar.Dedit autem Judas uxorem primogenito suo Her, nomine Thamar. 7And Her, the first born of Juda, was wicked in the sight of the Lord: and was slain by him.Ma Her, primogenito di Giuda, fu uomo perverso nel cospetto del Signore: il quale lo fece morire.Also Her the first begotten of Iudas, was wicked in the fight of our Lord: and was slaine of him.Fuit quoque Her primogenitus Judæ nequam in conspectu Domini: et ab eo occisus est. 8Juda, therefore, said to Onan his son: Go in to thy brother’s wife and marry her, that thou mayst raise seed to thy brother.Disse pertanto Giuda ad Onan suo figlio: Prendi la moglie di tuo fratello, e convivi con lei affin di dare figliuoli al tuo fratello.Iudas therfore said to Onan his sonne: companie with thy brothers wife, and be ioyned to her, that thou mayest rayse seede to thy brother.Dixit ergo Judas ad Onan filium suum: Ingredere uxorem fratris tui, et sociare illi, ut suscites semen fratri tuo.
9He knowing that the children should not be his, when he went in to his brother’s wife, he spilled his seed upon the ground, lest children should be born in his brother’s name.Sapendo quegli, che i figliuoli, che nascessero, non sarebbero suoi, accostandosi alla moglie del fratello, impediva il concepimento, affinché non nascessero figliuoli col nome del fratello.He knowing that the children should not be borne to himselfe, companying with his brothers wife, shed his seede vpon the ground, left children might be borne in his brothers name.Ille sciens non sibi nasci filios, introiens ad uxorem fratris sui, semen fundebat in terram, ne liberi fratris nomine nascerentur. 10And therefore the Lord slew him, because he did a detestable thing:Quindi il Signore lo fece morire, perché faceva cosa detestabile.And therfore our Lord stroke him, because he did a detestable thing.Et idcirco percussit eum Dominus, quod rem detestabilem faceret. 11Wherefore Juda said to Thamar his daughter-in-law: Remain a widow in thy father’s house, till Sela my son grow up: for he was afraid lest he also might die, as his brethren did. She went her way, and dwelt in her father’s house.Per la qual cosa disse Giuda a Thamar sua nuora: Rimanti vedova nella casa del padre tuo, fino a tanto che Sela mio figlio cresca: or ei temeva, che non morisse anche questo, come i suoi fratelli. Ella se n'andò, e abitò in casa del padre suo.For the which cause Iudas said to Thamar his daughter in lawe: Be a widowe in thy fathers house, til Sela my sonne growe vp: for he feared lest he also might dye, as his brethren. Who went her way and dwelt in her fathers house.Quam ob rem dixit Judas Thamar nurui suæ: Esto vidua in domo patris tui, donec crescat Sela filius meus: timebat enim ne et ipse moreretur, sicut fratres ejus. Quæ abiit, et habitavit in domo patris sui. 12And after many days were past: the daughter of Sue the wife of Juda died: and when he had taken comfort after his mourning, he went up to Thamnas, to the shearers of his sheep, he and Hiras the Odollamite, the shepherd of his flock.Passati poi molti giorni morì la figliuola di Sue, consorte di Giuda: il quale dopo gli uffici funebri, passato il duolo, se n'andò a trovare quelli che tosavano le sue pecore in Thamnas, egli, e Hiras di Odollam, pastore di pecore.And after many dayes were come and gone: the daughter of Sue the wife of Iudas died: who after his mourning hauing receiued consolation, went vp to the shearers of his sheepe, himselfe and Hiras his shepheard of his flocke, the Odolamite, into Thamnas.Evolutis autem multis diebus, mortua est filia Sue uxor Judæ: qui, post luctum consolatione suscepta, ascendebat ad tonsores ovium suarum, ipse et Hiras opilio gregis Odollamites, in Thamnas.
13And it was told Thamar that her father-in-law was come up to Thamnas to shear his sheep.E fu riferito a Thamar, come suo suocero andava a Thamnas a tosare le pecore.And it was told Thamar that her father in law came vp into Thamnas to sheare his sheepe.Nuntiatumque est Thamar quod socer illius ascenderet in Thamnas ad tondendas oves. 14And she put off the garments of her widowhood, and took a veil: and changing her dress, sat in the cross way, that leadeth to Thamnas: because Sela was grown up, and she had not been married to him.Ed ella, posati i vestimenti da vedova, prese un velo: e travestita si pose a sedere in un bivio della strada, che mena a Thamnas; perocché Sela era cresciuto, e non le era stato dato in isposo.Who putting of the garments of her widowhood, tooke a veile: and changing her habite, sate in the crosse way, that leadeth to Thamnas: because Sela was growne, and she had not taken him to her husband.Quæ, depositis viduitatis vestibus, assumpsit theristrum: et mutato habitu, sedit in bivio itineris, quod ducit Thamnam: eo quod crevisset Sela, et non eum accepisset maritum. 15When Juda saw her, he thought she was a harlot: for she had covered her face, lest she should be known.E avendola veduta Giuda, sospicò, ch'ella fosse donna di mala vita: conciossiaché ella avea coperta la sua faccia per non essere riconosciuta.Whom when Iudas had seene, he supposed her to be an harlot: for she had couered her face, lest she should be knowen.Quam cum vidisset Judas, suspicatus est esse meretricem: operuerat enim vultum suum, ne agnosceretur. 16And going to her, he said: Suffer me to lie with thee: for he knew her not to be his daughter-in-law. And she answered: What wilt thou give me to enjoy my company?E appressatosi a lei la richiese di mal fare: perocché non sapeva, ch'ella fosse sua nuora. E avendo ella risposto: Che mi darai per fare il tuo volere?And going vnto her, he said: Suffer me to lye with thee: for he knew her not to be his daughter in law. Who answering: What wilt thou geue me that thou maiest enioy my companie?Ingrediensque ad eam, ait: Dimitte me ut coëam tecum: nesciebat enim quod nurus sua esset. Qua respondente: Quid dabis mihi ut fruaris concubitu meo ? 17He said: I will send thee a kid out of the flock. And when she said again: I will suffer what thou wilt, if thou give me a pledge, till thou send what thou promisest.Disse egli: Ti manderò un capretto del mio gregge. E replicando quella: Acconsentirò a tutto, purché tu mi dia un pegno, perfino a tanto che tu mandi quel che prometti.He said: I wil send thee a kid out of the flockes. And when she said againe: I wil suffer that thou wilt, if thou geue me a pledge, til thou send that which thou doest promise;dixit: Mittam tibi hædam de gregibus. Rursumque illa dicente: Patiar quod vis, si dederis mihi arrhabonem, donec mittas quod polliceris.
18Juda said: What wilt thou have for a pledge? She answered: Thy ring and bracelet, and the staff which thou holdest in thy hand. The woman therefore at one copulation conceived.Giuda disse: Che vuoi tu, che ti sia dato per pegno? Rispose: L'anello, e il braccialetto, e il bastone, che hai in mano. Concepì adunque la donna ad un sol atto:Iudas said: What wilt thou to be geuen thee for a pledge? She answered: Thy ring, and bracelet, and staffe which thou holdest in thy hand. The woman therfore by once companying conceaued,Ait Judas: Quid tibi vis pro arrhabone dari ? Respondit: Annulum tuum, et armillam, et baculum quem manu tenes. Ad unum igitur coitum mulier concepit, 19And she arose and went her way: and putting off the apparel which she had taken, put on the garments of her widowhood.E si alzò, e se ne andò: e deposto l'abito, che avea preso, si vestì di vestimenti da vedova.and rising she went her way: and putting of the apparel which me had taken, put on the garments of her widowhood.et surgens abiit: depositoque habitu quem sumpserat, induta est viduitatis vestibus. 20And Juda sent a kid by his shepherd, the Odollamite, that he might receive the pledge again, which he had given to the woman: but he, not finding her,Ma Giuda mandò per mezzo del suo pastore Odollamite il capretto, affine di riavere il pegno dato alla donna: ma questi non avendola trovata,And Iudas sent a kid by his shephard the Odolamite, that he might receiue the pledge againe, which he had geuen to the woman: who when he had not found her,Misit autem Judas hædum per pastorem suum Odollamitem, ut reciperet pignus quod dederat mulieri: qui cum non invenisset eam, 21Asked the men of that place: Where is the woman that sat in the cross way? And when they all made answer: There was no harlot in this place,Domandò alla gente di quel luogo: Dov'è quella donna, che stava a sedere nel bivio? E tutti rispondendogli: Non è stata in questo luogo donna di mala vita:he asked the men of that place: Where is the woman that sate in the crosse way? Al making answere: There was no harlot in this place.interrogavit homines loci illius: Ubi est mulier quæ sedebat in bivio ? Respondentibus cunctis: Non fuit in loco ista meretrix. 22He returned to Juda, and said to him: I have not found her; moreover, the men of that place said to me, that there never sat a harlot there.Se ne tornò a Giuda, e gli disse: Non l'ha trovata: e di più tutta la gente di quel luogo mi hanno detto, non essere ivi stata giammai donna di mala vita.He returned to Iudas, and said to him: I haue not found her: yea the men also of that place said vnto me, that there neuer sate harlot there.Reversus est ad Judam, et dixit ei: Non inveni eam: sed et homines loci illius dixerunt mihi, numquam sedisse ibi scortum.
23Juda said: Let her take it to herself, surely she cannot charge us with a lie, I sent the kid which I promised: and thou didst not find her.Disse Giuda: Se lo tenga per sé: almeno non può ella rinfacciarmi bugia: io ho mandato il capretto promessole, e tu non l'hai ritrovata.Iudas said: Let her take it to her, surely she can not charge vs with a lye, I sent the kid which I promised: and thou didest not find herAit Judas: Habeat sibi, certe mendacii arguere nos non potest, ego misi hædum quem promiseram: et tu non invenisti eam. 24And behold, after three months, they told Juda, saying: Thamar, thy daughter-in-law, hath played the harlot, and she appeareth to have a big belly. And Juda said: Bring her out that she may be burnt.Ma di lì a tre mesi, ecco che venne chi disse a Giuda: Thamar tua nuora ha peccato, e si vede, ch'ella è gravida. Disse Giuda: Conducetela fuori ad esser bruciata.And behold after three moneths they told Iudas, saying: Thamar thy daughter in law hath played the harlot, and her bellie semeth to swel. And Iudas said: Bring her forth that she may be burnt.Ecce autem post tres menses nuntiaverunt Judæ, dicentes: Fornicata est Thamar nurus tua, et videtur uterus illius intumescere. Dixitque Judas: Producite eam ut comburatur. 25But when she was led to execution, she sent to her father in law, saying: By the man, to whom these things belong, I am with child. See whose ring, and bracelet, and staff this is.E mentre ella era condotta al supplizio, mandò a dire al suo suocero: Io sono gravida di colui, di cui sono queste cose: guarda di chi sia l'anello, e il braccialetto, e il bastone.Who when she was led to execution, she sent to her father in law, saying: By that man, whose these things are, haue I conceaued: looke whose the ring is, and the bracelet, and the staffe.Quæ cum duceretur ad pœnam, misit ad socerum suum, dicens: De viro, cujus hæc sunt, concepi: cognosce cujus sit annulus, et armilla, et baculus. 26But he acknowledging the gifts, said: She is juster than I: because I did not give her to Sela, my son. However he knew her no more.Ed egli, riconosciuti i pegni, disse: Ella è più giusta di me: perocché io non l'ho data in moglie a Sela mio figlio. Ma però egli non ebbe più che fare con lei.Who acknowledging the giftes, said: She is iuster then I: because I did not geue her to Sela my sonne. But he knew her no more.Qui, agnitis muneribus, ait: Justior me est: quia non tradidi eam Sela filio meo. Attamen ultra non cognovit eam.
27And when she was ready to be brought to bed, there appeared twins in her womb: and in the very delivery of the infants, one put forth a hand, whereon the midwife tied a scarlet thread, saying:Ma appressandosi il parto, si conobbe, che avea in seno due gemelli: e nell'uscire de' bambini uno mise fuori la mano, alla quale la levatrice legò un filo di scarlatto, dicendo:And when she was readie to be brought to bed, there appeared twinnes in her bellie: and in the verie deliuerie of the infants, one put forth the hand, wherin the midwife tyed a skarlet string, saying:Instante autem partu, apparuerunt gemini in utero: atque in ipsa effusione infantium unus protulit manum, in qua obstetrix ligavit coccinum, dicens: 28This shall come forth the first.Questi uscirà il primo.This shal come forth the former.Iste egredietur prior. 29But he drawing back his hand, the other came forth: and the woman said: Why is the partition divided for thee? and therefore called his name Phares.Ma avendo egli ritirata la mano, uscì l'altro, e la donna disse: Per qual motivo si è rotta per causa tua la muraglia? e per tal motivo gli pose nome Phares.But he drawing backe his hand, the other came forth: and the woman said: Why is the partition diuided for thee? and for this cause called his name Phares.Illo vero retrahente manum, egressus est alter: dixitque mulier: Quare divisa est propter te maceria ? et ob hanc causam, vocavit nomen ejus Phares. 30Afterwards his brother came out, on whose hand was the scarlet thread: and she called his name Zara.Uscì dipoi il suo fratello, che aveva alla mano il filo di scarlatto: e lo nominò Zara.Afterward his brother came forth, in whose hand was the skarelet string: whom she called Zara.Postea egressus est frater ejus, in cujus manu erat coccinum: quem appellavit Zara.
38:1
Calmet
At that time Juda, twenty years old, marries the daughter of Sue, and has three sons by her during the three following years. The first takes Thamar to wife, when he was seventeen. Onan marries her the next year; after which, she remains a widow about three years, when she bears twins to Juda. Phares goes down with him into Egypt, and has children there during Jacob's life. On this account, they are numbered among those who went down with Jacob, (chap. 46:12,) as the children of Benjamin seem to be likewise. Thus all these events might happen during the twenty-three years that Jacob dwelt in Chanaan, and the seventeen that he sojourned in Egypt. Some have thought the time too short, and have concluded that Juda had been married long before Joseph's slavery. He was, however, only four years older. (Calmet)
38:5
Sela. Juda gave the name of Her to his first-born, as the Hebrew shews. His wife gave names to the two latter.
Ceased; Hebrew casbi: "she died in bearing him," as Aquila has it. Most commentators take the word for the name of a place mentioned, Josue 15:44. "He (Juda) was at Casbi when she bare him."
38:7
Menochius
Wicked; without shame or remorse, sinning against nature, in order, if we may believe the Jews, that the beauty of his wife might not be impaired by having children. Onan was actuated by envy. (Menochius)
38:8
Haydock
Wife. This was then customary among the Chanaanites, as Philo insinuates. It also continued to be practised in Egypt, till the year of Christ 491 at least, when the marriage had not been consummated. Moses established it as a law, when no issue had sprung from the deceased brother. (Calmet) (Deuteronomy 25:5.) The eldest son bore his name; the rest were called after their own father. This law is now abrogated; and the prohibition, which has been issued by the Church, can be dispensed with only by herself, (Worthington) as was the case in the marriage of Henry VIII, with Catherine, the virgin relict of his brother Arthur. (Haydock)
38:10
38:11
Calmet
Till. Juda had no design to give her to Sela, as the custom of that age required. (Calmet)
Haydock
She waited patiently for a time; when, perceiving that she was neglected, she devised a wicked scheme to punish Juda, even at the hazard of her own life. (Haydock)
38:14
Veil; (theristrum) a long robe, covering the whole body, except the eyes. Thus she was disguised; or, as it were, masked, as Aquila translates. Harlots herein imitated modest women, Genesis 24:65.
Cross way. Hebrew Henayim, which the Septuagint and Syriac take for a proper name. Others translate "at the gate of the eyes," which means two roads, where a person must open his eyes to judge which is the right one---or "at the gate of the two fountains leading to Thamnas," Judges 14:1. Prostitutes formerly infested the high roads. (Jeremias 3:2; Ezechiel 16:25.) Chrysippus says, "at first harlots remained out of the city, and covered their faces; but afterwards growing more hardened, they laid aside the mask," etc.
38:18
Calmet
Staff. These were all marks of dignity. "Kings made use of spears, or sceptres, before they wore a diadem." (Trogus. 43.) (Calmet)
Haydock
Juda might blame himself for exposing these valuable things, and divesting himself of all his dignity, to gratify his unjustifiable passion. If some have excused both the parties concerned, the Scripture at least sufficiently shews in what light we ought to consider their conduct. Juda himself thought her worthy of death; though in some sense, she was juster than himself, ver. 24, 26. (Haydock)
Calmet
She was guilty of a sort of adultery, being engaged to Sela; and also of incest, etc.; whereas the fault of Juda, through ignorance of her person, was simply fornication; which is, however, always contrary to the law of nature, as the pagans themselves confessed. (Grotius in Matthew v.) (Calmet)
Haydock
From Christ's choosing to be born of such progenitors, we may learn to adore his humility and tender regard for sinners. (Haydock)
38:21
Calmet
Harlot. Hebrew Kedesha a person consecrated to good or evil. Many nations esteemed prostitution, in honour of Venus, as a laudable action, 2 Kings[4 Kings?] 17:30. (Calmet)
38:23
Menochius
A lie. Hebrew, "lest we be exposed to shame," by making any farther search. (Menochius)
38:25
Haydock
Execution. The Rabbin say she was to be marked with a hot iron. If she was to die, before she was delivered, God prevented the cruel sentence from taking effect. (Haydock)
Capitolin
Many nations have punished adultery with fire. Macrinus, the Roman emperor, ordered the culprits to be tied together and thrown into the flames. (Capitolin.)
Calmet
Moses commanded the daughters of priests, who should be detected in this crime, to be given to the flames, (Leviticus 21:9,) and others to be stoned; (Leviticus 20:10,) whence the Rabbin have concluded, that Thamar was a priest's daughter. (Calmet)
38:26
Haydock
Juster. For Juda had been guilty of injustice; and had thus exposed her to the danger of following a life of lewdness. (Haydock)
Calmet
She remained a widow afterwards, as she was now rendered unfit to be married either to Juda or Sela. The latter married another woman, Numbers 26:19. (Calmet)
Haydock
While Juda was engaged in this unlawful commerce, and yielded to the temptation, Joseph was triumphing over a much greater temptation, in rejecting the solicitations of his master's wife. (Haydock)
38:29
Menochius
Partition; the secundinae. The midwife was apprehensive of danger. (Menochius)
Challoner
Phares. That is, a breach or division. (Challoner)
38:30
Calmet
Zara. "Orient, or rising;" in whose hand the red ribband denoted, that the blood of Christ is the source of all our merits and happiness. These two brothers were a type of the vocation of the Gentiles, and of the reprobation of the Jews, who lost the privileges to which they thought themselves entitled. (St. Irenaeus 4:42; St. Chrysostom; etc.) (Calmet)
Phares was the ancestor of Jesus Christ, St. Matthew 1:3.
38:29
Phares.... That is, a breach or division.
38:1
Moyses in serteth here this historie, because Christ should be borne of the genealogie of Iudas & Phares. Mat. 1.
38:8
8. Raise sede to thy brother] By this it appeareth, that in the law of nature, How a man might marie his brothers wife in the law of nature. The Churches decree is now our rule. when a maried man died without issue, his brother might lawfully marie the widow; whose first sonne should be counted and called the sonne and heyre of his vncle dead before. The same was established by the law of Moyses (Deut. 25) VVhich being now abrogated, it remaineth in the Churches powre to constitute a law in this behalf, and consequently to dispence in the same, so farre as is agreable with the law of nature. VVherof see more. Leuit. 18.
38:13
Thamar sinned desiring to be a mother without lawful mariage: and Iudas sinned lying with a supposed harlot S. Aug. li. 22. c 61. 62. & 63 cont. Faust.
38:24
Adultrie punisable by death, in the law of nature.
38:4
Origene † 254 d.C. Origen's Commentary on the Gospel of John 6.24
… One of the sons of Levi, the first, is called Geson in most copies, instead of Gerson. His name is the same as that of the first-born of Moses; it was given appropriately in each case, both children being born, because of the sojourn in Egypt, in a strange land. The second son of Juda,
38:12
Tertulliano † 220 d.C. On the Apparel of Women ii.12
… She sits, to be sure, “in purple, and scarlet, and gold, and precious stone.” How accursed are the things without (the aid of) which an accursed prostitute could not have been described! It was the fact that Thamar “had painted out and adorned herself” that led Judah to regard her as a harlot,
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 123.13
13. It is true that the patriarchs had each of them more wives than one and that they had numerous concubines besides. And as if their example was not enough, David had many wives and Solomon a countless number. Judah went in to Tamar thinking her to be a harlot;
38:14
san Tascio Cecilio Cipriano † 258 d.C. Three Books of Testimonies Against the Jews 3.37
… “Let there be in a woman not the outward adorning of ornament, or of gold, or of apparel, but the adorning of the heart.” Also in Genesis: “Thamar covered herself with a cloak, and adorned herself; and when Judah beheld her, she appeared to him to be a harlot.”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Against Lying 30
30. But why do these persons think they may imitate Tamar telling a lie, and not think they may imitate Judah committing fornication?
38:26
Archelao † fl. 278 d.C. The Acts of the Disputation with the Heresiarch Manes 43
… as even at present we see them in subjection to kings and princes, and paying tribute to these, without having any power left to them either of judgment or of punishment, such as Judah certainly had, for after he had condemned Thamar, he was able also to justify her.
sant'Ambrogio † 397 d.C. Concerning Repentance 2.8
… the children of Judah in the day of their destruction, and speak not proudly in the day of their trouble.” Grant that so often as the sin of any one who has fallen is made known to me I may suffer with him, and not chide him proudly, but mourn and weep, so that weeping over another I may mourn for myself, saying, “Tamar hath been more righteous than I.”
san Girolamo † 420 d.C. The Perpetual Virginity of Blessed Mary 9
9. Helvidius will answer, “What you say, is in my opinion mere trifling. Your arguments are so much waste of time, and the discussion shows more subtlety than truth. Why could not Scripture say, as it said of Thamar and Judah,
san Girolamo † 420 d.C. Against the Pelagians 1.17
… The publican in the Gospel who smote upon his breast as though it were a magazine of the worst thoughts, and, conscious of his offences, dared not lift up his eyes, is justified rather than the proud Pharisee. And Thamar in the guise of a harlot deceived Judah, and in the estimation of this man himself who was deceived, was worthy of the words,
38:27
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. The Homilies of St. John Chrysostom 3
… (For indeed it was irrelevant, and superfluous, when he had mentioned Phares, from whom he was to trace Christ’s genealogy, to mention Zara also.) Wherefore then did he mention him? When Thamar was on the point of giving birth to them, the pangs having come upon her, Zara put forth his hand first.
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 123.13
… In Isaac and Rebekah we see an early example of monogamy: it was only to Rebekah that the Lord revealed Himself in the hour of childbirth and she alone went of herself to enquire of the Lord. What shall I say of Tamar who bore twin sons, Pharez and Zarah?
38:28
sant'Ireneo di Lione † 202 d.C. Against Heresies 4.25.2
2. This fact is indeed set forth by many other [occurrences], but typically by [the history of] Thamar, Judah’s daughter-in-law.
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 52.3
… For though the color may point to the mystery of the Lord’s blood, it also sets forth the warm glow of wisdom. Hence it is a scarlet thread that in Genesis the midwife binds upon the hand of Pharez—Pharez “the divider,” so called because he divided the partition which had before separated two peoples.
38:29
sant'Efrem il Siro † 373 d.C. Ephraim Syrus: Nineteen Hymns on the Nativity of Christ in the Flesh 7
May Tamar rejoice that her Lord hath come and hath made her name known for the son of her adultery! Surely the name she gave him
san Gregorio di Nissa † 395 d.C. Answer to Eunomius' Second Book 1
In like manner before him Jacob, having taken hold of his brother’s heel, was called a supplanter , from the attitude in which he came to the birth. For those who are learned in such matters tell us that such is the interpretation of the word “Jacob,” as translated into Greek. So, too, Pharez was so named by his nurse from the incident at his birth
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. The Homilies of St. John Chrysostom 3
… Then the midwife, when she saw this, in order that the first should be known, bound his hand with scarlet; but the child, when he was bound, drew in his hand, and when he had drawn it in, Phares came forth first, and then Zara. The midwife when she saw this said, “Why was the hedge broken up for thee?”
38:1
Describit hic Moses genealogiam Judae, potius quam aliorum fratrum, quia ex Juda de Thamar nasciturus erat Christus. Secundo, ne Judaei Gentiles despicerent, cum tribus Juda, quae erat nobilissima, ex Chananaeis, per matrem Thamar, descenderet. Ita Gennadius. Vers. 1. EODEM TEMPORE. Puta anno 16 Josephi, paulo post ejus venditionem, Judas duxit uxorem. Erat ergo tunc Judas 19 annorum; erat enim ipse tribus annis senior Josepho: nam natus est anno 88, Joseph vero 91 Jacobi patris sui, ut dixi cap. xxx. Hinc sequitur Hesron et Hamul, Phares nepotes Judae, ex Thamar et Phares, non potuisse nasci in Chanaan, ante descensum Jacobi in Aegyptum, qui contigit 23 annis a vendito Joseph, puta anno Joseph 39; sed eos natos esse post descensum Jacobi, habitante et vivente eo in Aegypto. Ita Abulensis, licet S. Augustinus, Quaest. cxxviii, contrarium sentiat, ex eo quod putet Judam, non eodem anno quo venditus est Joseph, sed duobus aut tribus annis ante duxisse uxorem. Sed prius est verius. Esto enim demus S. Augustino, Her natum esse Judae tribus annis ante venditum Joseph, tamen non potuit Her ducere Thamar ante annum aetatis suae decimum sextum, post quem Thamar nupsit Onan; deinde exspectavit aliquot annis pubertatem Sela; ac tandem prostituens se Judae genuit Phares: Phares autem ut minimum sedecim erat annorum, cum genuit Hesron et Hamul; quae omnia non 23 aut 26, sed 34 ut minimum annos exposcunt, ante quos exactos Jacob jampridem, puta a novem annis, ex Chanaan descenderat in Aegyptum. Quod enim Judaei asserunt Phares anno aetatis nono genuisse Esron, incredibile et impossibile est.
38:2
2. VIDITQUE, concupivit. SUE. Non est nomen filiae, sed patris ejus, soceri Judae, ut patet ex Hebraeo.
38:3
3. VOCAVIT NOMEN EJUS HER. In Hebraeo est masculinum vaiicra, id est, et vocavit, scilicet pater Judas; in reliquis vero duobus est femininum vatticra, id est, et vocavit, scilicet mater, puta uxor Judae. Unde patet patrem primogenito suo Her nomen dedisse, matrem vero aliis duobus postea natis. Sic Rachel filium suum juniorem vocavit Benoni, quod tamen nomen mutavit pater, vocans eum Benjamin.
38:5
5. PARERE ULTRA CESSAVIT. Hebraice est vehaia biczib, quod Septuaginta, Chaldaeus et Vatablus vertunt, erat in Kesib, quando peperit eum, quasi Kesib sit nomen proprium urbis Palaestinae. Verum melius, teste S. Hieronymo in Quaest. in Genes., noster Interpres Kesib accepit non ut proprium, sed ut appellativum, quo modo significat mendacium sive defectum, q. d. Erat in defectu pariendi, defecit eam conceptus et partus, destitit parere. Unde et Aquila vertit, stetit partus ejus. Hunc sensum exposcunt sequentia, quae plane significant hunc ultimum ejus fuisse filium.
38:7
7. FUIT QUOQUE HER NEQUAM. Consentiunt Hebraei et Christiani, tam Her, quam Onan, peccasse peccato mollitiei et retractus, quod est contra naturam generationis et matrimonii: perdit enim foetum et conceptum in suo semine. Unde ab Hebraeis hoc peccatum comparatur homicidio, et a Scriptura, vers. 10, vocatur detestabile. Her ergo non peccavit crudelitate, ut vult S. Augustinus, lib. xxii Contra Faustum, cap. xlviii, sed libidine, scilicet retrahendo se in actu matrimonii, ut semen extra naturale vas uxoris profunderet, idque fecit ex libidinis intemperantia; ne scilicet puerperia, et liberorum educatio aliquid de pulchritudine suae uxoris, ac consequenter de sua delectatione venerea decerperet. Onan, frater Her, eodem peccato peccavit, sed ex alio motivo, soque graviori et scelestiori, puta ex invidia, ne scilicet si consummaret actum matrimonii, filios non sibi, sed fratri procrearet. Pulchre Her hebraice per metathesin est ra, id est malus, perversus: qui enim a patre vocatus erat Her, id est vigil, per peccatum conversus est in ra, id est perversum. Onan hebraice idem est quod iniquitas et dolor; hic enim illam quasi filius matrem individue comitatur et insequitur. Et ab eo occisus est. — Tam Her quam Onan ob peccatum mollitiei occisi sunt a Deo, per angelum malum, ut videtur, puta per Asmodaeum. Hic enim occidit libidinosos maritos Sarae, Tobiae III, 7. Rursum Deus, inquit Abulensis, occidit eos, immittendo eis terribilem plagam, ita ut liqueret eos non naturaliter, sed a Deo fuisse sublatos, in poenam iniquitatum suarum. Notent Confessarii hanc Dei vindictam in molles, inque conjuges se in actu conjugii retrahentes, eamque suis poenitentibus inculcent. Si enim hoc seculo tam rudi, inculto et projecto, Deus ita punivit Her et Onan, quomodo puniet in luce hac et lege Evangelii Christianos qui se polluunt? Vidit S. Christina Mirabilis in spiritu, mundum hoc peccato pollutionis plenum et obrutum, ideoque Deum toti mundo gravissimas intentare plagas, quas ut averteret ipsa, miris et horrendis modis et poenis sese excruciabat. Joannes Benedictus in Summa casuum, ad sextum decalogi praeceptum, ex Conrardo Clingio mirum quid de hoc peccato tradit (penes eos sit fides), sive revelatione, sive experientia acceptum: quod scilicet ii, qui tot annis, quot vixit Christus, puta triginta tribus, in hoc pollutionis peccato perseverant, sint incurabiles, et quasi desperatae salutis, ni mira, rara et extraordinaria Dei gratia eis succurrat, eosque convertat. Videat ergo qui in hoc peccatum lapsus est, ut statim ab eo per poenitentiam resurgat, ne habitum contrahat ad quem natura per se propensissima est, quem proinde postea exuere non possit, itaque sibi nectat et plectat funes libidinis inextricabilis, qui eum in abyssum pertrahant, ignique gehennae insolubiliter astringant.
38:9
9. Non nasci sibi filios. — Nota, ante legem Deuteron. XXV, 5, fuisse in more apud patres, ut frater fratris sine liberis defuncti uxorem duceret, eique semen, id est prolem, suscitaret, ne ejus nomen et familia interiret; ita scilicet, ut primogenitus quem ex fratris uxore procreasset, nomine, non suo, sed fratris censeretur: reliqui vero deinceps nati, sui censerentur, suoque nomine vocarentur. Primogenitus ergo, generandus ab Onan, vocandus erat filius Her: reliqui vero vocandi erant filii Onan. Sed invidus et impius Onan, ne fratri luceret, sibi ipsi lucernam extinxit, dum semen suum in terram profudit et perdidit. Nota secundo, enallagem: «filios,» id est filium, scilicet primogenitum, uti dixi, et, si is moreretur, secundo genitum, qui in locum primogeniti succederet. Nota tertio, quaedam legalia in usu fuisse ante Mosen: talis enim est haec adoptio et arrogatio filiorum; talia quoque fuerunt observatio sabbati, discretio animalium mundorum ab immundis, circumcisio, et alia quaedam, quae Dei instinctu aut praecepto servarunt patres ante Mosen et legem.
38:11
11. Esto vidua. — Hinc et ex vers. 8 colligitur, illa aetate mulierem, quae nupserat in aliqua familia, illi deinceps quasi addictam fuisse, ut, si maritus ejus moreretur, alium ejusdem familiae duceret, qui semen fratri defuncto suscitaret; quod si talis nullus esset, aut sese non offerret, tum poterat ex alia familia maritum capessere. Ex hac ergo consuetudine, Thamar adhaesit familiae Judae, nec de ea in aliam transiit. Timebat enim. — Hebraice est, dicebat enim (subaudi, non dabo tertium filium Sela ipsi Thamar in maritum), ne ipse moriatur, sicut duo priores fratres ejus, qui fuerunt mariti Thamar, in conjugio cum ea mortui sunt. Hinc patet Judam hoc praetextu et dolo voluisse ablegare a se et sua familia Thamaram, cui jam ipsa per duplex matrimonium incorporata fuerat, dicendo filium suum Sela adhuc juniorem esse, itaque moras nectendo eludebat Thamaram; timebat enim ne Thamar, vel ob peccata sua, vel ob infelicitatem suam, esset causa, aut certe occasio mortis maritorum suorum: hoc enim Sarae uxori Tobiae, ex simili suspicione improperatum est, Tobiae III, 9. Sensit hunc Judae dolum Thamar, quae prolem non aliunde, quam ex stirpe Judae et Abrahae, a Deo benedicta, quaerebat; cumque Sela maritum sibi promissum, jam puberem et maturum, sibi negari cerneret, mirabili stropha dolum Judae elusit, eumque in Judae caput retorsit.
38:14
14. Assumpsit Theristrum, — peplo se obvolvit; ne agnosceretur. Erat theristrum velum aestivum, inquit Suidas, ita dictum a θέρος, id est ab aestate et aestu quem arcebat. Hebraeae mulieres olim (uti jam Italicae faciunt) peplo vel velo serico operiebant caput et totum corpus, uti dixi Ezech. XVI, 40; idque partim honestatis, partim ornatus (theristrum enim hic opponitur vestibus viduitatis et luctus), partim aestus arcendi gratia. Sedit in Bivio Itineris. — Hebraice est, sedit bepetach enahim, quod Septuaginta vertunt, sedit ad portas Enan. Verum nota: Hebraei bivium vocant petach enahim, id est apertionem, et, ut Chaldaeus vertit, divisionem duorum oculorum, quia in bivio solemus oculos divertere in duas partes, puta in duas semitas. Ita in biviis sedent meretrices, ut utrimque transeuntes venentur et captent: hinc in bivio sedit Thamar captans Judam.
38:16
16. Ingrediensque ad eam. — Judas hic peccavit simplici fornicatione, non enim agnoscebat suam nurum: et uxor Judae jam erat mortua, ut patet vers. 12, ac proinde Judas jam erat viduus et solutus; Thamar vero peccavit et fornicatione, et quasi adulterio (erat enim desponsa Selae filio Judae, ut patet vers. 11), et incestu, quia noscebat Judam suum socerum. Errat ergo Franciscus Georgius, sectione IV, problemate 265, ubi asserit Thamar non peccasse, quia ad mysterium hoc egit. Gravius errat problemate 267, uti et R. Moses, lib. III More, cap. L, dum excusant fornicationem Judae cum Thamar hoc nomine, quod ante legem Mosis meretricium non fuerit prohibitum, ideoque licitum. Certum enim est fornicationem simplicem esse peccatum contra legem naturae, ideoque eam omni tempore etiam ante legem Mosis, fuisse vetitam et illicitam, uti docent S. Hieronymus, S. Augustinus, lib. XXII Contra Faustum, S. Thomas, Lyranus, Abulensis et alii passim. Dices: S. Chrysostomus et Theodoretus hic excusant Thamar et Judam. Respondeo: Non excusant factum, sed facti intentionem in Thamar, quia Thamar non libidinem, ut Judas, sed prolem intendebat. Secundo, hoc factum quodammodo excusant, dum illud referunt ad Dei dispositionem, id est, permissionem et ordinationem. Deus enim permisit hoc peccatum, et hanc fornicationem Judae, ut ex ea nasceretur Phares, et ex Phares nasceretur Christus: eam ergo ordinavit ad Christum. Sic S. Ambrosius elevat venditionem Josephi quasi factam in typum venditionis Christi, cum tamen constet eam in se fuisse grave peccatum: Deus enim omnia peccata et mala hominum novit ordinare et dirigere ad bonum finem: unde semper ex malis bonum aliquod elicit. Frivolum ergo est, quod ait R. Simeon Jochai, Thamar fornicatam esse Dei instinctu, ut ex Juda Messiam conciperet: perinde ac Osee Dei instinctu et jussu duxit fornicariam, et ex ea procreavit filios, qui idcirco vocantur filii fornicationum. Verum hoc de Osee exprimit Scriptura, nil autem tale exprimit de Thamar. Rursum, hac fornicaria Dei jussu facta est uxor Osee: constat autem Thamar non esse effectam uxorem Judae, imo Judam deinceps ab ea abstinuisse, ut patet vers. 26.
38:18
18. Et baculum, — scipionem viatorium, quali in via usus est Jacob, cap. XXXII, vers. 10.
38:23
23. Habeat sibi, certe mendacii arguere nos non potest. — Hebraice est, servet sibi (meum annulum, armillam et baculum), ne forte simus in confusionem: si enim eam quaeramus, et nostra haec ab ea repetamus, illa, id indigne ferens, publicabit meam fornicationem, itaque magna me confusione et ignominia afficiet; praesertim si ipsa meum annulum ostentet. Ridebunt enim homines meam levitatem, petulantiam et turpitudinem, quod annulum meum signatorium meretrici dederim, quodque illa hunc annulum possidendo, sibique servando, me ita deluserit, ut litteras quas voluerit meo nomine fingere, meoque sigillo obsignare possit. Rursum, si annulum repetam, illa, ut eum servet, jactabit me mercedem pactam ipsi non solvisse. Itaque fraudis et mendacii me publice arguet, meque confundet, licet falso: ego enim misi ei haedum, quem promisi. Haec enim omnia in concisa hac oratione Judae, more hebraeo, subaudiuntur, et supplenda sunt. Unde Noster magis Judae mentem et sensum quam verba respiciens, clare vertit: «Certe mendacii arguere nos non potest: ego misi haedum, quem promiseram.»
38:24
24. PRODUCITE EAM, UT COMBURATUR. — Dicit hoc Judas, ait S. Thomas, quasi accusaturus Thamar in publico judicio, ursurusque, ut judex eam igni adjudicet. Secundo et verisimilius, profert hic Judas sententiam combustionis in Thamar, quasi judex: unde ea mox executioni mandata est; sequitur enim: «Quae cum duceretur ad poenam.» Erat enim Judas pater familias, qui more prisci illius saeculi erat judex suae familiae: aut potius Judas tanquam fratrum animosissimus, a Jacobo patre constitutus erat quasi praetor totius familiae, quae numerosa erat, puta omnium Hebraeorum: hi enim a tempore Abrahae propriam habuerunt rempublicam a republica Chananaeorum distinctam, in qua patriarcha et princeps erat Jacob. Erant enim ipsi peregrini a Deo selecti et segregati ab aliis populis, erantque quasi respublica ambulans, donec sub Josue in Chanaan sedes fixerunt. Judas ergo quasi praetor nurum suam Thamar ad rogum depoposcit, ob certum et publicum adulterii crimen: erat enim ipsa desponsa Selae filio Judae, ac sponsalia haec violavit per concubitum cum Juda; ideoque fuit adultera. Hinc patet adulterii poenam prisco illo saeculo fuisse mortem, eamque ignis: sicuti paulo post Deus per Mosen adulteros jussit occidi per lapidationem, Levit. XX, 10. Item mulieribus adulteris decrevit aquas maledictionis, quae uterum earum disrumperent, Num. V, 27. Aegyptii adulteros virgis caedebant ad mille plagas; adulteras naso truncabant, ad perenne dedecus. Testis est Diodorus, lib. I, cap. VI. Apud Arabes, Parthos aliasque nationes, adulteris semper poena capitis fuit: quod plerique Philosophi prodidere, qui adulterium perjurio gravius crimen censuerunt. Testis est Alexander ab Alexandro, lib. IV, cap. I. Cumani adulteram in foro omnibus ridendam exponebant: deinde asino per totam urbem circumvehebant, ut tota vita esset infamis, indeque asellaris dicebatur, quod asinum equitasset, testis Plutarchus in Probl. Tenedius rex legem tulit in adulteros, ut utriusque corpus securi concideretur, ejusque legis exemplum in filium edidit. Plato, lib. IX De Legibus, fornicantem mortis supplicio condemnat; adulterium impune a viro occidi posse asserit. Solon adulterum deprehendenti permisit occidere, teste Plutarcho in Solone. In adulteros graves poenas sanxit Julius Caesar, Augustus, Tiberius, Domitianus, Severus et Aurelianus, qui in adulterum id excogitavit, ut duarum arborum inflexis capitibus, ac ad pedes religatis, moxque dimissis, intervulsus utrimque propenderet. Testis est Coelius, lib. X, cap. VI. Opilius Macrinus adulteros igne cremabat, teste Alexandro ab Alexandro supra. Saxones, adhuc Pagani, adulteram cogebant se suspendio necare, et super bustum illius incensae et concrematae, adulterum suspendebant; testis S. Bonifacius apud Guillielmum Malmesbur. lib. I, cap. LXIV De Anglis. Quin et Mahomet, adulterum publice fustigari ad centum ictus sanxit. Brasilienses adulteras vel occidunt, vel tanquam servas vendunt: testis Osorius, lib. II De Gestis Emmanuelis. Nota: Judas ex ira hic praecipitat sententiam: damnat enim Thamar inauditam; rursum damnat non tantum Thamar, sed et foetum ejus innocentem. Jussit enim Thamar gravidam, cum foetu trimestri jam animato, comburi; itaque foetum tam corpore, quam anima interfici, quod est contra omne jus naturae et Gentium. Ita Cajetanus. Quod enim aliqui sic exponunt: «Producite eam,» scilicet, inquiunt, non proxime ad rogum, sed carcerem, ut illic asservetur, donec pepererit, et postea comburatur, non satis cohaeret cum textu, qui sic habet: «Producite eam,» non ut incarceretur, sed «ut comburatur.» Unde et mox ad ignem protracta fuit Thamar. Subdit enim statim Moses, dicens: «Quae cum duceretur ad poenam.» Nam post haec Thamar demum vers. 27 parit.
38:26
26. JUSTIOR ME EST. — Non ait, sanctior me est, vel castior, sed justior; quia gravius peccavit Thamar quam Judas: hic enim sola fornicatione, illa fornicatione, adulterio et incestu peccavit. Justior tamen fuit, id est magis aeque ac juste egit Thamar cum Juda, quam Judas cum Thamar: Judas enim promissa et pacta sua illi non servavit, negando ei matrimonium Sela promissum; itaque provocavit et adegit eam ut hanc stropham strueret Judae, qua prolem, quam ex Sela sperabat, cum eam injuste impediret Judas, ab ipso Juda repeteret. Cum enim Thamar familiae Judae et Abrahae jam addicta, omnino ex ea prolem cuperet, et negaretur ei suus Sela, alium modum, ut sui justi voti compos fieret, non habuit quam si astute, licet per scelus, ex ipso Juda prolem quaereret: Thamar ergo coram Deo iniquior, sed coram Juda justior extitit. QUIA NON TRADIDI EAM SELAE. — Subaudi, idcirco hoc fecit, ut hanc in me fabam cuderet. ATTAMEN ULTRA NON COGNOVIT EAM. — Mansit ergo Thamar deinceps caelebs, contenta prole suscepta ex Juda, inquit Theodoretus; nam Sela eam, hoc incestu paterno pollutam, non potuit, nec voluit habere conjugem, sed aliam duxit, ut patet Num. XXVI, 19; ex qua varios genuit filios, et inter eos unum, qui stare fecit solem, ut dicitur I Paral. IV, 22, de quo ibi.
38:27
27. APPARUERUNT. — Obstetrix manu ad uterum admota, cognovit duos intus motitari, et quasi luctari, uter prior exiret.
38:28
28. ISTE EGREDIETUR PRIOR. — Hebraice, iste egressus est prior, q. d. Iste est primogenitus, quia prior manum extulit; unde coccineo filo, vel funiculo eum ligabo et signabo, ut, si oriatur dubium, vel incertitudo aliqua, sciatur ex filo quod hic prior manum extulerit, sitque primogenitus.
38:29
29. RETRAHENTE MANUM. — Haec omnia Deo dirigente et disponente facta esse docet S. Chrysostomus; nimirum volebat Deus non Zaram, sed Phares primo nasci, esseque primogenitum, quia ex Phares volebat nasci Christum Dominum. DIXITQUE MULIER, — obstetrix aegre ferens se deceptam; metuens etiam ne haec violenta colluctatio et eruptio matri aut gemellis noceret, dixit: QUARE DIVISA EST PROPTER TE MACERIA? — Hebraice est, «quare rupisti super te rupturam,» vel «maceriam,» id est, cur membranam qua operiebaris rupisti, ut prodires ante fratrem tuum? hoc est, cur ruptis secundinis prior egressus es, et antevertisti fratrem tuum? Gemelli enim easdem secundinas habent. Audi Fernelium, lib. VII Physiologia, cap. XII: «Qui gemelli unius sunt sexus, iisdem secundinis involuti, simplici duntaxat membrana (quam amnion, id est agninam vocant) sejunguntur; suum quisque tamen umbilicum, propriasque tum venas, tum arterias obtinet; qui vero diversi sunt sexus, diversas quoque secundinas acceperunt, easque prorsus diremptas.» Idem docet Rodericus a Castro, lib. III De Natura mulierum, cap. XIII, idemque per experientiam se comperisse nostri Medici profitentur. Nota: Haec sunt verba obstetricis aegre ferentis, uti dixi, praereptum esse Zarae a Phares exitum ex utero et primogenituram. Nota: Pro maceria, hebraice est Phares, id est, ruptura, item murus, sive sepes (ut vertunt Septuaginta) quae rumpitur; murus hic est membrana, qua quasi muro infans in utero matris cingitur et involvitur, quaque perrupta egreditur. Haec membrana vocatur secundinae, eo quod infantem nascentem sequantur, et ex utero emittantur. Hinc infans vocatus est Phares, id est, divisio vel divisor, aut ruptor, quia prior rupit et divisit secundinas, quasi murum sibi obstantem, ut prior nasceretur. A Phares, inquit S. Hieronymus, ab eo quod diviserit membranulam secundinarum, divisionis nomen accepit: unde et Pharisaei, qui se quasi justos a populo separaverant, Pharisaei, id est divisi, appellabantur. Hinc et illud, quod Baltasari inscriptum fuit, Daniel. V, 28: «Mane, Tekel, Phares,» id est, «numeratum, appensum et divisum est regnum tuum,» ac datum Persis et Medis. Ita S. Hieronymus. Nota secundo, Phares habitus fuit primogenitus Judae, habuitque jura primogeniturae; unde stirps Judae texitur per Phares: ac David omnesque reges, et Christus ipse Judae promissus, Gen. XLIX, 10, de eo per Phares prognati sunt. Dices: Sela, filius Judae legitimus, senior fuit Phares, proxime enim post Her et Onan genitus est; ergo iis mortuis, ad eum devolutum est jus primogeniturae, praesertim cum Sela filios reliquerit, qui nominantur I Paral. IV, 21. Respondeo: Her fuisse primogenitum Judae; eoque mortuo, debuisse Onan, et deinde Selam ducere ejus uxorem relictam Thamar, ac ex ea suscitare semen Her fratri suo, ejusque nomine censere primogenitum, scilicet vocando eum filium Her, ut dixi vers. 9. Quia vero hoc non fecit Sela, sed Judas gignendo ex Thamar Phares, hinc Phares censetur primogenitus, utpote filius Thamar, uxoris Her primogeniti, ac consequenter succedens in locum Her primogeniti, ex usu et lege illius saeculi. Hac de causa operose hic narratur generatio et nativitas Phares, ante Zaram, quia si Zara fuisset natus ante Phares, fuisset primogenitus Judae: hinc in utero contendit cum Phares, ut prior nasceretur. Hic rursum videmus causam, cur Thamar tam ardenter quaesierit prolem ex Sela, et eo negato, ex Juda; quia scilicet cupiebat ex se nasci primogenitum haeredem et principem nobilissimae familiae Judae. Licet enim lex de suscitando semine fratri demortuo, tantum nominaret et obligaret fratres, non patres, eo quod copula nurus cum patre, puta cum socero, esset vetita: tamen si pater filium suum negaret nurui illiberi et viduae, illi ex lege debitum, illaque proinde jus suum, licet per scelus, reposceret a patre, puta a socero, uti fecit hic Thamar, tunc proles ex ea primo nascens, censebatur primogenita, quia juris fictione et interpretatione, censebatur pater fecisse, jusque nurui, aeque ac primogenito suo mortuo debitum reddidisse per se, quod debuisset facere et reddere per filium superstitem. Cum enim regula Juris habeat: «Quod quis facit per alium, hoc per se facere videtur;» multo magis, quod per alium facere tenetur, si per se faciat, reipsa fecisse censendus est. Addunt aliqui videri stirpem Selae in posteris defecisse, nulla enim ejus alibi fit mentio: Phares vero stirps duravit usque ad Christum. Emortua ergo stirpe Selae, omni jure primogenitura devoluta est ad stirpem Phares, utpote proximam. Verum hoc incertum est, nec satisfacit. Nam jam inde ab initio, cum adhuc staret stirps Selae, Aminadab, qui fuit secundus a Phares (Phares enim genuit Esron, hic genuit Aran, hic Aminadab, ejusque filius Naasson), fuerunt principes in tribu Judae, quasi ejus primogeniti, ut patet Num. I, 7.
38:30
30. ZARA. — «Zara» hebraice idem est quod oriens, quia hic filius cum prior extendisset manum, prior quoque oriri et nasci debebat naturaliter. Vocatus est, inquit S. Hieronymus, «Zara,» id est oriens, sive quia primus apparuit, sive quod plurimi justi ex eo nati sunt, ut patet I Paral. cap. II et seq. Allegorice, Zara qui prior manum protulit, est Judaeus, qui prior legem accepit, sed manum coccineo filo ligatam retraxit, quia conscientiam Christi sanguine pollutam, a Deo et salute avertit: unde ei praelatus est Phares, id est, Gentilis populus, qui prior ad lucem fidei venit, et Deo natus est, rupitque maceriam inimicitiarum inter Deum et homines, per Christi sanguinem. Ita Rupertus et Cyrillus. E contrario tamen S. Chrysostomus, Irenaeus et Theodoretus per Zaram Christianos Gentiles, per Phares Judaeos accipiunt.
Reflexio Moralis: De Origine Nobilitatis Moraliter, vide hic qualis sit origo familiarum nobilissimarum, quidque sit nobilitas. Ecce enim ex hoc incestu Judae cum Thamar prognati sunt David, Salomon omnesque reges Judae, ipseque Christus Dominus: hic enim a Juda per Phares et Thamar descendit. Nam omnes legitimi filii Judae, vel nullos, ut Her et Onan, vel paucos et plebeios, ut Sela, posteros habuerunt, ut liquet I Paral. IV, 21. Pari modo nullus est rex, aut princeps, qui si suos majores a bis mille annis repetat, inter eos non inventurus sit multos spurios, multos rusticos aut cerdones, aut his viliores; quinimo permulti ex vilissima prosapia mox ad regnum evecti sunt. Ita Saul ab asinis, David ab ovibus ad regnum evasit. Jephte ex latrone factus est princeps, Arsaces ex latrone factus est rex Parthorum, Gyges ex pastore factus est rex Lydorum. Darius Hystaspis Cyri pharetrophorus fuit. Valentinianus I Imperator patrem habuit funes torquentem. Tamberlanes ex bubulco factus est rex Tartarorum. Agathocles Syracusanorum tyrannus patrem habuit figulum. Tullus Hostilius ex pastore factus est rex Romanorum, Aurelianus et Diocletianus humili genere nati sunt. Maximinus fuit opilio. Maximus Puppienus patrem habuit fabrum ferrarium. Justinus I Imperator primo, fuit subulcus; secundo, bubulcus; tertio, faber lignarius; quarto, miles, inde Imperator. Mahometes, auctor mahometismi et Alcorani, camelarius fuit. Othomanus, primus Turcarum princeps, agrariis parentibus ortus est, cujus posteri etiamnum Turcarum sunt Imperatores. Sultanos Aegyptios ex gentis et regni instituto prius oportebat servos esse, quam ad eum honorem conscenderent. Denique omnis nobilitas ignobile habuit principium: et qui in avorum nobilitate gloriantur, non in sua, sed in aliena virtute gloriantur. Et hoc ergo vanitas est. Et merito Iphicrates cuidam exprobranti ignobilitatem: «Meum, inquit, genus a me incipit, tuum in te desinit.» Ita Plutarchus in Apophthegm. Idem suis aemulis respondit Cicero: «Ego, ait, meis majoribus virtute praeluxi.»
38:1
v. 14 « Eodem tempore descendens Iudas a fratribus Suis », probabilius Hebrone, « d?vertit ad virum Odollamitem , nomine Hiram ». Odollam civitas in planitie Iuda (descendens), haud procul a Thamnas, Ierimoth, Socho, Azeca et Maresa (cf. Ios. 15,35; 2 Esdr. 11, 30; Mich. 1, 15), distinguenda a spelunca Odollam (1 Reg. 22, 1; 2 Reg. 23, 13 sq.; 1 Par. 11, 15 sqq.), quae proxime aberat Bethleheme. — Ad '*'" non est supplendum ax (Keil), quia tabernaculum non tenditur ad personam, sed ad locum; verbum induit sensum se vertendi, divertendi (cf. *» TN 7183 Ex. 23, 2; 3 Reg. 2, 28; cf. Kn.). 1y sensu praepositionis ad habes 1 Reg. 9, 9 (Dillm.). — Expressione eo tempore non necessario effici, narrari cap. 38 quae simul cum v. 37 narratis acta sint, iam Aug. perspexit. Neque hic locus est disputandi, qua aetate Iuda uxorem duxerit, cum 46, 12 eius abnepotes scribantur Aegyptum cum Iacob esse ingressi. Licet enim ibi pro numero nominum descriptorum triginta tres v. 15 Liae filii scribantur ingressi, tamen v. 12 eorumdem duo, Her et Onan, ante iter Aegyptiacum in Chanaanitide referuntur esse mortui. Ergo ille nominum elenchus non est ita premendus. Potuere quidam scribi ingressi, qui nonnisi in lumbis patrum ingressi sint.
38:2
v. 9 « Viditque ibi filiam hominis Chananaei, vocabulo Sue ». LXX Syr. pro Y27 habent àv : sed obest v. 12. *2y25. quod Chananaei etiam mercaturam exercerent, utique sensum nactum est mercator (Targ.), tamen hic omnino vertendum est Chananaeus : soceri genus efferendum erat, non occupatio. Licet vero Deo volente Isaac et Iacob uxores duxerint Aramaeas, nulla lege nuptiae Chananaeae filiis Iacob prohibitae fuisse demonstrari possunt (Ca/m.). Aliud fortasse erat ex cap. 3^4 de filia tradenda incircumciso. « E4 accepta uxore ingressus est ad eam ».
38:3
v. 8 « Quae concepit et peperit filium et vocavit nomen eius Her ». Cf. 1 Par. 4,21.
38:4
v. & « ftursumque concepto foetu natum filium vocavit Onan ».
38:5
v. 5 « Tertium quoque peperit , quem appellavit Sela », LXX YXqAoy, « quo nato parere ultra cessavit ». 332 mentiri (Aq.) ad significationem cessand? detorqueri nequit. Verle cum LXX CAald. : et erat Iuda in Chazib, quando ipsa peperit illum. Chazib autem eadem est urbs (Malv.), quae alias Achzib audit (Ios. 15,54 ; Mich. 1,14). Pro 395 Sam. habet n3:2, LXX *232.
38:6
v. 6 « Dedit autem Iudas uxorem primogenito suo Her nomine Thamar »; idem nomen habes 29 Reg. 13,1; 154,97. Quod illi v. 12 sq. prope Thamnas domus fuerit paterna, merito concludes fuisse etiam ipsam Chananaeam. v. 7« Fw: quoque Her primogenitus Iudae nequam in conspectu Domni, et ab eo occisus est ». Hebr. : ét fecit eum mori Dominus. Non cogimur intelligere mortem violentam, sed praematuram liberisque carentem. At gratuito Kn. adstruit s. auctorem non alia ratione inductum esse, ut scelestum scriberet Her, praeter communem opinionem praematuram mortem in sceleris poenam infligi; ipsum factum auctor diserte affirmat, Her fuisse nequam et quidem :n conspectu Domini, i. e. vere (cf. 10,9). E quibus verbis audacius infert 7os:., fuisse scelus soli Deo notum, et fortasse uxori. Id e verbis non sequitur, fere tamen sequitur e contextu, agi sc. descelere aliquo coniugii usum attingente. Quale illud fuerit, otiose (Est.) coniectarunt auctores Hebraei. Fuisse enorme, inflicta poena docet (Vat.). |
38:8
v. 8 « Dixit ergo Iudas ad Onan filium suum : Ingredere ad uxorem fratris tui et sociare illi », — a3 a 03 levir, ergo : leviratus officium imple (cf. Deut. 25,5. 7) — « ut suscites semen fratri tuo ». Ergo lex leviratus Moyse erat antiquior (Ca:.); aliqua etiam eius vestigia apud Indos, Persas et Africae atque Italiae tribus deprehendebantur (Diod. Sic. XII. 18). Solus filius primogenitus reputandus erat filius Her, reliquis Onano tribuendis.
38:9
v. 9 « Ille sciens non sibi nasci filios », — Hebr. semen — « introiens ad uxorem fratris sui, semen fundebat in terram, ne liberi » — Hebr. semen — « fratris nomtne nascerentur ». Hebr. euphemistice corrumpebat terram versus. Filius de Thamar natus ludaeque primogenito Her attributus obtenturus erat principatum tribus Iuda : at eum filio sui nominis haeredi malebat obvenire Onan , quare a frateis vidua abstinuit.
38:10
v. 10 « E? ?dcirco percussit eum Dominus, quod rem detestabilem faceret ». Quale scelus et Her et Onan admiserint, fere e solius Thamar testimonio Iuda didicit. Verum ita facile potuit ei suboriri suspicio (EpAr.), non ob sola propria delicta interiisse filios, sed ob aliquam fortasse etiam Thamaris culpam, quam ipsa silentio premeret. Habet igitur aliquam excusationem Iuda, Thamarem tertio filio Selae non tradens.
38:11
v. 11 « [Quam o5 rem] dixit Iudas Thamar nurui suae : Esto vidua in domo patris tut, donec crescat Sela ftus meus ». Ergo moris erat iam tum, uti postea Lev. 22,13, ut vidua liberis carens in domum paternam secederet. Illud etiam fere efficiunt verba , matrimonia leviratus vel apud Chananaeos in usu tum fuisse (Cai.). « Timebat enim, ne etipse moreretur, sicut fratres eius ». Verba utique evincunt, non plane sincere cum Thamar egisse Iudam (Mar.) : non tamen fraudis, dum ea eloqueretur, est arguendus. Selae immatura aetas reapse coniugium differri poscebat poteratque sperare Iuda, « facile excepturam illam alterum virum ac proinde absolvendum se a necessitate tradendi illi tertium filium » (Calm.). At alium virum nacta non est Thamar, probabilius quod homines, Heri et Onanis scelerum ignari, sterilem reputarent. « Quae abut et habitavit in domo patris sui ».
38:12
v. 19. « Evolutis autem multis diebus » , tot certe, ut iam se negligi Thamar adulto Sela oppido perspiceret, « mortua est filia Sue, uxor Iudae, qui [post luctum| consolatione suscepta ascendebat ad tonsores ovium suarum , ipse et Hiras opilio gregis Odollamites in Thamnas », urbem sitam in confinibus Iuda Ios. 15,10, postea Danitis 19,43 tributam. Cf. quae diximus ad Iud. 154,1. Hodie Khirbet Tibneh, prope Wady es Surar : M. V. Guérin, Judée II. 29 sqq. Cum is locus in colle aliquo sit, satis explicatur vox ascendebat, neque pro Ios. 15,577 altera urbs homonyma merito adstruitur : quorsum enim montana Iudae tempore Iosue procurrerint, non satis liquet. H?ras idem sane est atque v. 1, ergo amicus Iudae (Masor. Tárg. Syr.), non pastor (Vulg. LXX) : w^ diversa punctatione utrumque sensum patitur (Hter.). Ceterum adverte, cum titulus am?cus iam tempore Isaac (26,26) principi cuidam apud Geraritas viro, et postea (2 Reg. 15,37; 16,16; 3 Reg. 5,5) apud Iudaeos aulicis quibusdam, et pluribus apud Aegyptios (Erman Y. 110 sq.) prineipibus tributus sit, fieri potuisse, ut ' etiam Iuda Hirae familiari suo eundem ^£etulum tribuerit. Iudae libidinem attinet, videtur is reapse Chananaeis plurimum esse commixtus : Chananaeum habuit amicum, Chananaeam uxorem, Chananaeam sine dubio filiis providit uxorem. Quid mirum, si idem Chananaeorum morum licentiam sit imitatus? Merito autem supponebatur vir ad licentiam apprime pronus, quo tempore viduus luctu deposito ad tonsurae ovium tripudia ascendebat. Quam opportunitatem inter Ghananaeos luxuriae consecratam seligens Thamar simul « redarguit socerum , quod incontinens ipse cum esset, continentiam se cogeret servare » (Theodoret.). Thamarem vel afficto divino aliquo instinctu excusare nisus est £ph»r., infeliciter sane.
38:13
v. 13 « Nuntiatumque est Thamar, quod socer illius ascenderet in Thamnas ad tondendas oves ».
38:14
v. 4& « Quae depositis viduitatis vestibus assumpsit. theristrum » seu pallium (254,65) — vox latina et graeca vestem designat aestivam — « e4 mutato habitu », Hebr. obvoluta, « sedit in. bivio itineris quod. ducit Thamnam » , forte ab Odollam; « eo, quod crevissel. Sela, et non eum accepisset maritum ». Ultima verba utique « quasi excusans scriptura dicit » (Chrys.), potestque Thamar credi non tam luxuriae affectu, quam prolis desiderio (TÀeodoret.) egisse. nnaon q"(7 by 1UN D'Y nn52. LEX verius Q'2*y intellexere nomen proprium Alváv; sedit in porta Enaim (Ios. 15, 34), quae est in via Thamnam. Ps. Ion. et Targ. Hier. appellative interpretati sunt : aperturam oculorum, et hinc « separationem viarum, ad quam omnes oculi respiciunt »; idemque crediderim sensisse Chald. Syr. : in separatione viarum, et Vulg. : in bivio itineris. Reapse in biviis sedere consueverant meretrices Ez. 16, 25: Ier. 3, 2 (Calm.).
38:15
v. 18. « Quam cum vidisset Iudas, suspicatus est esse meretricem; operuerat enim vultum suum, [ne agnosceretur| ». Ylud suspicatus est duo includit : primum non agnovisse nurum, alterum coniecisse esse meretricem. Vulg. (et similiter LXX) adiecto inciso expressit, prioris tantum reddi rationem (Malv.), dum opertus vultus commemoratur, non necessario alterius (Vat.); meretrices quippe tum consuevisse operto vultu sedere, reapse non liquet. Potuit meretricii quaestus suspieio orirí « ex loco et habitu » (Malv.), sc. sedentis prope portam et praeteriturum aliquem exspectantis. Sigilla apud Babylonios cylindri plerumque formam habentia, symbolis et etiam textibus tam cuneiformibus quam aramaicis insignia, itemque sigilla apud Aegyptios antiquissimis temporibus iam erant ita frequentia, ut admitti nullo pacto queat, omnes, qui eiusmodi habuerint, artis scribendi ipsos fuisse gnaros. Teste Herod. I. 195 baculus et sigillum ad communem virorum Babyloniorum ornatum pertinebant. Sigila axi perforata funiculo suspensa videntur esse gestata. Probabile est, Abrahamo natis fuisse sigilla eorum affinia, quae apud Babylonios et Chaldaeos usuvenerant. Uli postmodum Persae (Est. 3, 10. 12; 8, 2. 8), ita etiam Aegyptii antiquitus (Gen. 41, 42) et posteriores Iudaei annulis utebantur sigillaribus, neque constat Babylonios illis caruisse. Sigillo non signabantur solum scripta, sed libri elaudebantur (Is. 29, 11) et sacculi (Iob 14, 17), obserebantur putei (Dan. 6, 17) et portae (14, 13). — omn ex etymo tortwum quid significat et recentiores cum Ps. Ion. et Targ. Hier. communius funiculum interpretantur, quo sigillum gestaretur suspensum ; sed Num. 19, 15 et Iud. 16, 9 rem non certo evincunt. Vertendi cum Chaid. pallium nulla apparet ratio, et videtur sibi Thamar ea tantum expetiisse, quae ad ornatum, non quae ad vestitum spectabant. LXX Symm. Aq. vertunt torquem , Yulg. armillam; quae versio saltem aeque est probabilis, atque altera illa funiculus.
38:18
« [Ad unum igitur coitum| mulier concepit »,
38:19
v. 19 « et surgens abiit depositoque habitu, quem sumpserat , induta est viduttatis vestibus ».
38:20
v. 90 « Misit autem ludas hoedum per pastorem » , seu verius amicum (cf. ad v. 12), « suum Odollamitam, ut. reciperet pignus, quod dederat mulieri. Qui cum non invenisset eam »,
38:21
v. 94 « ?nterrogavit homines loci illius : Ubi est mulier, quae sedebat in bivio », corrige 2n. Enaim? « Respondentibus cunctis : Non fuit in loco 1sto meretrix »,
38:22
v. 99 « reversus est ad Iudam et dixit ei : Non inveni eam; sed et homines loci illius. dixerunt mihi, nunquam sedisse ibi scortum ».
38:23
v. 93 « Aut Iudas : Habeat sibi », sc. pignus (Ps. Jon. et Targ. Hier.). « Certe mendacii arguere nos non potest ». Sed haec liberior est versio. Hebr. : ne efficiamur in ludibrium. « Significat, se rnalle annulum perdere, quam longius spargendo rem , materiam praebere vulgi sermonibus » (Vat.). « Ego misi hoedum, [quem promiseram,] et tu non invenisti eam ».
38:24
Dixitque Iudas : Producite eam , ut comburatur » Narratio ostendit, omnes in Iuda agnovisse ius talis sententiae ferendae, quod ipsi competebat sane ut familiae capiti (Per.), ad quam Thamar duorum filiorum vidua tertioque reservata pertinebat. At, inquiunt, crudelior fuit incendii poena. Nihil est in textu, quo aequales prodantur eam poenam reputasse acerbiorem : nostrum autem est, quid tum moris fuerit e textu eruere, non vero eius moris omnimodam tueri iustitiam. Hypocritam vocat Iudam Es/., quod, qui ipse modo fornicatus esset, forni-. cariam supplicio addixerit. Respondet Bon/r., non fuisse meram fornicationem, sed veluti sponsalium laesionem. Ceterum adverte, maius prae viro probrum familiae inurere fornicatione mulierem, quippe quae prolem familiae inferat spuriam aut incertam. Quod probrum gravius etiam patriarcharum aevo ferebant homines posteritatis producendae apprime studiosi. In lege mosaica adulterium morte plectebatur, Thamaris vero delictum adulterio saltem erat affine. At certe in eo crudelitatis macula Iudas absolvi nequit, quod mulierem gravidam ad supplicium produci iusserit, exstirpaturus prolem cum matre (Ca?.).
38:25
v. 25 « Quae cum duceretur ad poenam, misit ad socerum suum dicens : De viro, cutus haec sunt, concepi. Cognosce , cuius sit annulus et armilla et baculus ». E plurali a2 nihil inferri potest, reliquis textibus omnibus exprimentibussingularem numerum.
38:26
v. 26 « Qui agnilis muneribus ait : Iustior me est », non « innocens est » (CArys., Theodoret.), sed comparatione mei minus malum fecit (H?er.) : « quia non tradidi eam Sela filio meo ». Ipsa non libidinis ergo fornicata est, sed leviratus iura sibi a me denegata ex me fraude zepetiit posteritatis studio. Si ipsa peccavit, ego ad peccatum compuli et ideo, qui princeps sim et quasi parens, culpandus sum prae ipsa. In tota autem hac narratione obtusae conscientiae vir de fornicatione , imo materiali incestu a se perpetrato minime erubescit, quem ludibrio (v. 23) ad summum dignum censet, non poena. « Attamen ultra non cognovit eam », soceri cum nuro coniugium nefas ratus (Ca1.).
38:27
v. 97 « Instante autem partu apparuerunt gemini in utero, atque in ipsa effusione (infantium unus] protulit manum, in qua obstetriz ligavit coccinum dicens » :
38:28
v. 98 « Iste egredietur prior », « maior natu habendus » (Calm.). Hebr. : egressus est, praeterito exprimente « certitudinem rei futurae » (Bonfr.), « quasi dicat : Non poterit hic iam primogeniturae ius amittere » (Malv.). Tamen, ut res certior reddatur, adhibetur coccinum (gal/. cochenille), i. e. filum seu lana eo colore tincta.
38:29
v. 99 « I/lo vero retrahente manum egressus est alter, dixitque mulier : Quare divisa est propter te maceria? » « Pro maceria dtvisionem Ag. ei Symm. transtulerunt, quod hebraice dicitur phares. Ab eo igitur, quod diviserit membranam secundinarum, divisionis nomen accepit » (Hier.). Potest quidem Hebr. verti etiam ita : « Cur divisisti? super te sit divisio » (Caz.). At ita intellecta verba « imprecationem » (Vat.) sonarent nutricis contra infantem, vix ferendam. Ergo "^y vertas aut propter te (Vulg.) aut, sensu maxime nativo, super te : « Quare membranam, qua obvolvebaris, divisisti, ut fratri primogenituram praeriperes? » (Bonfr.). « Et [ob hanc causam] vocavit nomen etus Phares ».
38:30
v. 30 « Postea egressus est frater eius, in cuius manu erat coccinum , quem appellavit Zara ». Nominis ratio nos latet. Cap. XXXIX
38:1
ODOLLAM (EBR. 'ADHULLĀM; CF. ARABO 'ADULA «METTERSI AL SICURO»)
ODOLLAM (ebr. 'Adhullām; cf. arabo 'adula «mettersi al sicuro»). - Città cananea, spesso ricordata nella Bibbia dal tempo dei Patriarchi a quello dei Maccabei (cf. Gen. 38, 1; Ios. 12, 15; 15, 35; II Par. 11, 7; Neh. 11, 30; II Mach. 12, 38), identificata nel 1875 dal Clermont-Ganneau con l'odierna Hirbet 'Id-el-mā ('Idelmijeh), ca. 20 km. a …
38:2
… In pena dell'ignobile delitto fu punito dal Signore con la morte (Gen. 38, 2-4; 46, 12). Da lui prende nome il peccato contro natura diretto ad impedire la prole, che si chiama « onanismo ».
38:6
1. Moglie di Her, primogenito di Giuda (v.), figlio di Giacobbe (Gen. 38,6). Mortole il marito, passò per a legge del levirato a Onan (v.); morto anche questo per il suo peccato, costretta dal suocero superstizioso, che temeva per la vita degli altri suoi …
38:8
… L'uso è già documentato all'epoca patriarcale (Gen. 38, 8 sgg.). …
38:9
… La polluzione è naturale quando non è deliberatamente voluta, né approvata, come può essere la polluzione notturna; negli altri casi è volontaria; ed allora si chiama anche peccato o vizio solitario, masturbazione (mana stupratio o manuturbatio: Gen. 38, 9). È semplice, se ha solo la malizia della polluzione; qualificata, se oltre alla sua malizia ne ha altra a causa del soggetto, della sua intenzione, dello scandalo ecc. La polluzione …
NASCITE, CONTROLLO (BIRTH-CONTROL) DELLE
Storicamente il biblico Onan (Gen. 38, 9) può considerarsi il capostipite dei limitazionisti; come pure Aristotele pare il primo che abbia voluto pianificare il c. delle n. con le sue preoccupazioni limitazioniste. …
38:10
Per conseguenza il p. può essere definito: factum vel dictum vel concupitum aliquid contra legem aeternam (s. Agostino, Contra Faustum, 20, 27: PL 42, 418). È questo anzi l'aspetto del p. più frequente richiamato nella Rivelazione (cf. Gen. 39, 9; 13, 13; 38, 10; Ex. 33, 23; Jud. 10, 7; 19, 25; Rom. 5, 19; 2, 29; 4, 16; ecc.). …
38:13
… Il matrimonio fu disposto in base alla legge del levirato (v.), di cui rappresenta però un interessante caso particolare, perché B. era gô'êt non del marito, ma del defunto suocero di Ruth, dal quale forse era venuto a B. il dovere (cf. Gen. 38, 13) di sposare la nuora. …
38:14
Presso gli Ebrei, la v. era uno stato di desolazione e comportava divieti particolari (cf. Gen. 38, 14, 19; Iud. 10, 2; 16, 9; II Reg. 20, 3; Lev. 21, 14). Così la vedova è un essere che si raccomanda per se stessa alla pietà (cf. Ex. 22, 22; Deut. 24, 17; 19, 21; 14, 29; …
38:24
… Una giovane che si unisca ad un uomo estraneo è già condannata a morte come adultera (Gen. 38, 24). Tale severità fa supporre che anche al giovane, che non mantenga la promessa di m., fosse riservata per lo meno la pena pecuniaria, simile a quella sancita nel codice di Hammurabi (§ 159).
38:29
Alla nascita di P. la madre, probabilmente, disse: « Perché ti sei aperta una breccia (pâres)? ». E fu chiamato P. (Gen. 38, 29). Questo e altri dettagli sono dati dal testo sacro per l'importanza dei diritti di primogenitura, che furono concessi a lui e non a Zara, poiché è sempre ricordato primo nelle genealogie …
38:39
2. Nipote di Esaù e figlio di Rahuel (Gen. 36, 13, 17; I Par. 1, 37). 3. Figlio di Giuda, che discese in Egitto con Giacobbe (Gen. 38, 39; 46, 12; I Par. 2, 4; Iude. 7, 17, 24). 4. Figlio del patriarca Simeone (Num. 26, 13; I Par. 4, 24). 5. Levita, figlio di Addo e padre di Iethrai (I Par. 6, 21). 6. Padre di Iobab, …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.