The progenie of Adam, & number of their yeares (vvith the death of the rest, & translation of Enoch) in the line of Seth, to Noe & his three sonnes.
1This is the book of the generation of Adam. In the day that God created man, he made him to the likeness of God.Questa è la genealogia di Adamo. Nel dì in cui Dio creò l'uomo, lo fece a somiglianza di Dio.THIS is the booke of the generation of Adam. In the day, when God created man, to the likenes of God made he him.Hic est liber generationis Adam. In die qua creavit Deus hominem, ad similitudinem Dei fecit illum. 2He created them male and female; and blessed them: and called their name Adam, in the day when they were created.Lo creò maschio; e femmina, e li benedisse: e diede loro il nome di Adam il dì, in cui furon creati.Male and female created he them; and blessed them: and called their name Adam, in the day when they were created.Masculum et feminam creavit eos, et benedixit illis: et vocavit nomen eorum Adam, in die quo creati sunt. 3And Adam lived a hundred and thirty years, and begot a son to his own image and likeness, and called his name Seth.E Adamo visse cento trenta anni: e generò, a sua immagine e somiglianza, un figlio, a cui pose nome Seth.And Adam liued a hundred and thirtie yeares; and begat to his owne image and likenes, and called his name Seth.Vixit autem Adam centum triginta annis: et genuit ad imaginem et similitudinem suam, vocavitque nomen ejus Seth. 4And the days of Adam, after he begot Seth, were eight hundred years: and he begot sons and daughters.E visse Adamo, dopo avere generato Seth, ottocento anni, e generò figliuoli e figliuole.And the dayes of Adam, after he begat Seth, came to eight hundred yeares: and he begat sonnes and daughters.Et facti sunt dies Adam, postquam genuit Seth, octingenti anni: genuitque filios et filias. 5And all the time that Adam lived, came to nine hundred and thirty years, and he died.E tutto il tempo, che visse Adamo, fu di novecento trenta anni, e morì.And al the time that Adam liued, came to nine hundred and thirtie yeares, and he died.Et factum est omne tempus quod vixit Adam, anni nongenti triginta, et mortuus est. 6Seth also lived a hundred and five years, and begot Enos.E visse Seth cento cinque anni, e generò Enos.Seth also liued a hundred fiue yeares, and begat Enos.Vixit quoque Seth centum quinque annis, et genuit Enos. 7And Seth lived after he begot Enos, eight hundred and seven years, and begot sons and daughters.E visse Seth, dopo aver generato Enos, ottocento sette anni, e generò figliuoli e figliuole.And Seth liued after he begat Enos, eight hundred and seuen yeares, and begat sonnes and daughters.Vixitque Seth, postquam genuit Enos, octingentis septem annis, genuitque filios et filias.
8And all the days of Seth were nine hundred and twelve years, and he died.E tutta la vita di Seth fu di novecento dodici anni, e morì.And al the dayes of Seth came to nine hundred & twelue yeares, and he died.Et facti sunt omnes dies Seth nongentorum duodecim annorum, et mortuus est. 9And Enos lived ninety years, and begot Cainan.E visse Enos novanta anni, e generò Cainan.And Enos liued nintie yeares, and begat Cainan.Vixit vero Enos nonaginta annis, et genuit Cainan. 10After whose birth he lived eight hundred and fifteen years, and begot sons and daughters.Dopo la nascita del quale visse ottocento quindici anni, e generò figliuoli e figliuole,After Whose birth he liued eight hundred & fiftene yeares, and begat sonnes and daughters.Post cujus ortum vixit octingentis quindecim annis, et genuit filios et filias. 11And all the days of Enos were nine hundred and five years, and he died.E tutto il tempo della vita di Enos fu di novecento cinque anni; e morì.And al the dayes of Enos came to nine hundred and fiue yeares, and he died.Factique sunt omnes dies Enos nongenti quinque anni, et mortuus est. 12And Cainan lived seventy years, and begot Malaleel.Visse ancora Cainan settant'anni, e generò Malaleel.Cainan also liued seuentie yeares, & begat Malaleel.Vixit quoque Cainan septuaginta annis, et genuit Malaleel. 13And Cainan lived after he begot Malaleel, eight hundred and forty years, and begot sons and daughters.E visse Cainan, dopo aver generato Malaleel, ottocento quaranta anni, e generò figliuoli, e figliuole.And Cainan liued after he begat Malaleel, eight hundred & fourtie yeares, and begat sonnes & daughters.Et vixit Cainan, postquam genuit Malaleel, octingentis quadraginta annis, genuitque filios et filias. 14And all the days of Cainan were nine hundred and ten years, and he died.E tutto il tempo, che visse Cainan, fu novecento dieci anni, e morì.And al the dayes of Cainan came to nine hundred and ten yeares, and he died.Et facti sunt omnes dies Cainan nongenti decem anni, et mortuus est. 15And Malaleel lived sixty-five years and begot Jared.E visse Malaleel sessanta cinque anni, e generò Jared.And Malaleel liued sixtie fiue yeares, and begat Iared.Vixit autem Malaleel sexaginta quinque annis, et genuit Jared. 16And Malaleel lived after he begot Jared, eight hundred and thirty years, and begot sons and daughters.E visse Malaleel, dopo aver generato Jared, ottocento trenta anni, e generò figliuoli, e figliuole.And Malaleel liued after he begat Iared, eight hundred and thirtie yeares, and begat sonnes and daughters.Et vixit Malaleel, postquam genuit Jared, octingentis triginta annis, et genuit filios et filias.
17And all the days of Malaleel were eight hundred and ninety-five years, and he died.E tutta la vita di Malaleel fu di ottocento novanta cinque anni, e morì.And al the dayes of Malaleel came to eight hundred nyntie fiue yeares, & he died.Et facti sunt omnes dies Malaleel octingenti nonaginta quinque anni, et mortuus est. 18And Jared lived a hundred and sixty-two years, and begot Henoch.E visse Jared cento sessanta due anni, e generò Henoch.And Iared liued a hundred sixtie two yeares, and begat Enoch.Vixitque Jared centum sexaginta duobus annis, et genuit Henoch. 19And Jared lived after he begot Henoch, eight hundred years, and begot sons and daughters.E visse Jared, dopo aver generato Henoch, 800 anni, e generò figliuoli e figliuole.And Iared liued after he begat Enoch eight hundred yeares, and begat sonnes and daughters.Et vixit Jared, postquam genuit Henoch, octingentis annis, et genuit filios et filias. 20And all the days of Jared were nine hundred and sixty-two years, and he died.E tutta la vita di Jared fu di novecento sessantadue anni, e si morì.And al the dayes of Iared came to nine hundred sixtie two yeares, & he died.Et facti sunt omnes dies Jared nongenti sexaginta duo anni, et mortuus est. 21And Henoch lived sixty-five years, and begot Mathusala.Ed Henoch visse sessantacinque anni, e generò Mathusala.Moreouer Enoch liued sixtie fiue yeares, & begat Mathusala.Porro Henoch vixit sexaginta quinque annis, et genuit Mathusalam. 22And Henoch walked with God: and lived after he begot Mathusala, three hundred years, and begot sons and daughters.Ed Henoch camminò con Dio e visse, dopo aver generato Mathusala, trecento anni; e generò figliuoli e figliuole.And Enoch walked with God: & liued after he begat Mathusala, three hundred yeares, and begat sonnes and daughters.Et ambulavit Henoch cum Deo: et vixit, postquam genuit Mathusalam, trecentis annis, et genuit filios et filias. 23And all the days of Henoch were three hundred and sixty-five years.E tutta la vita di Henoch fu di trecento sessanta cinque anni:And al the dayes of Enoch came to three hundred sixtie fiue yeares.Et facti sunt omnes dies Henoch trecenti sexaginta quinque anni. 24And he walked with God, and was seen no more: because God took him.E camminò con Dio, e disparve: perché il Signore lo rapì.And he walked with God, and was seene no more: because God tooke him.Ambulavitque cum Deo, et non apparuit: quia tulit eum Deus. 25And Mathusala lived a hundred and eighty-seven years, and begot Lamech.E visse Mathusala cento ottanta sette anni, e generò Lamech.Mathusala also liued a hundred eightie seuen yeares, & begat Lamech.Vixit quoque Mathusala centum octoginta septem annis, et genuit Lamech.
26And Mathlusala lived after he begot Lamech, seven hundred and eighty-two years, and begot sons and daughters.E visse Mathusala, dopo aver generato Lamech, settecento ottanta due anni, e generò figliuoli e figliuole.And Mathusala liued, after he begat Lamech, seuen hundred eightie two yeares, and begat sonnes and daughters.Et vixit Mathusala, postquam genuit Lamech, septingentis octoginta duobus annis, et genuit filios et filias. 27And all the days of Mathusala were nine hundred and sixty-nine years, and he died.E tutta la vita di Mathusala fu di novecento sessanta nove anni, e morì.And al the dayes of Mathusala came to nyne hundred sixtie nine yeares, & he died.Et facti sunt omnes dies Mathusala nongenti sexaginta novem anni, et mortuus est. 28And Lamech lived a hundred and eighty-two years, and begot a son.E visse Lamech cento ottanta due anni, e generò un figliuolo.And Lamech liued a hundred eightie two yeares, and begat a sonne:Vixit autem Lamech centum octoginta duobus annis, et genuit filium: 29And he called his name Noe, saying: This same shall comfort us from the works and labours of our hands on the earth, which the Lord hath cursed.E gli pose nome Noè dicendo: Questi sarà nostra consolazione ne' travagli e nelle fatiche delle nostre mani in questa terra, che è stata maledetta dal Signore.and he called his name Noe, saying: This sonne shal comfort vs from the workes & labours of our handes on the earth, which our Lord cursed:vocavitque nomen ejus Noë, dicens: Iste consolabitur nos ab operibus et laboribus manuum nostrarum in terra, cui maledixit Dominus. 30And Lamech lived after he begot Noe, five hundred and ninety-five years, and begot sons and daughters.E visse Lamech, dopo aver generato Noè, cinquecento novanta cinque anni, e generò figliuoli e figliuole.And Lamech liued after he begat Noe, fiue hundred nintie fiue yeares, and begat sonnes and daughters.Vixitque Lamech, postquam genuit Noë, quingentis nonaginta quinque annis, et genuit filios et filias. 31And all the days of Lamech came to seven hundred and seventy-seven years, and he died. And Noe, when he was five hundred years old, begot Sem, Cham, and Japheth.E tutta la vita di Lamech fu di settecento settantasette anni, e si morì. Ma Noè, essendo in età di cinquecento anni, generò Sem Cham, e Japheth.And al the dayes of Lamech came to seuen hundred seuentie seuen yeares, and he died. And Noe when he was fiue hundred yeares olde, begat Sem, Cham, and Iaphat.Et facti sunt omnes dies Lamech septingenti septuaginta septem anni, et mortuus est. Noë vero cum quingentorum esset annorum, genuit Sem, Cham et Japheth.
5:2
Haydock
Adam: the common name of mankind, made to the likeness of God. (Haydock)
5:5
Haydock
He died. Ecclesiasticus 14:12, says very justly, the covenant of this world is, he shall surely die. God prolonged the lives of the patriarchs to a more advanced age, that the world might be sooner filled. Their constitution was then more excellent, the fruits of the earth more nourishing, etc. But the sole satisfactory reason for their living almost a thousand years, while we can hardly arrive at 70, is, because so it pleased God, in whose hands are all our lots. There is a great difference in the number of years assigned by the Hebrew and Vulgate, from that which the Samaritan copy mentions; and the Septuagint differs from both. Whether the difference be real, or only apparent, we shall not pretend to determine. The Church has not decided which system of chronology is the most accurate. In the Martyrology, she adopts that of the Septuagint and places the birth of Christ in [the year of the world] 5199, after Eusebius and Ven. Bede, though Riccioli calculates the Septuagint at 5634 years. (Haydock)
St. Epiphanius
Adam died penitent, as we are assured by the Holy Ghost, Wisdom 10:2.; and tradition affirms the same of Eve, insomuch, that the heresy of the Encratites, who condemned our first parents to hell, was exploded with horror. (St. Epiphanius; St. Augustine, in haeres.; Tirinus)
5:6
Year of the World 235, Year before Christ 3769.
5:24
Year of the World 987, Year before Christ 3017.
Walked with God. Septuagint, "was pleasing to God," by continual recollection and watchfulness over himself. Thus he became perfect.
Haydock
God took him alive to some place unknown, which is commonly supposed to be Paradise, conformably to Ecclesiasticus 44:16, though in Greek we do not read Paradise. Henoch pleased God, and was translated [into Paradise], that he may give repentance to the nations. To him, that of Wisdom 4:10, may be applied: He...was beloved, and living among sinners, he was translated. He will come again, when the charity of many of his children (for we all spring from him) shall have grown cold; and shall at last suffer death for opposing Antichrist. (Apocalypse 11.) (Haydock)
Worthington
"Though it be not an article of faith, whether Henoch be now in that Paradise, from which Adam and Eve were driven, or in some other delightful place; yet the holy Scriptures affirm, that God translated him alive, that he might not experience death," St. Chrysostom, hom. 21, with whom the other fathers agree, cited in the Douay Bible; so that it is a matter of surprise, how any Protestant can call it in question. He is the other witness, who will come with Elias, before the great day of the Lord, to perform the same office to the nations, as the latter will to the Jews. (Malachias 4.) God preserves these two alive, perhaps to give us a striking proof how he could have treated Adam and his posterity, if they had not sinned; and also to confirm our hopes of immortality, when we shall have paid the debt of nature. (Worthington)
5:29
Year of the World 1056, Year before Christ 2948.
Haydock
Noe means consolation, or repose. After he had beheld the most dreadful catastrophe or disturbance that ever happened in the world, he settled mankind once more in the friendship of God, and merited a blessing both for himself and for the whole earth. He gave, likewise, comfort to all, by useful inventions in agriculture, and in the art of making wine. He saw an end of the distractions caused by the wicked sons of Cain, and became the restorer of a new world: in a word, he was the progenitor of the Messias [Jesus Christ], who is the King of Peace, and our only solid comfort. (Menochius) (Haydock)
5:31
Calmet
Old. It is wonderful if Noe had no children before this time; but he might have had many, whom the Scripture does not mention, either because they were dead before the deluge, or taking evil courses with the daughters of men, deserved to perish with them. Noe kept the three, who were born after God had foretold the deluge, with the greatest care, under his own eyes. St. Augustine (City of God 15:20.) thinks, however, that many of the Patriarchs had no children till they were pretty far advanced in years. As Sem was born when Noe was 502, and Cham was the youngest, Japheth must have been the first-born. Compare Genesis 10:21, with Genesis 9:24. There is no reason to suppose they were all born the same year. (Calmet)
5:1
Concordanza Sap. 2, 24. Eccli. 17, 1.
5:4
4. Begate sonnes and daughters.] Moyses in this genealogie reciteth not alwayes S. Aug. li. 15. ciuit. c. 20. The cōtinual succession of Gods Church, and interruption of other communities. the first begotten, nor the whole progenie by their names (for then he should haue repeated Cain and Abel, and haue named many others) but those onlie by whom the Church of God continued, signifying the rest in general, whose succession was cut of by the floud.
5:5
5. And he died.] By this Gods word is verified saying, that Adam should dye, if he should eate of the forbidden tree. And the diuel is proued a lyer, saying, they should not dye. It is also most true that Adam dyed that day in which How mā died the day that he sinned. he did eate. For he began that very day to decline to death; and so doth al mankind euer since, as truly said the woman of Thecua to king Dauid: vve doe al 2. R. 14. die, and as vvaters that returne not, vve fal dovvne on the earth. And vvhat els (saith S. Gregorie) is this daylie decaying of our corruption, but a lingering death? And ho. 37. in Euangel. Psal. 89. S. Ireneus li. 5. aduer. Heret. Cicero li. de Senec. & q 1. Tuscul. none of al these that liued longest reaching to a thousand yeares (which with God is as one day) man dyed in that day in which he transgressed.
Morally ancient Fathers here note, that albeit the life of the Patriarkes seemeth Al time is short in respect of eternitie. long to vs, yet if we cōpare the same to eternitie it is nothing. Neither by the iudgement of Philosophers may aniething be counted long, that hath an end: as Tullie bringing Cato wisely disputing, sheweth the longest life to be but a short moment. VVhereby againe we may see what losse we sustaine by sinne: seeing if sinne had not benne, we should al haue benne translated from earth to heauen, and neuer haue dyed.
5:22
This Hebrew phrase vvalked vvith God, signifieth that he liued wel & pleased God.
5:24
24. VVas seene no more.] That Enoch and Elias are yet aliue is a constant Enoch & Elias yet. liuing in bodie. knowne truth, in the hartes and mouthes of the faithful, saith S. Augustin in his first booke, de peccat. merit & remiss. c. 3. and confirmeth the same in diuers li. 20. ciuit. c 29. lib. 2. de gratia Christi c. 23. tract. 4. in Ioā. other places. And it is testified by very many both Greeke and Latin Doctors. S. Ireneus li. 5. S. Iustinus Martyr, q. 85. ad Orthodoxos. S. Hippolitus li. de Antichristo. S. Damascen, li. 4. de Orthodoxafide. S. Hierom. epist. 61. ad Pamach. c. 11. S. Ambrose in Psalm. 45. S. Chrysostom. ho. 21. in Gen. ho. 58. in Mat. ho. 4. in epist. 2. ad Thess. ho. 22. in ep. ad Heb. S. Greg. li. 14. Moral. c. 11, ho. 12. in Ezech. S. Prosp. li. vlt. de promis. S. Bede in c. 9. Marc. Manifest Scripture that Elias yet liueth, and shal be slaine & an other with him. Likewise that Enoch did not see death. Theophilact and O•cumenius in cap. 17. Mat. and others innumerable. Touching Elias it is manifest in Scriptures, that he shal come, & preach, & be Malac. 4 Apo. 11. slaine with an other witnes of Christ, before the terrible day of Iudgement. Of Enoch Moyses here maketh the matter more then probable, saying of euerie one of the rest, he dyed, onlie of Enoch saith not so, but that he appeared, or 〈Greek〉. Eccli. 44 Heb. 11. vvas seene no more. For which the seuentie two interpreters say, And he vvas not found, for God translated him. VVhich can not signifie death, but transporting, or remouing to an other place. VVhereto agreeth the author of Ecclesiasticus, saying: Enoch pleased God, and vvas translated. But most clearly S. Paul saith. Enoch vvas translated, that he should not see death. and he vvas not found for God translated him. VVith what plainer wordes can any man declare, that a These Scriptures speake of temporal not of spiritual death. special person were not dead, then to say: He vvas translated, or cōueyed away, that he should not see death? Neither is it a reasonable euasion to interprete this of spiritual death. For so Adam being eternally saued (as S. Irenaeus li. 3. c. 34. Epiphan. con. haeresim 46. S. Agu••in epist. 99. ad Euodium, and others teach, and the whole Church beleeueth) was preserued from that death, and so vndoubtedly were Seth, and Enos being most holie. and the rest here recounted, as is most probable. Neuertheles for further confutation of the contrarie ho. 21. in Gen. lib. 1. de pec. mer. c. 2. & 3. l. 9. de Gē. ad lit. c. 6. S. Tho. in c. 11. ad Hebreos. opinion of Protestants, the reader may also obserue the iudgement of S. Chrisostom, who affirmeth that Though it be not a matter of faith, vvhether Enoch The Fathers proue by the scriptures that Enoch is not dead. be novv in Paradise from vvhence Adam and Eue vvere expelled, or in some other pleasant place: Dicunt tamen sacrae Scriprurae quod Deus transtulit eum, & quod viuentem transtulit eum, quod mortem ipse non sit expertus. The holie Scriptures say that God translated him, and that he translated him aliue, that he felt not (or hath not experienced) death. And S. Augustin as expresly saith. Non mortuus, sed viuus translatus est. He (to vvit Enoch) is translated, not dead but aliue. Yea he teacheth how his life is sustayned thus many thousand yeares vpon earth. And sheweth moreouer that both Enoch and Elias shal dye. For seing Enoch and Elias (saith he) are dead in Adam, and carying the ofspring of death in their flesh, to pay that debt, are to returne to this life (of common conuersation) and to pay this debt vvhich so long is deferred.
Diuers reasons are also alleaged, why God would reserue these two aliue. Causes why Enoch & Elias are reserued aliue. S. Chris. ho. 21. in Gen. et in 2. Thes. 2 Theodor. q. 45. in Gen. Aretas, in 11. Apoc. S. Greg. lib. 14. Moral. c. v••. & ho. 12 in Ezech. Eccl. 44. Mala. 4. Eccl. 48. First to shew by example, that as their mortal bodies are long conserued from corrupting or decaying, in like sorte Adam and Eue and al others not sinning, should haue bene conserued, and according to Gods promise, neuer haue died, 1 but after some good time translated to heauen, and indued with immortalitie. 2 Secondly to giue vs an argument of immortalitie, which is promised after the general Resurrection. For seing God doth preserue some mortal, so long from al infirmitie, we may assuredly beleue that he wil geue immortal & eternal life of bobie and soule to his Sainctes, after they haue payed the debt of death, and 3 are risen againe. Thirdly these two (one of the law of nature, the other of the law of Moyses) are preserued aliue, to come amongst men againe towards See D. Sand. lib. 8. c. 35. de Monar. Eccl. And F. Pererius in c. 12. Danielis. the end of the world, to teach, testifie, and defend the true faith and doctrin of Christ, against Antichrist, when he shal most violently oppugne & persecute the Church. Of Enoch it is said in the booke of Ecclesiasticus, that he was translated, vt det gentibus poenitenntiam, that he geue repentance to the nations, by his preaching, & reducing the deceiued from Antichrist. And of Elias Malachie prophicieth, that he shal come before the great and terrible day of our Lord, and shal turne the hart of the fathers (that is the people of the Iewes) to the sonnes (the Christians) and of the sonnes (the deceiued Christians) to the fathers, the ancient true Catholiques.
The seuentie two Interpreters say, God translated him And so doth S. Paul. Heb. 11.
5:27
This is the longest life of al here recited But if we consider that Adam was as strong of bodie, the first day he was ere ated, as these others were at the age of 60. yeares (before which, none are said no haue begot children) and so subsract 60. yeares from Mathusala, then Adam liued in mans state longer then he by 21. yeares.
5:31
The second prophecie before Male on Easter Eue.
5:1
sant'Ignazio di Antiochia † 108 d.C. Epistle to the Antiochians 2
… and so God made man, after the image of God made He him.” And further, “In the image of God made He man.”
Origene † 254 d.C. Origen Against Celsus 6.49
… to demonstrate, in answer to his mere assertion , that it is not “silly.” If any one, however, wishes to see the reasons which led us to accept the Mosaic account, and the arguments by which it may be defended, he may read what we have written upon Genesis, from the beginning of the book up to the passage, “And this is the book of the generation of men,”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 15.21
… “This is the book of the generations of Adam. In the day that God created man, in the likeness of God made He him; male and female created He them; and blessed them, and called their name Adam, in the day when they were created.”
5:2
san Gregorio di Nissa † 395 d.C. On the Making of Man 16.16
16. What is it then which we understand concerning these matters? In saying that “God created man” the text indicates, by the indefinite character of the term, all mankind; for was not Adam here named together with the creation, as the history tells us in what follows
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 15.17
… Further, Seth signifies “resurrection,” and Enos his son signifies “man,” not as Adam, which also signifies man, but is used in Hebrew indifferently for man and woman, as it is written, “Male and female created He them, and blessed them, and called their name Adam,”
5:3
Origene † 254 d.C. Origen De Principiis 1.2.6
… The words are, “And Adam begat Seth in his own likeness, and after his own image.”
sant'Ilario di Poitiers † 367 d.C. De Synodis or On the Councils 1
… Likeness means perfect equality, and this fact we may gather from the Holy Scriptures, And Adam lived two hundred and thirty years, and begat a son according to his own image and according to his own likeness; and called his name Seth
sant'Atanasio di Alessandria † 373 d.C. De Decretis. (Defence of the Nicene Definition.) 5
… For bodies which are like each other may be separated and become at distances from each other, as are human sons relatively to their parents (as it is written concerning Adam and Seth, who was begotten of him that he was like him after his own pattern
san Gregorio Nazianzeno † 389 d.C. Select Orations of Saint Gregory Nazianzen 30
… For this is of the Nature of an Image, to be the reproduction of its Archetype, and of that whose name it bears; only that there is more here. For in ordinary language an image is a motionless representation of that which has motion; but in this case it is the living reproduction of the Living One, and is more exactly like than was Seth to Adam,
san Gregorio di Nissa † 395 d.C. Against Eunomius 2.12
… We are also aware of another kind of likeness, of which the word speaks in Genesis concerning Seth,—“Adam begat a son in his own likeness, after his image
5:4
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on Nature and Grace 45
… have gone so far as to suppose that Cain cohabited with his mother, and by her had the children which are mentioned, thinking that Adam’s sons had no sisters, because Scripture failed to mention them in the particular place, although it afterwards, in the way of recapitulation, implied what it had previously omitted,—that “Adam begat sons and daughters,”
Giovanni Cassiano † 435 d.C. The Conferences of John Cassian 8.21
… “Adam begat Seth, Seth begat Enos, Enos begat Cainan, but Cainan begat Mahalaleel, but Mahalaleel begat Jared, Jared begat Enoch, Enoch begat Methuselah, Methuselah begat Lamech, Lamech begat Noah.”
5:5
Teodoreto di Cirro † 458 d.C. Dialogues. The “Eranistes” or “Polymorphus” of the Blessed Theodoretus, Bishop of Cyrus 2
Orth. —The holy Moses when writing the ancient genealogy tells us how Adam being so many years old begat Seth, and when he had lived so many years he ended his life.
5:6
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 15.15
… Then because it is written, “And Seth lived 205 years,” or, according to the Hebrew reading, “105 years, and begat Enos,”
5:8
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 15.15
… Will any man do so when it is written of him, “And he begat sons and daughters, and all the days of Seth were 912 years, and he died?”
5:21
Tertulliano † 220 d.C. On the Apparel of Women 1.3
… I suppose they did not think that, having been published before the deluge, it could have safely survived that world-wide calamity, the abolisher of all things. If that is the reason (for rejecting it), let them recall to their memory that Noah, the survivor of the deluge, was the great-grandson of Enoch himself;
san Gregorio Nazianzeno † 389 d.C. Select Orations of Saint Gregory Nazianzen 43.70
… Now Basil both received and observed it, and received no injury from the tree of knowledge, and escaped the flaming sword, and, as I am well assured, has attained to Paradise. Enos first ventured to call upon the Lord. Basil both called upon Him himself, and, what is far more excellent, preached Him to others. Enoch was translated,
5:22
Tertulliano † 220 d.C. An Answer to the Jews 2
… Noah also, uncircumcised—yes, and inobservant of the Sabbath—God freed from the deluge. For Enoch, too, most righteous man, uncircumcised and inobservant of the Sabbath, He translated from this world;
san Gregorio Nazianzeno † 389 d.C. Select Orations of Saint Gregory Nazianzen 41
IV. And if we must also look at ancient history, I perceive that Enoch, the seventh among our ancestors, was honoured by translation. I perceive also that the twenty-first, Abraham,
Giovanni Cassiano † 435 d.C. The Conferences of John Cassian 8.23
… How could Noah have distinguished what animals were clean and what were unclean, when the commandment of the law had not yet made a distinction, unless he had been taught by a natural knowledge? Whence did Enoch learn how to “walk with God,”
5:24
papa san Clemente I † 99 d.C. The First Epistle of Clement to the Corinthians 9
… Let us stedfastly contemplate those who have perfectly ministered to His excellent glory. Let us take (for instance) Enoch, who, being found righteous in obedience, was translated, and death was never known to happen to him.
Tertulliano † 220 d.C. A Treatise on the Soul 50
… No one will ascribe to magic such influence as shall exempt from death, or which shall refresh and vivify life, like the vine by the renewal of its condition. Such power was not accorded to the great Medea herself—over a human being at any rate, if allowed her over a silly sheep. Enoch no doubt was translated,
Tertulliano † 220 d.C. On the Resurrection of the Flesh 58
… and Elias, who even now, without experiencing a resurrection (because they have not even encountered death), are learning to the full what it is for the flesh to be exempted from all humiliation, and all loss, and all injury, and all disgrace—translated as they have been from this world, and from this very cause already candidates for everlasting life;
san Tascio Cecilio Cipriano † 258 d.C. On the Mortality 23
23. Thus, moreover, we find that Enoch also was translated, who pleased God, as in Genesis the Holy Scripture bears witness, and says, “And Enoch pleased God; and afterwards he was not found, because God translated him.”
san Tascio Cecilio Cipriano † 258 d.C. Three Books of Testimonies Against the Jews 3.59
… and thou shalt eat the herb of the field in the sweat of thy brow. Thou shalt eat thy bread until thou return unto the earth from which also thou wast taken; because earth thou art, and to earth thou shalt go.” Also in the same place: “And Enoch pleased God, and was not found afterwards: because God translated him.”
san Gregorio di Nissa † 395 d.C. On Virginity 11
… but there are those who, as might have been expected, wish besides this to discover, if possible, a process by which we may be actually guided to it. Well, the Divine books are full of such instruction for our guidance; and besides that many of the Saints cast the refulgence of their own lives, like lamps, upon the path for those who are “walking with God
sant'Ambrogio † 397 d.C. On the Decease of His Brother Satyrus 1.30
… For why should he fall back into this wretched and miserable state of corruption, and return to this mournful life, for whose rescue from such imminent evils and threatening dangers we ought rather to rejoice? For if no one mourns for Enoch, who was translated
sant'Ambrogio † 397 d.C. On the Decease of His Brother Satyrus 2.94
94. Paul certainly is dead, and by his honourable passion exchanged the life of the body for everlasting glory; did he then deceive himself when he wrote that he should be caught up alive in the clouds to meet Christ? We read the same too of Enoch
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on the Merits and Forgiveness of Sins, and on the Baptism of Infants 1.3
… so also was his not therefore immortal, because there was no necessity for its dying. Such a condition, whilst still in their natural and mortal body, I suppose, was granted even to those who were translated hence without death.
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. The Harmony of the Gospels 1.25
… I do not speak of those works which they deem themselves at liberty not to credit, such as His work in the beginning, when He made heaven and earth, and all that is in them. Neither do I specify here those events which carry us back into the remotest antiquity, such as the translation of Enoch,
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 129.2
… and as if it were asked, “Is it now?” The Church is of ancient birth: since saints have been so called, the Church hath been on earth. At one time the Church was in Abel only, and he was fought against by his wicked and lost brother Cain. At one time the Church was in Enoch alone: and he was translated from the unrighteous.
Giovanni Cassiano † 435 d.C. The Conferences of John Cassian 3.7
… “And Enoch walked with God, and was not found, for God translated him.” And the Apostle also says: “By faith Enoch was translated that he should not see death,” the death namely of which the Lord says in the gospel: “He that liveth and believeth in me shall not die eternally.”
Pseudo-Clement The Recognitions of Clement 1.52
… But the time was not yet that there should be a resurrection of the bodies that were dissolved; but this seemed rather to be their reward from God, that whoever should be found righteous, should remain longer in the body; or, at least, as is clearly related in the writings of the law concerning a certain righteous man, that God translated him.
5:27
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 60.14
… but the one always dies out of his glory, the other into it. Therefore we also should consider beforehand the end which must one day overtake us and which, whether we wish it or not, cannot be very far distant. For though we should live nine hundred years or more, as men did before the deluge, and though the days of Methuselah
5:29
san Metodio d'Olimpo † 311 d.C. The Banquet of the Ten Virgins; or Concerning Chastity 10.3
… But, having transgressed, he was rejected and cast far away, as one who could no longer be governed by immortality, nor was capable of receiving it. And the first message to him after the transgression was preached by Noah,
sant'Efrem il Siro † 373 d.C. Ephraim Syrus: Nineteen Hymns on the Nativity of Christ in the Flesh 1
… Who is there that will spurn at grace, when the Gift that they of old gained not by much labour, freely comes to men now? For Him Lamech also looked who might come and lovingly give Him quiet from his labour and the toiling of his hands, and from the earth the Just One had cursed.
5:1
Liber, — catalogus, enarratio, enumeratio generationum ab Adam ad Noe; hoc enim est heb. sepher, a rad. saphar, id est numeravit, recensuit. Eodem sensu Matth. cap. I, vocatur liber, id est catalogus, generationis, sive genealogiae, Christi. Ad similitudinem Dei, — ad imaginem suam. Saepe enim Hebraei ponunt antecedens pro relativo.
5:2
VOCAVIT NOMEN EORUM ADAM, — ab hebraeo Adama, q. d. Vocavit eos homo ab humo, ex qua creavit eos. Eva ergo etiam est Adam; id est homo. Utrique unum nomen indidit Deus, ut scirent conjuges se quasi unum hominem in duobus esse corporibus, seque uti nomine, ita et anima ac voluntate adunari debere. Secundo, nomine Adam monentur se esse terrae filios, viles, luteos, fragiles, mortales, et in terram reversuros. Memento, Adam, quia adama, id est terra et pulvis es, et in pulverem reverteris.
5:3
GENUIT (filium) AD IMAGINEM ET SIMILITUDINEM SUAM, — puta, sibi per omnia similem, non in peccato originali, uti explicat Calvinus, sed in natura, scilicet in corpore humano, et in anima rationali, in qua Seth, aeque ut Adam, erat imago Dei. Vide dicta cap. I, 27.
5:5
ADAM ANNI NONGENTI TRIGINTA, ET MORTUUS EST. — Nota primo: Ab Adam usque ad diluvium, per Seth sunt decem generationes, estque haec prima mundi aetas. Nota secundo: Anni hi fuerunt duodecim mensium, ut sunt nostri, ut patet Gen. VIII, 5; nam aequales si fuissent menstrui, uti aliqui volunt, puta si annus unus fuisset tantum unus mensis, continens triginta dies, sequeretur eos qui hic 75 anno generasse leguntur, 75 mense generasse, ac consequenter generasse anno aetatis suae 7; omnes denique defuncti essent ante annum aetatis 82, quem etiam hodie non pauci exsuperant. Ita S. Hieronymus et S. Augustinus, lib. XV De Civit. cap. XIII. Fateor Aegyptiis priscis annum fuisse menstruum. Id enim tradit Diodorus Siculus, lib. I; Varro apud Lactantium, lib. II, cap. XIII; Plutarchus in Numa; S. Augustinus, lib. XII De Civit. cap. XX, et Proclus, in Timaeum, lib. I, pag. 33: « Aegyptii, ait, vocabant mensem annum. » Verum nil tale de priscis Hebraeis reperias. Tertio, ex Hebraeo textu, et ex nostra versione Latina patet, ab Adam usque ad diluvium fluxisse annos 1656. Ita S. Hieronymus, Beda et S. Augustinus supra. Quare in Septuaginta qui numerant annos 2242 (juxta editionem correctam a Cardinale Caraffa) irrepsit error; superat enim hic numerus veritatem annis 586. Suspicatur S. Augustinus sciolum quemdam mutasse numerum in Septuaginta, eo quod putaret hic accipi debere annos menstruos; insolitum enim et paradoxum videtur, ut homines tunc vixerint 900 solidos annos. Sed quia ille ipse rursum videbat sibi objici posse: si anni fuerunt menstrui, ergo qui centesimo anno dicuntur generasse, generarunt anno secundum nos octavo: hinc, ut hoc effugeret, pro 100 posuisse 200. Quarto, mortuus est Adam anno 57 Lamech, patris Noe, 726 annis ante diluvium, viditque totius humani generis sui propagationem et corruptionem. Addit S. Irenaeus, lib. V, cap. XXXII, Adam mortuum esse feria sexta, die Veneris; quia eodem die creatus est, et peccavit Adam. Dixerat autem ei Deus: « In quacumque die comederis ex eo, morte morieris; » ergo mortuus est die Veneris, quo et peccavit. Verum illa comminatio Alexandrini Interpretes in annorum numero partim consentiunt cum Hebraeis codicibus, partim ab iis dissentiunt. Consentiunt, si attendas annos vitae; dissentiunt in eo, quod aliter eos dividant. Sumunt enim neminem procreare sobolem potuisse ante centesimum et quinquagesimum annum. Hinc, cum Hebraei tribuant Adamo ante Sethum genitum annos 130, post genitum 800, Graeci ante Sethum ponunt 230, postea tantum 700. Prodeunt anni vitae aequales 930. Itidem Hebraei assignant Setho ante genitum Enoch annos 105, Graeci 205. Contra sumit Samaritanus, neminem post centesimum quinquagesimum annum patrem fieri potuisse, atque ad hanc rationem annos, quos patres vixisse dicuntur, dividit. Dei alium habet sensum, uti superius dixi. Eva, si credimus Mariano Scoto, decem annis post maritum vixit, mortuaque est anno vitae et mundi 940. Quinto, traditio est Adam sepultum esse in Hebron. Tradit Jacobus Edessenus, qui fuit magister S. Ephrem, apud Barcepha lib. I, cap. XIV, quod Noe ossa Adam in arcam religiose susceperit, et post diluvium illa inter suos liberos distribuerit, Semque quem anteferebat caeteris, calvariam Adae dederit, et cum ea Judaeam. Tanta patribus fuit cura honorque sepulcri, ob animarum immortalitatem, quam certa fide et spe sibi proponebant. Hinc communis Patrum sententia est, cranium Adae sepultum esse in monte Calvariae, ut ibi Christi crucifixi sanguine rigaretur, ablueretur, vivificaretur. Audi inter alios Tertullianum, lib. II Carmin. contra Marcionem, cap. IV: Golgotha locus est, capitis calvaria quondam: Hic medium terrae est, hic est victoria signum, Os magnum hic veteres nostri docuere repertum, Hic hominem primum suscepimus esse sepultum, Hic patitur Christus, pio sanguine terra madescit, Pulvis Adae ut possit veteris, cum sanguine Christi Commixtus stillantis aquae virtute lavari. Denique Adamo et Evae peccatum suum remissum est, ut patet Sapientiae X, vers. 2. Intellige quatenus hoc peccatum eis personale erat, non autem qua peccatum erat naturae, sive totius generis nostri; sic enim hoc peccatum est nobis originale, et in omnes Adae posteros nascendo transfunditur, atque hac ratione est irremissibile. Adam et Eva salvati. Adde, traditio est Adamum et Evam esse salvatos, quae ita certa est, ut Epiphanius, Philastrius, Augustinus et alii Encratitas hoc negantes damnent erroris. Vide Alphonsum a Castro voc. Adam. Quocirca Adamum inter alios, imo prae aliis Sanctis resurrexisse cum Christo Matth. cap. XXVII, vers. 53, docent S. Athanasius, orat. De pass.; Augustinus hic, Quaest. CLXI; Origenes, tract. 35 in Matth., et alii. Quaeres, unde tunc tam longaevi fuerint homines? Pererius varias dat causas: prima, fuit bonitas primaeva complexionis et temperamenti corporis in primis hominibus; secunda, fuit sobrietas, quae tanta fuit, ut nec carnibus, nec vino uterentur; tertia, fuit primus vigor terrae, fructuum et alimentorum, quae initio creationis suae longe vivaciora et succulentiora et efficaciora erant quam jam, cum sunt effeta; quarta, fuit scientia Adae, quam aliis communicavit, qua melius quam medici nostri norat vim herbarum, fructuum, metallorum, etc.; quinta, fuit benignus aspectus, concursus et influxus astrorum; sexta, fuit Dei voluntas et arcana cooperatio, idque ad hoc, ut homines citius propagarentur, et per longam experientiam scientias et artes omnes perdiscerent, utque primi homines fidem creationis rerum, Deique cognitionem et cultum posteris etiam remotissimis traderent. Unde Lipomanus magis Dei miraculo, quam naturae, hanc longaevitatem attribuit. Nota: Nullus istorum patrum attigit annum millesimum, ut videamus etiam longissimam vitam in hoc mundo, ne punctum quidem esse ad aeternitatem. Nam mille anni coram Deo sunt quasi dies hesterna quae praeterit, Psalm. LXXXIX, 4. Et Mortuus Est Singulis hoc additur, ut videas efficacem fuisse sententiam mortis a Deo latam in Adamum peccantem, ejusque posteros, cap. III, vers. 19; nam, ut ait Sapiens Ecclesiastici XIV, 12: « Hoc est testamentum hujus mundi: morte morietur. » Ergo cogitemus singuli: De me quoque brevi dicetur: « Et mortuus est. » Hoc meum et cujusque est, aut erit emblema, hoc epitaphium: Cornelius vixit tot annos, et tali anno mortuus est. « Facile contemnit omnia, qui se semper cogitat esse moriturum, » ait S. Hieronymus, epist. 103. Severus imperator, auctore Dione Niceno in ejus Vita, urnam sibi parari voluit, in qua sepeliretur, quam crebro manibus contrectans dicebat: « Tu virum capies, quem totus orbis capere non potuit; » idque fecit, ut memoriam mortis retineret. Eadem de causa S. Joannes Eleemosynarius, Patriarcha Alexandrinus, jussit sibi extrui monumentum, sed imperfectum: solemnibus autem festis in conspectu multorum, voluit sibi a fabris dici: « Monumentum tuum, Domine, adhuc imperfectum est, jube ergo ut tandem perficiatur: incertum enim est qua hora mors ventura sit. » Ita Leontius in ejus Vita. « Incertum est, inquit Seneca, epist. 26, quo te loco mors exspectet; itaque tu illam omni loco exspecta. In somnum ituri, laeti hilaresque dicamus: Vixi, et quem dederas cursum, Deus alme, peregi. » Disce ergo mori: aeternitatem cogita. O aeternitas! quam longa es, aeternitas; quam aeterna, quam constans, aeternitas!
5:12
Vixit Quoque Cainan Septuaginta Annis, Et Genuit Malaleel. Malaleel, vel, ut hebr. est, Mahalalel, idem est quod laudans Deum; halal enim est laudare, el Deum: sive quia filius assidue laudans Deum, inde vocatus sit Mahalalel; sive quia pater Cainan eum in ortu ita vocarit, ut tam se quam ipsum ad jugem Dei laudem excitaret, ut quoties filium nominaret vocaretque Mahalalel, toties quasi dicat Halleluia, id est laudate Deum, vel potius hallel el, id est lauda fortem Deum. Decem aetatibus, quae hic referentur, tribuuntur semper anni pleni, quasi homines exacto integro anno, initio sequentis aut genuerint, aut fato functi sint; quum vix dubitari possit, quin tempora generationis et mortis varia fuerint, atque in varios menses promiscue acciderint. Itaque eo deveniendum, ut mensium aliquot anno aut deficientium, aut insuper accedentium, nulla habita ratio esse dicatur, unde accuratam omnino chronologiam hinc colligi non posse liquet.
5:22
22. AMBULAVIT HENOCH CUM DEO, — q. d. Henoch ita sancte et pie vixit, quasi Deum semper praesentem prae oculis haberet, et reverereretur, ideoque in omni opere cautissimus, modestissimus, religiosissimus semper incedebat, eratque Deo Deique voluntati per omnia consentiens, perinde ut homo cum homine amico, vel domino suo ubique et indivulse inambulans, illi per omnia consentit, illi in omnibus se conformat. Septuaginta vertunt, Henoch placuit Deo, scilicet prae caeteris hominibus, etiam justis et sanctis illius aevi. Targum Hierosolymitanum vertit, servivit Henoch in veritate coram Domino; Arabica, Henoch rectum fecit incessum coram Deo; Chaldaeus, et ambulavit Henoch in timore Dei. Hac de causa tulit et rapuit eum ad se Dominus, tanquam altiorem terra, Deo angelisque dignum, imo familiarem. Hinc aliqui Judaei putarunt Henoch fuisse angelum incarnatum. Ambulant, ait Hugo Cardinalis, post Dominum, humiles paenitentes; cum Domino, sancti praelati et rectores; ante Dominum, pii concionatores, uti S. Joannes Baptista; a Domino, apostatae, et qui suae voluntati ac voluptati serviunt; contra Dominum, superbi et rebelles, uti Judaei Levit. XXVI, 2. Addunt aliqui, « ambulare cum Deo » significare, in publico esse ministerio Dei et fungi officio sacerdotali. Sic enim de Heli Pontifice ait Deus I Regum II, 30: « Loquens locutus sum, ut domus tua, et domus patris tui ministraret in conspectu meo, » hebraice ambularet coram me. Et vers. 35: « Suscitabo mihi sacerdotem fidelem, etc. Et ambulabit coram Christo meo cunctis diebus. » Sacerdotum enim est assidue cum Deo in precibus, sacrificiis sacrisque actionibus versari; ipsi enim sunt angeli et mediatores inter Deum et homines, nec dubium est quin Henoch, velut caput familiae, fuerit sacerdos. Magna ars est, nosse cum Deo ambulare, illum ubique habere praesentem, illi se jungere, illi per omnia obsequi, cum illo saepe colloqui, illius opem implorare, ab eo pendere, ab eo regi, illi totum uniri. Qui cum Deo ambulat, cum hominibus bene ambulat; qui tantum cum hominibus ambulat, nec cum Deo, nec cum hominibus bene ambulat. Ita ambulavit cum Deo S. Paulus, primus eremita, ab anno aetatis 15 ad annum 115 in eremo degens, cujus proinde defuncti animam inter Angelorum choros, inter Prophetarum et Apostolorum coetus, in coelum rapi vidit S. Antonius. Hunc secutus est ipse S. Antonius, quem saepe sol oriens eodem vestigio stantem, et in coelum suspicientem aspexit, quo eum occidens reliquerat, teste S. Athanasio. Ita Macarius in coelis cum Deo versabatur, dicebatque sibi: « Habes Angelos, Archangelos, omnes supernas potestates, Cherubim et Seraphim, Deum horum omnium effectorem; illic versare, ne sub coelos descenderis, ne incideris in mundanas cogitationes. » Testis est Palladius in Lausiaca, cap. XX. Ita Anuph apud eumdem cap. XV: « Nullius, ait, alterius rei cupiditas in cor meum ascendit, nisi Dei. Nil ex rebus terrenis occultavit mihi Deus; non interdiu somnum cepi, non noctu requievi, Deum quaerens; omnem petitionem accepi a Deo protinus; vidi saepe Deo assistentes myriadas, vidi choros justorum. Vidi Martyrum congeriem, vidi monachorum vitae institutionem; opus autem omnium Deum laudabat. Vidi justos laetantes in aeternum. » Ita ambulavit cum Deo Simeon Stylites, Joannes, Macedonius, Marcianus, Ephrem et alii innumeri, de quibus Evagrius in Vitis Patrum, et Theodoretus in Philotheo. O quam felices hi angeli terrestres! Fuit ergo Henoch propheta, et scripsit quaedam divina, quae citat S. Judas in sua epistola; sed liber Henoch interiit: nam ille quem viderunt S. Hieronymus, S. Augustinus, Origenes, Tertullianus, supposititius et apocryphus est.
5:24
24. ET NON APPARUIT, QUIA TULIT EUM DOMINUS. — Calvinus secutus Aben Ezra et Judaeos, putat Henoch esse mortuum suaviter et placide, et mox a morte animam ejus translatam esse in coelum, sed non vidisse Deum, donec Christus in coelum ascenderet: itaque Henoch jam esse immortalem, nec amplius ad nos rediturum aut moriturum. Sed haec omnia falsa et erronea sunt. Primo, quia, si esset mortuus Henoch, aeque de eo ac de aliis omnibus dixisset Scriptura: Et mortuus est; secundo, quia de eo hic dicitur, tulit, id est rapuit eum vivum, Deus: unde Septuaginta vertunt, transtulit eum Deus. Hinc et Ecclesiasticus cap. XLIV, vers. 16, asserit Henoch non mortuum, sed translatum in paradisum ut det Gentibus poenitentiam; ergo vivit adhuc Henoch, et ad nos redibit, ut se opponat Antichristo, et praedicet Gentibus; tertio, quia expresse S. Paulus, Hebr. XI, 5, ait: Henoch translatus est, ne videret mortem; quarto ita docent communiter Patres, quos citat Delrio et Pererius. Ex dictis sequitur primo, Henoch translatum esse in paradisum terrestrem, qui ante diluvium adhuc supererat; ille enim intelligitur, cum absolute nominatur paradisus, uti eum nominat Ecclesiasticus, cum ait, in eum translatum esse Henoch. Quare quod S. Ambrosius, lib. De Paradiso, cap. III, ait Henoch raptum in coelum, intellige Henoch de terra sublatum esse in aera, et per aera in paradisum esse translatum; nec aliud voluit Tertullianus, cum lib. De Resurrect. carnis, cap. LVIII, dixit Henoch et Eliam de orbe esse translatos; orbem enim intelligit terram hanc ab hominibus habitatam et cultam. Causam translationis indicat Sapiens, Sapient. cap. IV, vers. 10. Primo, quia dilectus erat Deo, et vivebat bonus inter malos: hinc raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus. Rursum, raptus est, quia ambulabat cum Deo, ideoque dignus erat paradiso et continua Dei contemplatione; tertio, raptus est, ut redeat, et det Gentibus poenitentiam, perinde ac Elias eam dabit suis Judaeis: hoc enim est quod de eo dicitur Ecclesiastic. cap. XLVIII, vers. 10: Qui inscriptus es in judiciis temporum lenire iracundiam Domini, conciliare cor patris ad filium, et restituere tribus Jacob; quarto, raptus est, ut suo raptu ostenderet quid Adam peccans perdiderit: pari enim modo omnes suo tempore citra mortem translati fuissemus, si in innocentia permansissemus; quinto, tulit eum Dominus, ut confirmaret fidem patrum de futura vita, q. d. Ex hoc ipso facto agnoscite, quod aliam vitam habeo, eamque meliorem, in qua Sanctos remunerabor. Sequitur secundo, fidei esse proximum quod Henoch, aeque ac Elias, necdum sint mortui. Unde Tertullianus, lib. De Resurrect. carnis, LVIII, vocat eos aeternitatis candidatos: Aeternitatis, ait, candidati ab omni vitio, ab omni damno, ab omni injuria et contumelia immunitatem carnis ediscunt; et Irenaeus, lib. V, cap. V, vocat eos coauspicantes immortalitatem, hoc est, ejus auspicium, et quasi adumbrationem accipientes. Sequitur tertio, Henoch et Eliam non gloriosa, sed mortalia habere corpora, adeoque morituros. Unde Tertullianus supra: Henoch, ait, et Elias nondum resurrectione dispuncti, quia nec morte functi. Errant ergo Procopius et Eugubinus, qui putant Henoch et Eliam frui visione Dei, et gloriosa habere corpora in coelo. Quinto, de Elia vivo in coelum sublato idem, quod hic, verbum usurpatur II Reg. II, 3 seqq. Nec aliter verba hebraea intellexisse videtur Onkelos: Nec exstitit amplius; neque enim occidit eum Jova. Clarius Jonathan: Et ecce non amplius erat inter incolas terrae; nam subtractus est, et ascendit in coelum per Verbum, quod est coram Jova. Locus hic argumento est, homines illis temporibus futurae vitae fidem habuisse. Ubi Nunc Sunt Henoch et Elias? Quaeres ubi jam sint Henoch et Elias, et qualem agant vitam? Respondeo: Communiter docent Patres eos versari in paradiso. Verum dico Henoch ante diluvium translatum esse in paradisum; post diluvium vero, quo inundatus et sublatus videtur paradisus, agit in loco aliquo amoeno, quem Deus illi sive in aere, sive in terra praeparavit, ad quem post diluvium raptus est Elias: ibi ergo simul agunt vitam quasi beatam, immunem a concupiscentia et a nostris aerumnis, in altissima Dei contemplatione. Secundo, sine cibo eos vivere censent Epiphanius, haeresi 64, et Hieronymus ad Pammachium: S. Augustinus vero hac de re dubitat, lib. I De Peccat. meritis et remissione, cap. III; aitque eos vel sine cibo vivere, vel certe vivere sicut Adam vixit in paradiso, scilicet ex ligno vitae, ideoque nec morbo, nec senectute deficere. Sed verius est eos a Deo, vivos et vegetos per miraculum conservari, sine cibo: nam, ut dixi, paradisus, et consequenter lignum vitae interiit. An Henoch et Elias Videant Deum Quaeres secundo, an Henoch et Elias videant Deum, sintque beati? Asserit Catharinus, tract. De Gloria Christi consummata; P. Salmeron, et propendet Barradius in illud Joann. cap. XXI, vers. 23: Sic eum volo manere, donec veniam. Putant enim Henoch et Eliam, uti et S. Joannem Evangelistam, necdum esse mortuos, ideoque eos habere adhuc corpora mortalia, venturosque esse contra Antichristum, et ab eo martyrio afficiendos; interim tamen videre Deum, eoque frui, saltem a morte et resurrectione Christi. Probant id multis et plausibilibus rationibus: Primo, quia S. Joannem venturum esse cum Henoch, videtur asseri Apocal. cap. X, vers. 11: Oportet te iterum prophetare Gentibus; et Joan. cap. XXI, vers. 23: Sic eum volo manere, donec veniam. Nam corona martyrii Joanni, uti et caeteris Apostolis, debetur et promissa est, Matth. cap. XX, vers. 23, hisce verbis: Calicem meum bibetis. Jam S. Joannem videre Deum, non videtur dubium; nam Ecclesia eum publice in litaniis, aeque ac alios Beatos, colit et invocat. Secundo, quia Ecclesia celebrat festum, tam S. Joannis, quam Eliae julii 20, ut patet ex Martyrologio Romano: ergo ipsi fruuntur Deo. Tertio, quia Graeci erexerunt templa in honorem, tam Eliae, quam S. Joannis, uti docet Baronius in Martyrolog. julii 20. Ergo ipsi sunt beati; his enim solis eriguntur templa. Quarto, quia Henoch et Elias sanctissime vixerunt, ac proinde dignissimi sunt ut Deo fruantur, praesertim cum alii Prophetae et Patriarchae etiam minus sancti quam ipsi, quibuscum vixerunt, jam Deum videant. Quinto, quia sic optime evadimus difficultatem, quae est de suspensione meritorum Henoch et Eliae. Cur enim suspendit Deus merita eorum praeter morem, nisi quia jam vident Deum, suntque non in via, sed in termino, puta sunt beati? Si dicas Deum eorum merita non suspendisse, inferam: Ergo ipsi in meritis et praemiis, pene in immensum superabunt omnes alios Beatos; nam per tot annorum millia assidue merentur et in dies merita sua adaugent, idque usque ad diem judicii: hoc autem videtur incredibile. Verum haec sententia nova et paradoxa videtur, solidoque carere fundamento. Primo, quia vix nullus veterum Patrum vel Doctorum eam asseruit; nam Nazianzenus, quem citat Barradius, eam non asserit, sed dubitat. Secundo, si Henoch et Elias vident Deum, ergo sunt beati, ergo sunt comprehensores, non viatores. Atqui viatores sunt, quia adhuc morituri sunt et martyrio laureandi. Tertio, nec Mosi, nec Paulo, nec ulli alteri mortalium concessum est, ut ante mortem videret Deum; imo Dominus edixit Mosi: Non videbit me homo, et vivet, Exodi cap. XXXIII, vers. 20. Ergo nec Henoch et Eliae id concedendum est: sunt enim ipsi adhuc mortales, et re ipsa morituri. Quarto, multo magis paradoxum videtur Henoch et Eliam a gloria coelesti et visione Dei redire ad passiones, merita et mortem, quam merita eorum suspendi: quis enim beatus unquam e coelo rediit ad labores, merita et mortem? quis unquam ex comprehensore factus est viator? Quinto, solus Christus fuit simul viator et comprehensor; hoc enim privilegium soli Christo dant omnes Theologi. Atqui secundum novam hanc sententiam, hoc falsum est: nam Henoch et Elias, saltem cum redibunt certaturi contra Antichristum, simul erunt viatores et comprehensores. Tunc enim non perdent visionem Dei, quam jam possident, quaque sunt beati. Sexto, si visio Dei non impediet tunc eorum merita et labores contra Antichristum, cur jam eorum merita impedit? Pari enim modo Christus ante mortem et resurrectionem suam videns Deum, nunquam per hanc visionem impeditus fuit a suo merito. Septimo, S. Joannem non esse mortuum, eumque venturum esse contra Antichristum, plane videtur improbabile, atque repugnat tam historicis plurimis, qui eum mortuum esse asseverant (citat eos Baronius), quam Ecclesiae, quae S. Joannis quasi mortui, et in coelo cum Christo jam regnantis festum colit, eumque invocat. Secus est de Henoch et Elia; hos enim nemo colit vel invocat. Ad primum respondeo, Joannem post illa verba Apocalyps. cap. X, iterum prophetasse Gentibus cap. XII, XIII, XIV et seq., usque ad finem Apocal., non autem iis prophetaturum esse in fine mundi. Illud vero Joan. cap. XXI: Sic eum volo manere, idem est ac si diceret: Si eum volo manere, uti alii codices legunt; loquitur enim Christus non assertive, sed conditionate, idque ad retundendam curiosam Petri interrogationem: Domine, hic autem quid? Porro calicem passionis bibit S. Joannes, tum alias, tum eo tempore quo in dolium olei ferventis missus est. Unde ipse a Patribus vocatur, ab Ecclesia colitur, et revera est martyr. Ad secundum respondeo. Graeci celebrant festum Eliae, non beati, sed rapti: illo enim die tantum recolunt memoriam raptus ejus, quia raptus hic fuit admirabilis. Ad tertium respondeo. Eodem modo et scopo Eliae templa erexerunt Graeci, quo festum illi instituerunt, scilicet ut iis testarentur et recolerent memoriam tam miri raptus Eliae (templa enim proprie non Sanctis, sed soli Deo in honorem Sanctorum eriguntur), qui coelestem hic egit vitam, et coelestes quasi discipulos post se reliquit, fuitque Monachorum quasi pater et patriarcha, quique etsi nondum beatus sit, jam tamen quasi confirmatus est in gratia, certoque beandus, itaque ex Dei revelatione et oraculo jam quasi canonizatus est. Ad quartum respondeo. Ordo a Deo institutus postulat ut Henoch et Elias non videant Deum, cum nondum sint mortui: alii vero Prophetae mortui sunt, ideoque vident Deum. Quare congruum est ut Henoch et Elias mediam vitam agant inter homines terrenos et inter beatos in coelo, pacatam scilicet et jucundam, non tamen beatam. Eorum vero sanctitati et meritis rependitur, non visio Dei, sed aliud magnum quid, scilicet quod illi soli ex Prophetis venturi sint, quasi fortissimi pugiles Christi contra Antichristum, eumque confutaturi, ideoque martyrio ab eo laureandi. Ad quintum, de suspensione meritorum mox dicam, neque illa suspensio hic difficultatem tollit. Nam saltem Henoch merita fuerunt suspensa, a raptu ejus usque ad passionem Christi, per tria pene annorum millia (praecise enim anni 2997 interfluxerunt), quibus tamen Deum non vidit Henoch; si enim merita ejus tunc non fuerunt suspensa, ergo Henoch tot annis continue merendo, longissime superabit in gratia et gloria omnes Sanctos, itaque recidemus in incommodum quod ipso argumento praetenditur. An Henoch et Elias Sint in Statu Merendi Quaeritur tertio, an sint in statu merendi? Asserit Viegas in Apoc. cap. XI. Ratio est, quia sunt adhuc viatores, cumque priventur visione Dei, cur praeter ordinem communem privarentur etiam facultate merendi, quam habent alii viatores? esto hac ratione meritis et gloria sunt superaturi Sanctos omnes, excepta B. Virgine. Negant vero idipsum Pererius et Suarez. Idque videtur probabilius; ratio est, quia alioqui tot annorum millibus innumera accumularent merita, nec inter eos et alios sanctos esset ulla comparatio, aut proportio in gratia et gloria: secundo, quia per raptum translati sunt in alium statum et vitam. Unde raptus videtur eis fuisse instar mortis, ac consequenter suspendisse eorum merita, donec redeant ad nos tempore Antichristi; tunc enim rursum merebuntur. Jam ergo sunt quasi in statu medio viatorum et Beatorum, scilicet in statu quietis et contemplationis: unde sicut non laborant, nec patiuntur, sic nec merentur: plurimum autem merebuntur redeuntes et pugnantes contra Antichristum. In Vita S. Pachomii refertur quod philosophus quidam Theodoro, discipulo S. Pachomii, haec tria enigmata proposuerit, ad quae ipse ita solerter respondit. Primum: Quis non natus mortuus est? Respondit Theodorus: Adam; secundum, quis natus est, nec tamen mortuus? Respondit: Henoch, qui translatus est; tertium, quis mortuus est, nec tamen corruptus? Respondit: Uxor Loth, quae in statuam salis est conversa. Henoch et Elias Revertentur Contra Antichristum Nota: In fine mundi redibunt ad communem vitam Henoch et Elias, ut Antichristo per conciones, disputationes et miracula se opponant: ideoque ab Antichristo martyrio afficientur Hierosolymae, qui corpora eorum projiciet insepulta in plateam; sed post tres dies et dimidium, vivi et gloriosi, tota urbe spectante, resurgent, ascendentque in coelum, ut patet Apoc. cap. XI, vers. 7 et seq. Ita passim Patres hic, et Apoc. cap. XI, estque communis hic fidelium sensus et traditio. Unde S. Augustinus, lib. XX De Civit. cap. XXIX, dicit hoc esse celeberrimum in sermonibus et cordibus fidelium. Denique Henoch atavus fuit Noe, ac consequenter pater fuit omnium nostrum; omnes enim homines, consequenter et Antichristus, uti a Noe, ita et ab Henoch descendunt. Unde sequitur quod, cum ad nos redibit Henoch, caelebs manebit, nec enim ulla femina (cum omnes ex se descendant, sintque suae filiae) matrimonium ducere poterit, quia in lineas rectas ascendentium et descendentium, etiamsi gradibus infinitis ab invicem distarent, jure naturae irritum est matrimonium, si ascendentes descendentibus copulari velint, uti habet communior sententia Doctorum, quos recenset Sanchez tom. II De Matrimon. lib. VII, disp. 51, licet ipse cum aliis contrarium doceat. Concionabitur ergo Henoch rediens omnibus suis filiis, puta omnibus hominibus et ab uno filiorum suorum, puta a Henoch spurio Antichristo, occidetur. Rursum raptus fuit Henoch anno mundi 987. Ergo cum hoc anno Christi 1615 agatur annus mundi 5563, sequitur Henoch hoc anno agere annum raptus sui 4578, vitae vero suae 4943.
5:27
27. DIES MATHUSALEM NONGENTI SEXAGINTA NOVEM ANNI. — Hic fuit omnium mortalium longaevissimus; Adam tamen eo longaevior dici hac ratione potest, quod Adam creatus sit in aetate et statura perfecta, quibus jam est triginta, tunc fuisset 60 annorum, ut minimum; Mathusalem autem natus est infans, et 60 annis crevit, et adolevit ad statum et staturam, in qua creatus est Adam: ergo si 60 annos a Mathusalem demas, vel totidem Adae addas, superabit Adamus Mathusalem 21 annis. Ita Pererius. Natus est Mathusalem anno mundi 687; cumque vixerit annos 969, sequitur eum obiisse anno mundi 1656, scilicet eodem anno quo factum est diluvium, paucis (septem; si Hebraeis credimus) diebus antequam illud inundaret. Ita S. Hieronymus. Non bene ergo S. Augustinus, lib. I Quaest. in Genes., censet eum obiisse 6 annis ante diluvium; sexto enim anno ante diluvium obiit, non Mathusalem, sed Lamech ejus filius, qui fuit pater Noe, ut patet Gen. cap. V, vers. 30 et 31. Sed audi S. Augustinum, initio Quaest. in Gen.: Quaeri, inquit, solet quomodo Mathusalem secundum annorum computationem, vivere post diluvium potuerit, cum omnes, praeter eos qui in arcam ingressi sunt, periisse dicantur? Sed hanc quaestionem plurium codicum mendositas peperit. Non solum quippe in Hebraeis aliter invenitur, verum etiam in Septuaginta interpretatione. Mathusalem in codicibus paucioribus, sed veracioribus, sex annos ante diluvium reperitur fuisse defunctus. Quod etiam explicat lib. XV De Civit. cap. XIII.
5:29
29. NOMEN EJUS NOE, DICENS: ISTE CONSOLABITUR. — Ex hisce verbis patet Lamech fuisse prophetam. Nota, Noe hebraice duo significat: primo, quietem, a radice noach, id est quievit; inde enim Noe hebraice dicitur Noach, id est quies, vel quiescens, et quiescere faciens: unde Septuaginta vertunt, hic requiescere faciet nos ab operibus et tristitiis manuum nostrarum: sic et Arabicus; secundo, significat consolationem vel consolatorem, a radice nacham, id est consolatus est, ut Noe a nacham deducatur, per apocopen litterae mem; et ita deducit Scriptura hic dicens, ze ienachamenu, iste consolabitur nos, uti habent Hebraea, Chaldaeus et Noster; sed utrumque eodem redit: consolatio enim ab opere et labore, non est aliud quam quies ab opere et labore. Noe ergo quiescere fecit et consolatus est homines, primo, quia, ut ait S. Hieronymus, omnia retroacta opera, scilicet peccata, quieverunt per Noe, qui ea sepelivit diluvio; secundo, ut R. Salomon, Hebraei, Cajetanus et Lipomanus, quia Noe aratrum et alia instrumenta agriculturae, artemque faciliorem colendi agros invenit; tertio, ut alii, quia propter sanctitatem et sacrificium Noe post diluvium, Deus benedixit terrae cap. VIII, vers. 21, et cap. IX, vers. 1 et seq.: quod factum est, ut terra sic benedicta minori labore et cultura majores fructus afferat; quarto, quia Noe plantavit vites et adinvenit vinum, quod est solatium cordis humani. Rursum, quia Noe a Deo fuit concessus usus carnium, quibus vita hominum roboratur. Addunt alii, quia Noe per diluvium hominibus ascivit mortem, quae est omnium laborum nostrorum finis et quies. Verum mors et mersio improborum non est quies, sed initium aeterni doloris et laboris. Quinto et maxime, hisce verbis prophetat Lamech de Noe filio suo, quod ipse erit generis humani, diluvio pene absumendi, reparator (haec enim magna Lamechi et patrum fuit consolatio et quies), ait Hugo, et quod ipse mundo Deum Deique beneficentiam conciliabit; quodque ex eo nascetur Messias, inquit Rupertus, qui nostra est requies et consolatio; cujus est illa vox: Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego reficiam vos. Noe ergo fuit typus Christi. Ante diluvium magni et longi fuerunt patrum dolores et labores, primo, quia vivebant 900 annos in continuis laboribus; secundo, quia terram colebant a Deo maledictam, ideoque sterilem; tertio, quia non habebant illas artes et instrumenta arandi et colendi terram; quarto, hi omnes eorum labores perituri erant diluvio: quae magna futura erat eis poena et afflictio. Ab his ergo eos quiescere facit et solatur Noe, primo, quia per arcam labores, id est opera labore eorum facta, restituit; secundo, quia ob ejus merita artesque ab eo et posteris inventas facilior jam est agricultura, omnisque labor hominum, uti paulo ante dixi. Nota: Natus est Noe 600 anno ante diluvium, quod factum est anno mundi 1656; unde sequitur Noe natum esse anno mundi 1056, scilicet post mortem Adae anno 126; mortuus est enim Adam anno tam suo quam mundi 930. Tropologice, Noe symbolum est justitiae, quae omnes consolatur, et requiescere facit ab operibus iniquitatis; haec revocat a tristitia: quia dum ea quae justa sunt gerimus, nihil timemus purae conscientiae securitate, non dolemus gravi dolore; nihil est enim quod majoris doloris sit, quam culpae reatus, inquit S. Ambrosius, lib. De Noe, 1.
5:31
31. NOE VERO CUM QUINGENTORUM ESSET ANNORUM. — Nota, non videri (licet id videatur S. Chrysostomo) Noe ad annum 500 abstinuisse conjugio: ergo alios ante Sem, Cham et Japhet genuit filios, qui mortui sunt ante diluvium; unde sequitur, non omnes qui hic primo generati nominantur, fuisse revera primogenitos. Ita S. Augustinus, Libro XV De Civit. XX. Hoc anno 500 coepit Noe arcae fabricam, eamque continuavit per 100 annos: perfecta est enim illa anno 600. Ita Origenes, Augustinus, Gregorius, Rupertus. Rursum, post annum 500 Noe genuit, id est generare coepit, Sem, Cham et Japhet, ut successivis annis genuerit, nunc Sem, nunc Cham, nunc Japhet: nec enim eodem anno hi tres simul sunt geniti. Ex hoc loco colligitur chronologia mundi, puta a creatione mundi et Adae usque ad diluvium fluxisse annos 1656; nam Adam genuit Seth cum esset annorum 130, Seth Enos 105, Enos Cainan 90, Cainan Malaleel 70, Malaleel Jared 65, Jared genuit Henoch cum esset annorum 162, Henoch Mathusalem 65, Mathusalem Lamech 187, Lamech Noe 182, Noe Sem, Cham et Japhet 500. Post generationem Sem anno centesimo, qui fuit 600 vitae Noe, factum est diluvium, Genes. cap. VII, vers. 11. Duravit diluvium anno integro, ut patet conferenti Genes. VII, 11, cum Genes. VIII, 13 et 14. Ergo a creatione mundi usque ad finem diluvii fluxerunt anni 1657.
5:1
v. 4 « Hic est liber generationis Adam ». De hac inscriptione, uti de sententia illam proxime excipiente, cf. quae diximus ad 2,4 et p. 21. Vox àtN in hac inscriptione utique intelligitur ut nomen proprium, sicut in similibus inscriptionibus nomina Noe, Thare et alia. Ergo minus feliciter LXX 2v0poxov ; non tamen omnino false. Etenim vox de se anceps v. 3 sqq. utique sumitur ut nomen proprium ; v. 1^ et v. 2 et 1,27, ad quem locum hi versus alludunt, indubie adhibetur pro nomine generico ; tandem ipsum nomen Adam quodammodo participat significationem genericam, cum a Deo impositum duobus (v. 2) unius postmodum evaserit proprium. — Sequentem sententiam merito per athnach Masor. et per interpunctionem Vulg. LXX ab inscriptione disünguunt : cf. 2,&. « In die, qua creavit Deus hominem , ad similitudinem Dei fecit illum ».
5:2
v. 9 « Masculum et feminam creavit eos et benedixit illis ». Uti 1,27 sq. à numero sing. transitur ad pluralem. Benedictio illa 1,28 impertiebatur foecunditatem. Iam additur aliquid, quod in Cosmogonia subintelligebatur quidem, at non explicite statuebatur: « e£ vocavit nomen eorum Adam $n die, quo creati sunt ». Haec clausula aN*25 nva eadem est atque clausula inscriptionis 2,3 24252
5:3
v. 8 « Vixit autem Adam centum triginta annts et genuit ad imaginem et :similitudinem suam, vocavitque nomen etus Seth ». Monuit jam Aug. nihil esse, cur adstruamus recenseri przmogenitos. Cf. Rup. Plane incredibile est homines eos, quos Dens iussisset crescere ct multiplicari, centenis annis et amplius ab opere generationis abstinuisse aut Adamum, postquam duorum filiorum (et saltem unius filiae) pater exstiterat, centum triginta annis alium filium genuisse nullum. Recensentur non primogeniti, sed maiores primum Abrahae, atque inde ipsius servatoris.
5:4
v. & « E4 facti sunt dies Adam, postquam qgenuit Seth , octingenti anni , genusitque filios et filias », non necessario post Sethum omnes, sed praeter illum.
5:5
v. 5 « Et factum est omne tempus, quod vixit Adam, anni nongentt triginta ». Plures Adamo utique numerat annos Noe : sed. advertit Ca?., eo tamen sensu omnibus grandaeviorem obiisse Adamum, quatenus perfectae aetatis, in qua creatus sit, anni non numerentur. « E! mortuus est ». « Clausula haec additur, ut manifeste appareat Deum veracem fuisse, qui dixerat : $i comederitis, morte moriemini; daemonem autem mendacem, qui promiserat : Nequaquam moriemini » (Per.). v. 22 apud solam Vulg. et LXX Lagardii legitur, quod contextus omnino requirit, e£ vzxit : potuit m" sat facile ante *à riv excidere. In lectione communiore suboritur utique dubium , ambulaveritne Henoch cum Deo etiam ante genitum filium. Aribulasse cum Deo Noe quoque 6,9 dicitur, et iubetur Abraham 17,1 cum Deo ambulare (cf. Mich. 6,8; Mal. 2,6); exprimit istud eximiam sanctitatem, qua plurimum superaverit Henoch reliquos patriarchas; imo considerato toto huius capitis et sequentis contextu ea expressione innuitur eos, de quibus proxime sermo est, patriarchas cum Deo non ambulasse, Henochum vero cum Deo ambulasse, Deo placuisse (LXX Syr.) ea imprimis ratione, qua tum Deo placendum,erat, sc. zelo contra Cainitarum connubia directo. Rursum , quod Henoch ea scribatur fuisse sanctitate, ob quam Deus illum tulerit, in suspicionem adducimur, etiam dum inter vivos degeret, fuisse Deo specialiter omnino coniunctum, quod diserte enuntiat Iud. 14 dicens eum « prophetasse ». Ita, quod clarius alii textus (cf. Hebr. 11,5; Eccli 44,16) dicunt, h. 1. subauditur, velo quodammodo contectum , uti aliorum patriarcharum errores. v. 9& « Ambulavitque cum Deo et non apparuit » — Hebr. et non ipse, quod LXX reddunt xoi oby scóploxs:o; quae locutio cum locum obtineat eius , quod secus adscribitur et mortuus est, evidenter significat non esse mortuum (Malv.). Ea porro, quod etiam de iis adhibeatur, quae naturali prorsus modo disparent vel cessant (3 Reg. 20,50; Ps. 102,16 ; Is. 17,14), explicanda erat : « quia tulit eum Deus ». Eadem expressio 4 Reg. 2,3. 9. 10 de Elia adhibetur. Quo tulerit, non exprimitur monentque 7/^eodoret. , Chrys., ut a coniecturis abstineamus. Vwig. quidem Eccli. 44,16 addit « in paradisum », sed paradisi nomine ibi posse venire ait Per. quemvis locum deliciosum. Haec de translato ob pietatem Henoch narratio confirmatur traditione Babyloniorum, quae quidem factum tribuit patriarchae diluvii ; idque tanto minus mirandum, quod Noe etiam referatur in Genesi « ambulasse cum Deo ». Igitur Berosus ait diluvii patriarcham « propter pietatem ivisse et inter deos habitasse, eiusdemque honoris participem factam esse uxorem, filiam navisque gubernatorem », et textus cuneiformis dicit illum et uxorem « translatos esse procul ad ora fluminum », cf. Gen. 2,10. at non fecit. Henochi pietatem narraturus consuetae de patriarcharum vitis formulae v. 291-23 inseruit v. 22 voces et ambulavit Henoch cum Deo; dein extrema formula loco verborum et mortuus est translationem narraturus, ut eius translationis causa distinctius perspiceretur, illas voces repetiit. « v. 24 est animadversio praecedenti narrationi adnexa nullamque parit difficultatem » (Dilim.). v. 95 « Vizit quoque Mathusala centum octoginta septem annis et genuit Lamech ». v. 96 « Et vixit Mathusala, postquam genuit Lamech, septingentis octoginta duobus annis et genutt filios et filtas ». v. 9'1 « Et facti sunt omnes dies Mathusala nongénti sexaginta novem anni et mortuus est ». v. 28 « Vixit autem Lamech centum octoginta duobus annis et genutzt filium », v. 99 « vocavitque nomen eius Noe dicens : Iste consolabitur nos ab operibus et laboribus manuum nostrarum in terra, cui maledixit Dominus ». n3 explicatur quidem (122211?) per radicem aàn3 consolari, cum eiusmodi explicationes non debeant esse stricte etymologicae ; sed revera derivatur a radice r1 requiescere ; nisi mavis defendere LXX 81vaxado« fluxisse ex lectione aliqua »3n2*, quae sit. genuina. Derivationi a rn2 non obstat (Dz/Im.), nomen semper scribi m3, non plene : in Genesi olim quaedam modo plene modo non plene scribi consuevisse, ostendit inter alia Sam. ad 4,16 Hebraeo comparatus; quod autem nomen Noein Genesi legeretur non plene scriptum, causa fuit.cur etiam posteriores auctores illud non plene scripserint. Ceterum cf. Syr. m3 et LXX Nos. — Porro nominis explicationem quod attinet, idem est ab operibus nostris eka laboribus manuum nostrarum. oc alterum vero addito manuum nostrarum ad agriculturam utique refertur ( Ca?., Pe?.). Quisensus rursum confirmatur sequentibus (gu? proveniunt)de terra, cui maledixit Dominus (LXX Syr. pro y2 errore obvio y21). His quippe indubierevocamur ad Dei sententiam 3,17 : « maledicta terra propter te : in labore comedes ex ea ». Ex qua ad Dei sententiam ratione elucet nimis vulgarem esse eam, quae apud Ca?. in margine legitur, nominis explicationem :, « Quod autem hie Noe in parentum subsidium natus dicatur, simplicissime accipio : infirmiores quippe erant filii opera indigentes ». Humilior quoque est Habóinorum explicatio, eam requiem praestitisse Noe tum, quando, ut ipsis placet, vomerem ad facilius. arandam terram excogitavit vinumque invenit, quod hilaritatem fovet et requiem. Secundum quos Lamech v. 27 factum hoc futurum praenuntiasset : at non solent prophetae praenuntiare facta mere naturalia et civilia. Reapse Lamechum prophetasse inde ab Ephr. communiter censent interpretes. Eius verba prophetice exprimunt spem, per Noe sive immediate sive mediate removendam fore maledictionem a Deo 3,17 pronuntiatam ; ad semen mulieris promissum prospiciunt , uti illa alia verba ^,1. At, inquies, si eum sensum Lamech intendebat , nonne censendus est pius fuisse, quem tamen cum Sam. diluvio absorptum scribebamus? Opportuna hic occurrit CArys. explanatio, qui censet Lamech impium ea ratione prophetasse, atque Io. 11,51 Caipham. Considera , quae tum fuerit rerum conditio. Maledictio 4,11 sq. a Deo Caino indicta videbatur iam omni carere effectu , admissis ad coniugia eius posteris et fere in antiquas sedes receptis: deridebatur propheta Dei Henoch , cf. 2 Petr. 3,6 et ^; aliae quoque Dei maledictiones et minae derisui facile habebantur. lam finge, Lamech blasphemum nomine filio imposito illud voluisse exprimere, brevi ipsam etiam maledictionem 3,17 sqq. contra Adam pronuntiatam humanis artibus fore eludendam, fortasse ipsum fructum vitae e paradiso adhuc exstante nefaria fraude obtinendum. Finge nomine exprimi spem, liberandum brevi fore hominem a laboribus et aerumnis pro peccato inflictis, imo ab ipsa morte. Si rem ita concipias, nonne fatebere, Lamechum Sethitam improbitate Lamechum Cainitam (5,23 sq.) longe superare atque meritas impietatis poenas diluvio tulisse? v. 30 « Vixitque Lamech, postquam genuit Noe, quingentis nonaginta quinque annis et genutt filtos et filias ».
5:8
v. 31 « Et facti sunt omnes dies Lamech septingenti septuaginla septem anni et mortuus est. Noe vero, cum quingentorum esset annorum, genuit Sem , Cham et Iaphet » ; non uno eodemque anno, cum 9.14 Cham dicatur natu minimus. Putavit Iac. Edess. , Noe primum tot annis vitam caelibem duxisse, ne, si quos liberos procreasset, communi illi nequitia macularentur ; tandem Dei iussu uxorem duxisse.
5:1
6. La superiorità dell'uomo sugli animali nel Vecchio Testamento non è derivata dal possesso di un'a. spirituale e immortale, ma si esprime mediante l'idea della somiglianza a Dio (Gen. 1, 26; 5, 1-3; 9, 6; Ps. 8, 6 sgg.; Eccli. 17, 3; Sap. 2, 23). Tuttavia, consistendo questa somiglianza nell'esser l'uomo dotato d'intelligenza e di libera volontà, implicitamente il somigliare …
A tali considerazioni gli Apostoli e i Padri aggiungono altri motivi, come: 1) perché l'uomo fosse principio di tutto il genere umano e appartisse l'unità di origine e della specie (Mt. 19, 4; Act. 17, 26; cf. Gen. 3, 20; 5, 1-2); 2) perché risultasse la dignità e autorità dell'uomo (I Cor. 11, 7-9; I Tim. 2, 13-14); 3) perché figurasse l'unione di Cristo e della Chiesa (Eph. 5, 23-32; Io. 19, 34).
5:3
… Dalle genealogie dei Sethtiti (Gen. 5, 3-31) e dei Noachiti (Gen. 11, 10-26) risultano 1656 anni (nel cod. Samar. 1307, nei Settanta 2242 [2262]) dalla creazione dell'uomo al diluvio, 920 anni (cod. …
… Esso deve dominare sulle creature irragionevoli: deve propagarsi con generare altri uomini che siano immagine e similitudine sua, quindi di Dio (cf. Gen. 5, 3). L'elevazione al fine soprannaturale appare chiara nella seconda narrazione della creazione dell'uomo. e) L'originaria bontà delle creature. …
… Nella genealogia dei Sethiti (Gen. 5, 3-31) e Semiti (ibid. 11, 10-32), per ogni P. si riempie uno schema in cui sono notati: l'età in cui generò il successore, quanto tempo visse in seguito, la somma totale della vita, che …
… Questa idea è basata sopra una interpretazione dei figli di Seth come «figli di Dio» (Gen. 5, 3 e 6, 2). La speculazione è probabilmente di origine giudaica e per questa ragione la gnosi giudaica è stata solo leggermente cristianizzata (identificazione di Seth e Cristo). …
… Il t. non può infatti vantare in proprio favore nessun argomento di S. Scrittura: i pochi passi citati (p. es., Gen. 1, 28; 5, 3, 46, 26) non provano nulla. …
5:5
… Morì a 930 anni (Gen. 5, 5). Secondo leggende antiche fu sepolto presso il paradiso terrestre; è sembrato che s. Girolamo, nella traduzione di Jos. 14, 15 (Volgata) parli di Ebron; molti Padri ritenevano che …
5:6
ENOS (EBR. ENŌI = « UMANITÀ », « UOMO »)
In Gen. 5, 6-11 - documento sacerdotale secondo i critici - si ripete di nuovo la genealogia di E., che a 90 anni (a 190 secondo i Settanta) sarebbe divenuto padre di Cainan e sarebbe morto a 905 anni. …
… riportato l'inizio della civiltà religioso-spirituale («Allora si cominciò a invocare il nome di Jahweh»: ibid. 4, 26), in contrapposizione alla discendenza di Caino, che esordì la civiltà materiale (ibid. 4, 17-24). All'età di 105 anni generò Enos (ibid. 5, 6), nella cui discendenza si troverà Noè.
5:9
CAINAN. - 1. Ebr. Qēnān, gr. Καϊναν (-αμ), figlio di Enos (Gen. 5, 9; I Par. 1, 2), nipote di Seth, pronipote di Adamo, m. all'età di 910 anni (Gen. 5, 14), ricordato da s. Luca (3, 37) nella genealogia di Cristo.
5:10
… Alcuni apocrifi, come l'Henoch (v.) etopico ed il Libro dei Giubilei (v.), hanno identiche con il P. S. cifre per i patriarchi in Gen. 5, 10-11. Ciò si spiega solo ammettendo che, in ambienti giudaiei, oltre al tipo di testo che più tardi determinò il testo masoretico, oltre a quello «mezzo popolare» (P. Kahle) che è a base …
5:12
MALALEEL. - Patriarca ricordato in Gen. 5, 12-13, e rappresentato in uno dei medaglioni del ciclo dei patriarchi dipinti nelle pareti della navata centrale della basilica di S. Croce in Gerusalemme a Roma (1123-44). È di aspetto …
5:14
CAINAN. - 1. Ebr. Qēnān, gr. Καϊναν (-αμ), figlio di Enos (Gen. 5, 9; I Par. 1, 2), nipote di Seth, pronipote di Adamo, m. all'età di 910 anni (Gen. 5, 14), ricordato da s. Luca (3, 37) nella genealogia di Cristo.
5:15
IARED (EBR. JEREDH, IN PAUSA JĀREDH)
1. Patriarca antidiluviano, della discendenza di Seth, figlio di Malaleel e padre di Henoch (Gen. 5, 15-20; I Par. 1, 2; Lc. 3, 37).
5:21
MATHUSALA (EBR. MĒTHĀŠELĀH O MĒTHĀŠELĀH)
… Generò all'età di 187 anni Lamech, che fu padre di Noè, e sopravvisse altri 782 anni, fino a raggiungere, dopo aver generato numerosa prole, l'età di 969 anni: la massima ricordata nella Bibbia (Gen. 5, 21-27), diventata perciò proverbiale.
5:23
… Di lui, che secondo Gen. 5, 23 raggiunse l'età di 365 anni (numero dei giorni dell'anno solare), si dice che «camminò con Dio» (i Settanta traducono: «piacque a Dio»; cf. Hebr. 11, 5). A 65 anni ebbe il figlio Mathusalem (v.). …
5:24
… Lo stesso verbo lagh «prendere» (II Reg. 2, 3 sgg.) esprime altrove l'intervento di Dio nella morte serena del giusto: Gen. 5, 24; Ps. 47 (ebr. 49), 16; Is. 53, 8. Gli altri elementi sono simbolici. …
… In ultimo «non fu più visto, perché lo tolse Iddio» (Gen. 5, 24); il termine «togliere» (lāqah) è quello
I. VERITÀ DELLA R. DEI M. - I. Scrittura. - Nel Vecchio Testamento la rivelazione di questa verità fu progressiva, in armonia con lente preparazioni divine (Jahweh, Dio della vita: Gen. 5, 24; Deut. 32, 39; I Reg. 17; II Reg. 2, 3, 11-12; 4, 33-36; 13, 21; Ps. 9, 2; Sap. 2, 24; 16, 13) e con profonde aspirazioni del cuore umano (permanente familiarità con Dio: …
5:25
2. Discendente di Seth e figlio di Mathusala (Gen. 5, 25-31; I Par. 1, 3; Lc. 3, 36 sg.).
5:28
NOÈ (EBR. NŌAH, SETTANTA NŌE; CF. ANTICO BABIL. NUHIJA)
… Nuhija). - Il decimo del « patriarchi antidiluviani » (Gen. 5, 28-31), figlio di Lamech, vissuto fino all'età di 950 anni (ibid. 9, 29). In previsione del diluvio (v.), avvenuto quando aveva 600 anni (ibid. 7, 6), ricevette da Dio l'ordine di costruire …
5:29
… L'espressione (Gen. 5, 29) che accompagna la scelta del nome Noè dimostra in L. un sentimento ben diverso da quelli riscontrati nel precedente. …
NOÈ (EBR. NŌAH, SETTANTA NŌE; CF. ANTICO BABIL. NUHIJA)
… collegare l'etimologia del nome: si legge infatti che alla nascita del bambino il padre « lo chiamò Nōah, dicendo: Questi ci allevierà (verbo niham) dal nostro lavoro e dalle fatiche delle nostre braccia per il suolo, maledetto (Gen. 3,17) da Dio » (ibid. 5, 29); allusione all'effetto ristoratore del vino e ai nuovi metodi di agricoltura.
5:31
… Sem, terminato il diluvio, doveva avere 101 anni (Gen. 5, 31; 7, 6). Invece, secondo Gen. 11, 10, due anni dopo il diluvio aveva solo 100 anni. …
5:32
CAM (ebr. Hām, Volgan Chām). - Uno dei tre figli di Noè (Sem, C. e Iapheth, Gen. 5, 32; 6, 10; 9, 18; I Par. 1, 4) salvati dal diluvio (Gen. 8, 18) e dai quali «si sparse su tutta la terra» l'intero genere umano (ibid. 9, 19). Ebbe quattro figli (v. CAMITI). …
SEM (ebr. Šēm). - Uno dei figli di Noè, forse il primogenito, essendo nelle enumerazioni al primo posto (S., Cam [v.] e Iapheth [v.]: Gen. 5, 32; 6, 10; 9, 18 ecc.); ma nella «Tavola dei popoli» (ibid. 10, 2-21) sono menzionati prima i fratelli, perché eliminati dall'interesse del narratore, che poi segue solo le vicende della …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.