Demandatum
Bolla sul diritto dei Canonici Regolari di ottenere chiese parrocchiali secolari senza indulto apostolico
BENEDETTO VESCOVO SERVO DEI SERVI DI DIO
1 Ad perpetuam rei memoriam. — Impenetrabili Consiglio
2 della Divina Provvidenza —
3 Ci è stato affidato dal mandato dell'Autorità Apostolica.
4 Tra le gravissime cure
5 delle quali siamo quasi sommersi dalla moltitudine,
6 Ci è imposta anche questa: che ci sforziamo di dirimere le controversie che da lungo tempo sono agitate, e talvolta di eliminarle del tutto; le quali, a grande danno della disciplina ecclesiastica, si riconoscono ancora indecise; e ciò soprattutto dove la gravità delle controversie stesse, secondo il giudizio di uomini dotti, è sembrata richiedere l'oracolo della Decisione Apostolica; e i nostri Predecessori Romani Pontefici hanno già altre volte assunto il proposito di emanare una tale decisione; tuttavia, affinché non la portassero a termine, furono impediti dalle occupazioni di altri affari.
7 PONT.
8 È da lungo tempo celebre la controversia se i Canonici Regolari possono ottenere e possedere Chiese Parrocchiali secolari senza Indulto Apostolico. Questa medesima controversia è stata trattata tanto dai canonisti antichi quanto da quelli più recenti nei loro Commentari al Cap. Quod timorem, dello stato dei Monaci; né sono mancati tra gli scrittori di cose ecclesiastiche, tanto Italiani quanto di regioni poste oltre i Monti, coloro che abbiano esaminato accuratamente questa questione. Su questa stessa materia, su richiesta dei Canonici Regolari Pacentini, Francesco Maria Pitonius, di grande fama un tempo nella Curia Romana, Avvocato, e poi Vescovo di Imeria nelle Terre dei Miscredenti, e Uditore di santa memoria di Papa Benedetto XIII, compose un ampio volume; il quale, benché mai pubblicato a stampa, è stato tuttavia da Noi visto e letto attentamente. Inoltre il diletto Figlio Cesare Benvenuti, Abate Generale dei Canonici Regolari Lateranensi, non molti anni fa, pubblicò un'Opera da lui composta; per affermare il diritto dei Canonici del suo Ordine di ottenere le suddette Parrocchiali senza Indulto Apostolico; e su questa medesima sentenza furono edite anche Consulte di molti chiarissimi giuristi; e stampate nel Bullario dei Canonici Regolari del Santissimo Salvatore. E innumerevoli quasi, tanto Teologi quanto Giureconsulti, hanno trattato questa questione nelle loro Opere; alcuni dei quali sono giunti al punto di affermare che i predetti Canonici Regolari, non solo possono ottenere Chiese Parrocchiali secolari per presentazione di Patroni, sia Ecclesiastici sia Laici, ma anche altre qualsiasi Chiese Parrocchiali spettanti alla libera collazione degli Ordinari, anche per concorso, e di presentarsi a tali concorsi, senza Indulto Apostolico; e capaci di conseguire Canonicati nelle Chiese Metropolitane, Cattedrali e Collegiate, anche questi senza dispensa Apostolica. E ciò che sembra più degno di nota; lo stesso affermarono precisamente riguardo ai benefici semplici e alle Pensioni Ecclesiastiche; adducendo molti esempi di tali Canonici Regolari; i quali senza Indulto del Romano Pontefice, tanto per reggere Chiese Parrocchiali secolari, e per ottenere Canonicati e Prebende nelle Chiese Collegiate, Cattedrali e Metropolitane; quanto anche per amministrare benefici Ecclesiastici semplici, cioè senza Cura d'Anime, né obbligo di residenza; sono usciti dai Chiostri.
9 Ora, poiché nelle Risoluzioni della Congregazione dei Venerabili Nostri Fratelli Cardinali della Santa Chiesa Romana, deputati a conoscere affari di vario genere, è stato spesso esaminato con autorità Apostolica questo diritto asserito dei Canonici Regolari; spesso è stato risposto che essi, senza Indulto Apostolico, non potessero essere promossi alle Parrocchie secolari. Così rispose la Congregazione del Concilio dell'anno millecinquecentottantuno, e questa risposta fu approvata dal nostro Predecessore di santa memoria Papa Gregorio XIII. Così decretò la Congregazione dei Vescovi e dei Regolari dell'anno milleseicento settantuno; dopo aver prima esaminato le ragioni dedotte dal Procuratore Generale dei Canonici Regolari Lateranensi; e questo Decreto parimente fu confermato da Papa Clemente X di pia memoria, e poi esteso anche ai Canonici Regolari del Santissimo Salvatore.
10 ANNO 1745 ...rum five Ecclesiasticorum, five Laicorum, sed ad alias quascumque Parochiales Ecclesias ad liberam Ordinariorum collationem spectantes, etiam per concursum, assequendas, & ad se sistendum huiusmodi concursibus, absque Indulto Apostolico; habiles atque capaces asserere non dubitaverint; Tum a Parochialibus Ecclesiis gradum faciendo ad Canonicatus Metropolitanarum, Cathedralium, & Collegiatarum Ecclesiarum, horum quoque absque Apostolica dispensatione adipiscendorum, capaces eos esse sustinuerunt. Et quod magis notatu dignum videtur; idem planè affirmarunt de suis fructibus simplicibus, & Pensionibus Ecclesiasticis; plura congerentes exempla huiusmodi Canonicorum Regularium; qui absque Romani Pontificis Indulto, tum ad regendas Parochiales Ecclesias saeculares, & ad obtinendos Canonicatus atque Praebendas in Ecclesiis Collegiatis, Cathedralibus, & Metropolitanis; tum etiam ad Beneficia Ecclesiastica simplicia, nimirum absque Animarum Cura, vel residentiae onere; administranda, e Claustris exierunt. Dane quum in Congregationum Resolutionibus Venerabilium Fratrum Nostrorum Romanae Ecclesiae Cardinalium ad diversi generis negotia cognoscenda, Decreta auctoritate Apostolica deputatorum examinatum saepe fuerit huiusmodi assertum ius Canonicorum Regularium; saepe responsum est; eos, absque Apostolico Indulto, ad saeculares Parochias promoveri non posse. Ita respondit Congregatio Concilii de anno millesimo quingentesimo octuagesimo primo, eiusque responsum approbatum fuit a sanctae memoriae Praedecessore Nostro Gregorio Papa XIII. Ita decrevit Congregatio Episcoporum & Regularium de anno millesimo sexcentesimo septuagesimo primo; expensis prius rationibus iuste deductis a Procuratore Generali Canonicorum Regularium Lateranensium; atque hoc pariter Decretum a pia memoriae Clemente Papa X. confirmatum, deindeque ad Canonicos quoque Regulares Sanctissimi Salvatoris...
11 ANNO 48 DENEBD DEICIT SIV. PONT.
12 1745. fu esteso... E poiché gli stessi Canonici Regolari non acquiescevano affatto ai Decreti predetti; presentatasi l'occasione di una certa Causa Piacentina proposta nella Congregazione del Concilio nell'Anno del Signore milleseicento novanttatré; nella quale si trattava di un certo Canonico Regolare Lateranense presentato ad una Chiesa Parrocchiale secolare; benché gli fosse stato concesso un Indulto Apostolico; tuttavia fu aggiunto nella Risposta, su loro istanza; che tutte le cose che erano precedute su questa materia nei Decreti si unissero; e che, ascoltati i Procuratori Generali, si costituisse una legge certa e universale in questa materia; e ciò fu confermato dal Papa Innocenzo XII, di felice memoria, Nostro Predecessore, per mezzo di Lettere Apostoliche in forma opportuna.
13 Capo XL — f. 3. Tuttavia questa unione dei Decreti della Congregazione e la discussione generale della Causa non fu affatto portata a termine. Ma nell'anno del Signore millesettecento tredici il Procuratore Generale dei Canonici Lateranensi chiese al Predecessore di felice memoria, parimenti Nostro, Papa Clemente XI, che la cognizione di tutta la Causa predetta fosse sottoposta all'esame e al giudizio della medesima Congregazione del Concilio Tridentino Interprete; affinché la stessa Congregazione la discutesse e la definisse secondo il diritto comune, il Concilio Tridentino, la Professione e l'Istituto dei Canonici, indipendentemente e precisamente da tutte le Risoluzioni e i Decreti delle Sacre Congregazioni, dai giudizi di qualunque Tribunale, dalle Risposte e dagli Oracoli dei Sommi Pontefici, tanto favorevoli quanto contrari all'Ordine dei Canonici Regolari, emanati nei tempi di Gregorio XIII fino ai nostri giorni; e su questo il Pontificio Rescritto secondo le istanze fu ottenuto, del quale è lecito credere; f. 4. che allora esistente e altri in seguito i Segretari della predetta Congregazione, per la dovuta osservanza verso il mandato del Pontefice, abbiano diligentemente provveduto affinché la Causa fosse proposta nella Congregazione. Certamente mentre Noi fummo costituiti nei gradi minori, esercitando lo stesso ufficio di Segretario; nel corso di più anni non lasciammo intentato nulla, affinché la predetta controversia fosse richiamata all'esame e finalmente risolta con una decisione conveniente; ma non ci fu affatto lecito, sempre opponendosi nuovi impedimenti, portare questo affare al risultato desiderato. Tuttavia non dubitavamo affatto (e riteniamo che anche i predetti Segretari che furono prima di Noi fossero persuasi di ciò); che nel frattempo fosse inviolabilmente osservato il predetto Decreto emanato nell'anno milleseicento settantuno dalla Congregazione dei Vescovi e Regolari, e confermato da Papa Clemente X; poiché soprattutto sia a loro che a Noi, esercitando questo ufficio di Segretario, frequentemente accadde che dalla Dataria Apostolica fossero rimesse petizioni tanto alla stessa Congregazione del Concilio Tridentino quanto all'altra Congregazione dei Vescovi e Regolari, di Canonici Regolari; i quali per ottenere una qualche Chiesa Parrocchiale secolare alla quale fossero stati presentati dai Patroni; oppure per conseguire un Canonicato della Chiesa Cattedrale o Collegiale, loro conferito da qualche Vescovo, chiedevano un Indulto Apostolico. Onde era conseguente; che, adoperate le opportune diligenze per la proposizione della Causa secondo la norma della Risposta di Papa Clemente XI; non sembrasse molto importante; se gli stessi Canonici Regolari non sollecitassero la decisione della medesima Causa. ff. 5. Ma quando ricevemmo da Papa Benedetto XIII, di santa memoria, il governo della Chiesa Episcopale Anconitana; subito e come era conveniente, accedendo ad essa; presto imparammo che la Nostra opinione in questa materia ci aveva ingannato. Infatti in quella Città trovammo alcuni Canonici Regolari; i quali, dopo il Decreto riferito dell'anno milleseicento settantuno, non sostenuti da alcun Indulto Apostolico, ma soltanto per licenza dei loro Prelati Regolari, promossi a Parrocchie seculari, oppure a Canonicati nella Chiesa Cattedrale; erano migrati dai Chiostri Religiosi.
14 A. V. Anzi abbiamo trovato uno di costoro che, sebbene avesse rinunziato a un beneficio secolare che aveva posseduto in precedenza, tuttavia viveva similmente fuori dal chiostro, nello stato di prete secolare. E per la sicurezza di costui, secondo il nostro dovere, non abbiamo omesso di provvedere, implorando per lui una dispensa dall'Ufficio della Penitenteria Apostolica, alla quale abbiamo esposto l'intera questione, poiché era moralmente impossibile per l'Oratore riprendere l'istituto della vita claustrale e l'abito religioso; sia perché aveva superato gli ottanta anni, sia perché soffriva di cattiva salute. — 4f. 6. — Quindi, pochi anni dopo, quando fummo trasferiti dal nostro predecessore di felice memoria, il Papa Clemente XII, dall'episcopato di Ancona alla cattedra metropolitana di Bologna, nostra patria, abbiamo riscontrato che la medesima situazione si verificava anche in questa città e diocesi. Accadde che un certo canonico regolare lateranense fosse nominato a una chiesa parrocchiale secolare di patronato laicale da un patrono laico; e poiché noi, prima di ammettere tale nomina, oltre al consenso dell'Abate Generale del medesimo Ordine, richiedevamo inoltre che ci fosse esibito un indulto apostolico, e su questo argomento citavamo un chiarissimo decreto di Papa Clemente X, emanato nell'anno millesimo seicentesimo settantunesimo, fummo veramente sorpresi quando udimmo risponderci che era stata accolta in tutto l'Ordine dei Canonici Regolari l'opinione che il predetto decreto di Clemente X avesse perso ogni vigore e rimanesse sospeso; dal momento che Clemente XI, nell'anno millesimo settecentesimo tredicesimo, come sopra detto, aveva affidato alla Congregazione del Concilio l'esame di quella questione: cioè se il consenso del loro Abate Generale fosse sufficiente, senza l'intervento di alcun indulto apostolico, affinché i Canonici Regolari ottenessero le parrocchie secolari. Certamente noi non abbiamo affatto assentito a tale risposta, che riconoscemmo priva di ogni solidità; né abbiamo ritenuto che quel canonico
15 regolare fosse da noi ammesso al governo della chiesa parrocchiale, alla quale era stato presentato, se non prima avesse chiesto e ottenuto una dispensa apostolica. Tuttavia da ciò abbiamo compreso più pienamente quanto fosse necessario porre fine a questa controversia e stabilire una regola certa e universale sulla capacità dei Canonici Regolari di ottenere chiese parrocchiali, canonicati e altri benefici ecclesiastici secolari, sia soltanto con licenza dei medesimi superiori regolari, sia non senza l'intervento dell'autorità apostolica. Per questo tuttavia nulla fu fatto da noi in quel tempo; poiché abbiamo ritenuto sufficiente, lasciando la cura ad altri pastori delle altre diocesi,
16 che dimostrano la necessità di decidere la questione, vigilare con la pienezza di potere a noi commessa. — § 7. Ora, costituiti nel sublime culmine dell'apostolato non per nostri meriti, abbiamo ritenuto nostro dovere terminare finalmente questa questione con suprema decisione e, per l'autorità a noi concessa, dichiarare se i predetti Canonici Regolari, tanto Lateranensi quanto del Santissimo Salvatore, soltanto con licenza dei loro Superiori Generali possano ottenere chiese parrocchiali secolari e nelle chiese metropolitane, cattedrali o collegiate, canonicati e prebende, e infine benefici ecclesiastici semplici, o percepire pensioni ecclesiastiche; oppure se a tale licenza dei superiori regolari sia richiesto inoltre l'intervento dell'autorità apostolica.
17 f.9. Poiché il metodo che Clemente XI di felice memoria aveva prescritto per la soluzione di questa questione, lo ritenendo degno della mente del lodatissimo Pontefice e aderendo perciò ad esso, desiderammo di esaminare la cosa stessa; prima di affidarne l'esame ad altri, di penetrarla a fondo con i Nostri studi privati; il tempo che nel mese di ottobre prossimamente trascorso abbiamo avuto libero dalle udienze pubbliche, impiegandolo nella Nostra Biblioteca domestica; abbiamo sfogliato avidamente i numerosi Libri che ivi esistevano, e altri ancora rari dalla celebre Biblioteca del diletto Figlio Nostro Domenico del Titolo di San Bernardo alle Terme di Santa Romana Chiesa, Presbitero Cardinale detto Passionei, Segretario dei Nostri Brevi, a Noi portati, ricercando diligentemente quale cosa fosse conforme al Diritto comune, alle sanzioni del Concilio di Trento, alla Professione emessa dagli stessi Canonici Regolari, e infine al loro Istituto; e su tutte queste cose abbiamo elaborato una prolissa Dissertazione, fondata sui principi del Diritto Canonico e su nozioni Storiche, non certo con l'autorità di Pontefice, ma con la diligenza di privato Dottore. Benché il relato Decreto di Papa Clemente XI avrebbe dovuto avere l'esame di questa controversia nella Congregazione dei Venerabili Fratelli Nostri Cardinali della Santa Romana Chiesa Interpreti del Concilio di Trento; tuttavia abbiamo ritenuto più opportuno avocare a Noi l'intera causa, non certo affinché Noi stessi per Noi, senza il consiglio di altri, la definissimo; ma affinché la discussione di questa controversia fosse condotta con maggiore solennità e convenienza e con accuratissima maturità, come apparirà da ciò che diremo più avanti. f.10. Infatti abbiamo assunto nel consiglio con Noi il Venerabile Fratello Nostro Vincenzo, Vescovo di Preneste della Santa Romana Chiesa, Cardinale, nonché i diletti Figli Nostri della medesima Santa Romana Chiesa, Presbiteri Cardinali, detti rispettivamente de Gentilibus, Cavalchini, Tamburini e Besozzi; tutti, eccetto il penultimo, già addetti alla Congregazione del Concilio di Trento; tre di essi inoltre, già ricordati nel primo luogo, furono un tempo, mentre erano ancora in ordini minori, Segretari della medesima Congregazione; uno invece da parecchi anni Prefetto della stessa. A questi abbiamo aggiunto il diletto Figlio Maestro Giuseppe Alessandro Furier, Segretario della suddetta Congregazione del Concilio, nonché altri Prelati che esercitano i principali uffici della Romana Curia, cioè i diletti parimenti Figli Maestri Giovanni Giacomo Millo Dau, Clemente Argenvillers Uditore, e Saverio Giustiniano Sottodatario Nostri; tra i Regolari poi Pietro Aloysio della Torre, Abate dell'Ordine di San Benedetto, della Congregazione Cassinense, Procuratore Generale nella medesima Romana Curia, e un tempo Professore di Sacri Canoni nella sua Congregazione; e due Presbiteri della Società di Gesù, Turano, Consultore Teologo dell'Ufficio della Penitenzeria Apostolica; e Egidio Maria Giulii, Professore di Canoni, e Lettore degli stessi nel Collegio Germanico-Ungarico dell'Urbe. f.11. A tutti costoro, e specialmente la Nostra suddetta Dissertazione abbiamo comunicato, nella quale abbiamo dichiarato apertamente che Noi abbiamo assunto in essa la mera persona di privato Dottore, come si è detto, e non abbiamo voluto togliere ad altri la libertà di opinare diversamente, qualora il diritto e la ragione lo consigliassero; e dato loro uno spazio di tre e più mesi, affinché l'esame di tutta la questione secondo la norma del Diritto comune, del Concilio di Trento, della Professione e dell'Istituto dei Canonici Regolari di entrambe le predette Congregazioni lo esigesse: abbiamo ordinato che ciascuno aprisse il suo voto e ce lo presentasse sottoscritto in lettere. f.12. E non abbiamo ritenuto necessario eccitare gli stessi Ordini dei predetti Canonici Regolari a intervenire nella causa, affinché, sia per se stessi, sia per mezzo di altri, deducesse ciò che avessero potuto fare per ottenere il loro asserito diritto di possedere Benefici secolari senza Indulto Apostolico; tanto perché i Volumi dei Teologi, Canonisti e altri Scrittori Ecclesiastici sono pieni di ragioni che si sogliono addurre da entrambe le parti, come abbiamo detto all'inizio; quanto perché dopo il Rescritto dello stesso Clemente XI, come parimenti abbiamo notato sopra, Francesco Maria Pitonio, con una prolissa Dissertazione nella quale ha assunto la difesa dei Canonici Lateranensi, e lo stesso Abate Generale di questi Cesare Benvenuti, nel suo Libro pubblicato, hanno trattato ampiamente tutto ciò che poteva servire alla causa, secondo i singoli Capitoli indicati nel predetto Decreto di Clemente XI, e da Noi nella Nostra predetta Dissertazione, come si è detto, ordinatamente e singolarmente esaminati; infine perché non abbiamo voluto imporre un nuovo gravoso onere agli stessi Ordini dei Canonici Regolari, dopo che tante volte sulla medesima questione gli Uomini di Legge della Nostra Curia hanno adoperato l'opera e la penna.
18 iem J. 13. Poiché dunque tutti i Cardinali furono esclusi dal suffragio, Noi abbiamo richiesto che entro il tempo prefissato ciascuno presentasse a Noi il suo suffragio. Fatto salvo il suddetto Vincenzo Vescovo Cardinale, poiché egli nei suoi Commentari alle Costituzioni Apostoliche aveva esposto in più luoghi la sua sentenza su questo argomento; e già da tempo l'aveva pubblicata a stampa); Noi, letti attentamente i loro scritti, li abbiamo esaminato con la massima diligenza; e gli stessi, insieme con la nostra predetta Dissertazione, li abbiamo affidati al Diletto Figlio Maestro Nicolao Antonello, nostro Prelato Domestico, e Custode dell'Archivio Pontificio esistente nella Rocca di Sant'Angelo, affinché fossero conservati diligentemente nello stesso Archivio; in modo che per i tempi futuri perpetui potesse risultare con quanta cautela e considerazione abbiamo voluto procedere nel definire questa Causa.
19 Pontefice di consiglio &c.
20 prio &c. dichiara, i Canonici Regolari in esso convenuti; che nessuno dei Canonici Regolari Lateranensi, né i Canonici Regolari della Santissima Salvatore.
21 stico secolare ottenere, o percepire alcuna Pensione Ecclesiastica senza l'autorità della Sede Apostolica; Noi, seguendo il loro consiglio e sentenza, e inoltre di moto proprio, e con certa scienza, e autorità Apostolica; con questa Nostra Costituzione valida in perpetuo stabiliamo, decerniamo, e dichiariamo, che gli stessi Canonici Regolari.
22 ntà, alla cura delle anime nelle Chiese. E poiché dei predetti:
23 e moto proprio: di tutti fu concorde il sentimento; (infatti un solo dissenso; nel numero duodenario dei Consultori, non toglie l'uniformità; del Salvatore, qualunque Beneficio Ecclesiastico.
24 ANNO
25 Regolari, senza Indulto Apostolico, 1741. affinché; di qualunque Beneficio Ecclesiastico secolare sia con annessa la cura delle anime, sia con l'onere della residenza, sia anche di Beneficio semplice; e senza cura, e che non richieda la residenza personale, e di qualunque Pensione Ecclesiastica, veramente incapaci siano, e debbano essere considerati; e a loro né il Diritto comune, né i Decreti del Concilio di Trento, né la Professione da essi solita emettersi, o il loro peculiare Istituto, né infine alcuna contraria consuetudine, uso, possesso, o quasi altro titolo qualunque; per tale pretesa capacità possano in alcun modo giovare. E dunque: non più Proibisce. Pertanto: non debba essere permesso; o in alcun modo tollerato che alcuno di essi, solo Prep. con l'intervento del suo Superiore, sia Abate Generale, senza Indulto Apostolico, 5 Benevolenza, consenso, o pretesa Ulc Ratorum, o Residenza Secularium assuma, e eserciti, o ai Canonicati; sia Prebende, Dignità, o altri uffici comunque denominati, o Benefici residenziali nelle Chiese Patriarcali, Metropolitane, Cattedrali, o Collegiate ottenga, e dai Chiostri Religiosi esca, si allontani; e fuori da essi dimori; ma sia assolutamente necessario, sempre; e ogni volta che sia speciale Indulto della Sede Apostolica, tanto affinché gli stessi Canonici Regolari diventino capaci dei Benefici Ecclesiastici Seculari; sia con cura delle anime, sia con l'onere della residenza annesso; e siano capaci; quanto affinché per conseguirli, reggerli, e ritenerli, dai Chiostri detti; e fuori da essi dimorare lecitamente possano; Similmente di tutti e di qualunque Benefici Ecclesiastici semplici denominati, o di qualunque Pensioni Ecclesiastiche; gli stessi incapaci essere dichiariamo, e per conseguirli da se stessi inetti e inabili essere debbono: Ma se talora alcuno di essi sia per essere provvisto dalla Sede Apostolica, sia per le indigenze Religiose di esso, sia per merito personale, sia per altro qualunque titolo; o causa; di uno o più di tali Benefici semplici; o di una o più Pensioni Ecclesiastiche, decerniamo, non per questo tale Canonico Regolare dal Chiostro della sua Religione esca; o fuori da esso vita degna possa; ma nelle sue Case Religiose, come prima, e sotto l'obbedienza dei suoi Superiori Regolari rimaner debba stabiliamo; i contravventori invece a tutte e singole le pene, contro i Regolari Apostati stabilite e statuite, sottoponiamo; e a loro realmente e con effetto essere applicate e coercite ordiniamo.
26 174.5. di siffatti Benefici semplici; o di una, o di più Pensioni Ecclesiastiche dalla Sede Apostolica provvedersi accada; decerniamo, non per questo siffatto Canonico Regolare dalle Claustre della sua Religione uscire; o fuori di esse vita condurre possa; ma nelle sue Case Religiose, come prima, e sotto il Giogo dei loro Superiori Regolari obbedienza rimanere deve stabilimmo; i contravventori veramente da tutte e singole pene, contro i Regolari Apostati late e stabilite, sottoponghiamo; e dagli stessi realmente e con effetto colpiti e coerciti essere comandiamo. f.16. E invero i Canonici Lateranensi, che il Santissimo Salvatore nome hanno, non a parola, o in apparenza soltanto, ma veramente e propriamente Regolari sono; e ad essi con tutti gli altri di tutti gli altri Ordini Regolari, comuni sono i Voti solenni, di Castità, di Povertà, e di Obbedienza;
27 quatenus Regulares sunt; eque ac Monachi; ceterique Religiosi quibusque Ordinibus adscripti, incapaces sunt Beneficiorum Ecclesiasticorum Saecularium, absque Apostolicae Sedis auctoritate et dispensatione. Quia tamen (ut Innocentius III. ait in praecitato Cap. Quod Dei timorem) Regulae inserviunt laxiori; aequum est maiorem cum ipsis indulgentiam adhiberi et, ubi eorumdem Superiorum Regularium consensus adfuerit, benigniori quadam facilitate per Apostolicae auctoritatis Indulta ad Saecularia Beneficia eosdem admitti. Verum ut in huiusmodi casibus omnia rite recteque procedant, sequentes Regulas, inviolabiliter respective, sub poena nullitatis Collationis Beneficiorum, tenendas et observandas, eadem Apostolica auctoritate praescribimus atque statuimus. 17. Ubi nempe agatur de Beneficiis Ecclesiasticis Secularibus, pro quorum collatione Concursus indici non foret ablatus, veluti sunt Ecclesiae Parochiales de Iure patronatus Laicorum, et in Patriarchalibus, Metropolitanis, Cathedralibus, aut Collegiatis Ecclesiis, Canonicatus Atque Praebendae (exceptis tamen Theo-
28 logalibus.
29 ideoque,
30 culari ottenendam evocati, nullum Ordini detrimento avvenire, in Peri de & ab Ordinario, sive ab Ordinariis Loci; & Poenitentiaria Prebenda; quorum utraque previo sempre Concursu provvedersi deve); & quidem ubi hujusmodi Beneficia de Jure patronatus sive Ecclesiastico, sive Laicali existant; & cessantibus quoad Beneficia Jurispatronatus Ecclesiastici reservationibus & affectionibus Apostolicis; integrum esse volumus Beneficiorum Patronis, aliquem ex praeditis Canonicis Regularibus, quem idoneum judicaverint, ad ea Beneficia praesentare, seu nominare; dummodo praesentatio, seu nominatio fiat cum expressa praeservatione Beneplaciti Apostolici. Postquam vero praesentatus, seu nominatus Canonicus Regularis, praesentationem seu nominationem de se factam acceptaverit cum clausula de obtinendo Beneplacito: tam Superioris Generalis sui Ordinis, quam Sedis Apostolicae; ad ipsos praesentantes seu nominantes pertinebit, consensum exquirere Superiorum Regularium; Qui si ex discessu hujusmodi Canonici Regularis, ad animarum curam sive Rectoribus, seu ad Canonicatum in Ecclesia Secularibus, sua ratione licentia impetranda habentes vitam ab hujusmodi praesentato seu nominato religiose institutam; & studia ab eodem in Religione laudabiliter peracta, illius operam utilem atque proficuam fore Ecclesiae illi, cujus servitiis deputatur, in Domino pariter judicaverint; requisitum assensum in scriptis praebentes testimonium insuper adjicient de ipsius praesentati seu nominati idoneitate, tam quoad mores, quam quoad doctrinam; sive ad animarum curam, sive ad Prebendam Canonicalem; super quorum veritate ipsorum Superiorum conscientiam districte oneramus. Sed qui attestationes exque eorum, in quibus ipse Religiosus praesentatus aut nominatus per aliquod tempus commoratus fuerit; requirendum erit; utrum ipsis aliquid adversus illius vitam & mores relatum fuerit, vel aliae legitime constiterit: Qua omnia, videlicet: praefatis omnibus justificatis; concessione acceptatio cum adjunctis clausulis praeservativae supra enunciatae; item Superiorum Regularium consensus; eorumdemque attestatio; Ordinariorum quoque favorabile testimonium; exhibenda erunt nostro; sive Successorum Nostorum Romanorum Pontificum pro tempore Datarius Nostris praedictorum omnium relatione si ita Pontifici videbitur; Litteras Apostolicas super concessione hujusmodi Beneficii eidem Canonico Regulari praesentato seu nominato ad illius vitam facienda; statim expediri jubebit; vel aliter, de ejusdem Pontificis mandato, ante ipsam expeditionem, praedictae Congregationis Tridentini Concilii Interpretis consilium exigeret. Eadem respective ratio vada in provisionibus ad Ordinarium; qui, facta, Nobis, aut Successoribus Nostris mandamus, quoties Ordinarius ipse Canonicum Regularem Lateranensem, aut Sanctissimi Salvatoris, ad Ecclesiam Parochielem, quam in casu particulari sine concursu conferri posse contigerit; sive ad Canonicatum absque Concursu pariter providendum, & ad ipsius Ordinarii liberam dispositionem & collationem permanentem promovendum putaret. Decernentes in hujusmodi casibus nihil ab Ordinariis propria auctoritate fieri posse; sed Romano pro tempore Pontifici rem totam deferri; item consensum Superiorum Regularium, juxta formam superius a Nobis praescriptam, exquiri, & obtineri; omniaque demum, ut praefertur, ad Datarium pro tempore transmitti ut is, relatione Pontifici facta, opportunum super expediendis Litteris Apostolicis mandatum accipiat. Ubi vero agatur de Beneficiis Canonici Regulares ad Concursum accedere debent; cujusmodi plerumque sunt Ecclesiae Parochiales ad liberam Ordinariorum collationem spectantes, itemque Ecclesiae Parochiales de Jure patronatus Ecclesiastico, & in Ecclesiis Cathedralibus, Metropolitanis, aliisque Ecclesiis Ecclesiasticis Secularibus, ad quas Concursus de jure indici & haberi debet; Theologalis Prebenda; & Poenitentiaria; statuimus, nullum Canonicum Regularem, sive Lateranensem, sive Sanctissimi Salvatoris, etiam accedente licentia ipsorum Superiorum Generalium, ad hujusmodi Concursus accedere posse: ipfisque Episcopis, sive aliis Ordinariis quibuscumque, districte inhibemus, sub poena nullitatis Concursus; ne praedictos Canonicos Regulares ad hujusmodi Concursus admittere praesumant; sine previo Beneplacito Apostolicae Sedis; pro quo obtinendo sequentem methodum inviolabiliter tenendam, atque servandam praescribimus. Quoties videlicet Episcopus, vel alius Ordinarius, Clericos Seculares, sive Presbyteros, sive Clericos qui ad Concursum pro Ecclesiae Parochialis, aut Prebendae Theologalis, vel Poenitentiariae collatione & provisione habendum, sunt accessuri, neminem ad hujusmodi Parochiam aut Prebendam idoneum revera esse, in Domino judicaverit; & e contrario aliquem ex Canonicis Regularibus ad praeditas Ecclesiam, aut Prebendas respective aptum, & idoneum existere noverit; Romani Pontificis pro tempore existentis judicio rem totam deferet; a quo si illi indultum fuerit, ut hujusmodi Canonicum Regularem ad Concursum admittere valeat; tunc ab eodem Religioso Canonico requirere debebit, an, accedente consensu ipsius Superiorum Regularium, hujusmodi Concursui se sistere vellet. Quod ubi is facturum se esse affirmaverit; idem Episcopus Superiores Regulares rogabit pro hujusmodi consensu, seu licentia; quam tamen ipsi Superiores nequaquam impertiri debebunt, nisi simul testati fuerint, & nullum proprio Ordini detrimentum extiturum, si religiosus vacantem Parochiam, aut Prebendam affequatur; & eundem, antactae vitae ac doctrinae merito dignum esse, qui ad illam promoveatur. Hisce omnibus ante dictis exacte servatis, licebit Canonicum Regularem ad Concursum admittere; nihilominus si eum praeceteris probari contigerit; ipsa Parochiae, seu Prebendae concessio a Romano Pontifice expetenda erit; transmissis ad Datarium pro tempore omnium praemissorum documentis; ut hic, facta relatione Pontifici, opportuna pro expeditione mandata recipiat. Si autem contigerit, ut hujusmodi, aut Concursu pro Ecclesiae Parochialis, Prebendae aut Prebenda Theologalis, vel Poenitentiariae provisione; nullus ex Concurrentibus de Clero Seculari idoneus repertus fuerit; aut si, hujusmodi Concursu indictio, intra praefinitum tempus nemo ex Clero Seculari ad illum accesserit; Episcopus autem vacantem Ecclesiam aut Prebendam alicui Canonico Regulari Lateranensi, aut Sanctissimi Salvatoris utiliter concedi posse crediderit; pari modo Apostolicum assensum ad hoc exquirere debebit; habitoque rescripto, juxta petita, quod, annuente Pontifice, in ea verba conceptum esse poterit: pro gratias servatis servandis; tunc Episcopus cum ipso Canonico Regulari, & cum ipsius Superioribus ea servabit, quae superius a Nobis praescripta sunt; ac de praemissorum omnium implemento opportuna documenta ad Datarium transmittet, Romano pro tempore Pontifici exhibenda, ut, eo jubente, ad concessionem hujusmodi Ecclesiae aut Prebendae per Litteras Apostolicas procedi possit. Denique, quod pertinet ad renuntiationes, seu resignationes Beneficiorum Ecclesiasticorum Parochialium, aut Canonicatuum, vel Coadjutorias, necnon collationes Beneficiorum Ecclesiasticorum simplicium, aut Pensionum Ecclesiasticarum, cum in his omnibus, non solum de Coadjutoris deputandi, sive de praeditis Beneficiis aut Pensionibus providendi, verum etiam ratione tituli intrinseci hujusmodi collationum, Apostolicae auctoritatis interventus semper & omnino requiratur; Nos Romanorum Pontificum Successorum Nostorum arbitrio & prudentia omnia relinquenda esse ducimus, solum ex superius dictis, propter Regularem qualitatem Resignatarii, aut Coadjutoris. Confidimus autem, neminem fore ex praefatis Successoribus Nostris, qui in hujusmodi casibus, praeter alia ad resignationes, aut Coadjutorias admittendas, sive constituendas, & ad Beneficia simplicia conferenda, vel Pensiones Ecclesiasticas reservandas, de jure requisita rerum insuper ac personarum ratione habita, ea quae superius a Nobis circa praemissas concessiones statuta sunt; prae oculis habere, & mature perpendere omittat. Equidem inspecto Canonicorum Lateranensium, & Sanctissimi Salvatoris Regulari Instituto; non licet eis, quoad vivunt, post solemnem Votorum Professionem, e Religiosis Claustribus discedere; & a Superiorum Regularium obedientia se subtrahere. Quamvis autem, ut antea dictum est, hujusmodi Legi subjecti sint & esse debeant etiam post assecutum aliquod Seculare Beneficium simplex; aut Ecclesiasticam Pensionem, cujusmodi certis in casibus obtinentes ab Apostolica Sede Regularibus concedi & assignari contingit; attamen satis patet; neque permanentiam intra Claustra, neque immediatam Superioribus Regularibus subjectionem consistere ullo modo posse cum animarum cura, aut cum Canonica Residentia, si aliquem ex iisdem Canonicis Regularibus Ecclesiam Parochielem, aut Canonicatum & Prebendam, vel Dignitatem, aut aliud Seculare Beneficium Ecclesiasticum personalem Residentia requirens contingat quomodilibet obtinere. Illud vero Dubium in Congregationibus hujus Urbis & Curiae frequenter discussum ac disputatum fuit; an scilicet hujusmodi Canonici Regulares, post adeptam in Ecclesiis Secularibus Parochiam, sive Canonicatum, e Claustribus egressis, retinere deberent habitum sui Ordinis, an vero Clericorum Secularum vestibus uti possent; Item de iis, qui ad Parochorum Officium sunt promoti; quaesitum fuit, an alterum Canonicum Regularem, dum possent, in sui consortium assumere, & apud se habere tenerentur. Super quibus non una fuit sententia; tam praedictarum Congregationum, quam eorum, quos nuper a Nobis in consilium adhibitos esse memoravimus. Verum Nos, justis & rationabilibus de causis animum Nostrum moventibus, decernimus atque statuimus; praedictos Canonicos Regulares, sive ad animarum curam gerendam, sive ad Canonicatum obtinendum in Ecclesiis Secularibus, e Claustribus egressos, habitum Clericalem Secularum assumere posse, & ab obligatione secum retinendi Socium sui Ordinis, liberos & immunes esse, & fore. Eosdem tamen monitos volumus, ne, propterea quod extra Religiosa Claustra vitam degunt; & Clericorum Secularum habitum deferunt, ideo se absolutos aut dispensatos esse arbitrentur ab observantia Votorum, quibus se in Regulari Professione Deo manciparunt; sed sciant, se teneri eadem Vota servare & implere in iis omnibus, quae cum animarum Rectoris, aut Canonici Secularis Officio conjungi possunt. Episcopo autem, sive Ordinario Loci, per omnia subjecti sint; ipsumque etiam Superioris Regularis loco agnoscant & colant. Ac demum suas partes esse intelligant; sanctioris conversationis exemplo, sedulitate in officio obeuendo, frugalis vitae parsimonia, copiosa cleemosynarum largitione; veluti quibusdam religiosae perfectionis insignis, etiam in habitu Seculari, pro Canonicis Regularibus in oculis hominum se gerere. Provisum de eo utrum hujusmodi Canonici Regulares, qui Parochielem Ecclesiam, vel Canonicatum Secularum essent adepti, possent a suis Superioribus Regularibus, legitima ex causis, ad Religionis Claustra revocari; qua etiam de re non satis conformia prodierunt Judicata. Sed convenientibusin unam sententiam his, qui hac occasione a Nobis consulti fuerunt, Nobis visum est statuere ac declarare; praedictos Superiores Regulares hujusmodi facultate destituos esse, ubi agatur de Secularibus Parochi, aut Canonicatibus in
31 Quazfitum. preterea. fuit ,-
32 Titolo da conferirsi e ad alcuno dei predetti Canonici Regolari in perpetua amministrazione rettamente concesso; ma al Vescovo soltanto, ovvero all'Ordinario del luogo spetta, concorrendo le cause canoniche, di procedere alla legittima loro privazione per sentenza: oppure altrimenti dichiararli, parimenti per giuste cause, inabili alla cura delle anime, e da essa perpetuamente sospesi; nel qual caso coloro che così per sentenza privati, o perpetuamente sospesi risulteranno, certamente l'abito Religioso devono riprendere; e ai propri Chiostri ritornare sono tenuti. | Finalmente si è disputato se un Canonico Regolare, se avrà rassegnato una Chiesa Parrocchiale, o un Canonicato Secolare, che aveva ottenuto, debba riprendere l'abito Regolare, e di nuovo entrare nei Chiostri della Religione; e parimenti se ciò abbia luogo, ove dei predetti per sentenza privato, o dall'esercizio dei compiti Parrocchiali perpetuamente sospeso, o inabile dichiarato a compierli fosse; e inoltre, ove un Coadiutore nella Parrocchia o nel Canonicato a lui sia stato assegnato; oppure dopo lodevole opera nel Canonicato per quaranta anni assiduamente prestata, il privilegio della Giubilazione, come lo chiamano, gli fosse stato concesso. E in questi casi certamente con distinzione procedendo, affinché ogni occasione di dubbio perpetuamente rimuoviamo, decerniamo e stabiliamo; al Canonico Regolare, che dalla Parrocchia, o dal Canonicato si sia abdicato, o da essi per sentenza legittimamente privato, o inabile dichiarato a governare il regime della Parrocchia, e da esso perpetuamente sospeso fosse; di dover ritornare all'abito Regolare, e ai Monasteri del suo Istituto. Non così però se, fuori dal caso della perpetua inabilità, e sospensione; un Coadiutore abbia nel Canonicato, o nel governo della cura Parrocchiale, o per Giubilazione dal servizio del Coro sia stato esentato; poiché anche coloro che un Coadiutore hanno nel sussidio della salute afflitta o dell'età avanzata, sono tenuti nel luogo della Parrocchia, o del Canonicato a risiedere; affinché, presentatosi un legittimo impedimento al Coadiutore, alle necessità della Parrocchia, o del Coro per quanto potranno, servire; e coloro che la Giubilazione hanno ottenuto, possano a loro piacimento il Coro frequentare, e inoltre non ostante questo genere di Giubilazione, se la ragione dei Divini Uffici lo esiga, possano al servizio della Chiesa essere richiamati. Queste dichiarazioni e decreti, che previa matura deliberazione, e ascoltato, come detto, il consiglio dei nostri Venerabili Fratelli e di altri prudenti e dotti Uomini, per queste Nostre Lettere emettiamo, e con Autorità Apostolica stabiliamo; a molte controversie fine essere fatta confidiamo; e con la medesima opera tanto ai Vescovi, e agli altri Ordinari dei Luoghi, quanto agli stessi Ordini Regolari, di cui si tratta, utile consiglio essere vogliamo. Ai Vescovi cioè, o Ordinari; dei quali frequenti udimmo i reclami; sulla troppa facilità, con la quale questi Canonici Regolari alle Chiese Parrocchiali o ai Canonicati Secolari si trasferivano; sola licenza dei loro Superiori Regolari; i quali certamente sospettavano nella concessione di essa non difficili mostrarsi; ove di uomini turbolenti, o alla stessa Religione inutili si trattasse: Agli stessi inoltre dei Canonici Regolari Lateranensi, e Santissimi Ordini, che con particolare sempre benevolenza abbiamo favorito; dai quali non pochi per probità e dottrina insigni, dei loro rispettivi Ordini amanti, e un tempo, quando in minori cariche eravamo, e dopo che questa Apostolica Sede teniamo; apertamente lamentarsi udimmo, non di rado accadere, che per studio e autorità di deprecatori i Superiori resistere o non volessero o non osassero, quelli dai loro Colleghi costretti fossero perdere, dalla cui permanenza maggiore utilità e splendore conseguire avrebbe il loro Ordine, dal quale gli stessi molti anni in questa speranza educati e nutriti erano, nelle virtù religiose, e nelle migliori discipline istruiti. Perciò queste medesime presenti Lettere, e in esse contenute tutte le cose, anche dal fatto che Canonici Regolari, predetti, o chiunque altro anche con speciale nota e espressione degno; nei premessi interesse avente, o avere in qualunque modo pretendente, a quelle non abbiano consentito, o a esse vocati e ascoltati non siano stati, o da altra qualunque causa, colore, pretesto; e capo, anche nel corpo del Diritto chiuso, nullo mai tempo di subreptizio, o obreptizio, o nullità vizio, o intenzione nostra, o altro qualunque difetto notate; impugnate, in giudizio o controversia revocate, ai termini del diritto ridotte; o contro quelle apertura di Bocca, o qualunque altro del diritto; fatto, o grazia rimedio impetrate possano; ma queste presenti sempre ferme, valide, e efficaci siano e saranno, e da ognuno e da singoli a cui spetta, e per il tempo in qualunque modo spetterà, inviolabilmente osservate; Così e non altrimenti nei premessi per qualsivoglia Giudici ordinari e delegati; anche Causarum Palatii Apostolici Uditori, e S. R. E. Cardinali, anche di Latere Legati, Vice-Legati; e della detta Sede Nunzi, e altri qualsivoglia qualunque autorità e potestà esercenti, e comunque eserciteranno, da essi, e da ognuno di essi qualunque altrimenti giudicandi e interpretandi facoltà e autorità, giudicati, e definiti devono, e se altrimenti sopra questi da chiunque qualunque autorità, scientemente, o ignorantemente contingesse attentarsi; irrito, e vano decerniamo. Non ostantibus, quantunque necessario sia, Innocentii III. Predecessoris, predetto, disposizione nel predetto Capitolo, che il timor di Dio, nonché, del diritto acquisito non togliendo, altri Nostri; e della Cancelleria Apostolica Regole, e qualsivoglia Apostolica anche negli Universali, Provincialibusque Concili edite generali o speciali Costituzioni dell'Ordine anche dei Canonici Regolari, e di ambedue dei loro Congregazioni predette; anche Giuramento, confermazione Apostolica, o qualunque altra fermezza roborate Statuti, e consuetudini anche immemoriali, Ordinazioni Capitolari, usi, stili anche quantunque inveterati; e quacumque ultima stato esistenza, altri in contrario dei premessi quomodolibet facientibus o estantibus, privilegi anche, indulti, e lettere Apostoliche a uno o all'altro dei Congregazioni superiori, e persone in genere; o in specie, quomodolibet forse concessi, confermati, approvati, e innovati. Quali tutti e singoli, etiamsi per i loro interi tenori, speciale, specifica; espressa; e individua, e di verbo a verbum, non però per clausole generali il medesimo importanti, menzione, o qualunque altra espressione avuta; o altra esquisita forma a ciò servanda fosse; i loro tutti e singoli tenori, forme, Cause, e Risultati presenti per pienamente e sufficientemente espressi e inseriti avendo; quelli altrimenti nel suo vigore permansuris; ai premessi effetto, specialmente; espressamente; e plenissimamente e amplissimamente moto proprio deroghi; e agli altri contrari. Inoltre poiché difficile sarebbe, per esempio, queste Nostre Lettere a singoli.
33 Toca, ubi opus foret, deferri; vogliamo che dei loro traslati, sia degli esemplari, anche stampati, sottoscritti di mano di qualche Notaio e muniti del sigillo di qualche persona costituita in Dignità Ecclesiastica, la medesima fede sia tenuta dovunque, tanto in giudizio quanto fuori, quale sarebbe tenuta dei medesimi presenti, se fossero esibiti od ostesi.
34 § 33. A nessuno dunque assolutamente degli uomini sia lecito infrangere la pagina di questa Nostra Costituzione, definizione, dichiarazione, statuti, decreti e Ordinazioni; o osare di contravvenire alla medesima con temerario ardimento; se qualcuno però avrà presunto di tentare ciò, sappia che incorre nell'indignazione di Dio Onnipotente e dei Beati Pietro e Paolo Apostoli suoi.
35 Paolo Apostoli suoi, nonché nella sentenza predetta, e dei loro Monasteri, con sufficiente deroga di quelli, dei loro. Dato a Roma presso Santa [Chiesa] 1745.
Note
- The OCR source may not give this act complete (heading or dating clause not recognised); text as extracted.
Traduzione automatica, non rivista. Fa fede il testo originale.
Testo latino
BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS S$Szavonux DE E
1 Ad perpetuam vei memoriam .—— wel | Uopinfcrutabi- Rxgrdium .
2 —— WU li Divinz Proe- ..
3 I]: videntis con- £441. filio Nobis 1mhà E d merentibusde- 4! E 4|- mandatum. eft em Apoftoliceferhb vitutis . Offr-.
4 x xuetzccedi| ciun s jnter.
5 : Eu ps graviffimas cu-.
6 ra$, quarum pene. obruimur multitudis ne. hanc etiam Nobis imponit ; lr.cae controverfias dirimere ,. atque aliquando de medio tollere ftudeamus quz jampridem diu. ag itatae ; magno Ecclefiafüce difci- 7/7 s
7 PoNT-
8 .À& V. difciplinz detrimento indecifz adhuc pendere dignofcuntur ; idque potifhimum - ubi & rel controverfze eravitas, dodtorum Virorum judicio, vifa eft Apoftoli- .€& Decifionis oraculum poftulare ; & ipfi - Romani Pontifices. Predeceffores Noftri ejufmodi decifionis edendx confilium aliàs fufceperunt ; tamerfi , quominus id perficerent y. aliorum fueriat negociorum ; occupationibus prapediti .
9 n cn Celebris jamdudum eft conpine - troverfia . an. Canonici Regulares capa- Waisam Ces fint obtinendi & Secihendi Ecclefias une Parochiales feculares , abfque Indulto i5 A8 Apoftolico . Quam quidem controvera. flam tum veteres tum recentiores Canoniftza tradarunt , in fuis Commentariis ad Cap. Quod De2 timorem , de. flatu Mogachorum 5 nec defuerunt inter Ecclefiafücarum rerum Scriptores , tum Italos; - tum ex Regionibus ultra Montes pofitis ; qui hujufmodi quzftionem. accurate examinaverint. Hacipfa dere , flagitantibus Canonicis Regularibus Pac tn bus ; bonz memorie Francifcus Maria Pitonius magni quondam nominis in Romana Curia Advocatus ; ac deinde Epi- Ícopus Imerienfis in Partibus Infidelium, & fanda memoriz Benedidi Pape XIH. Auditor , amplum compofuit volumen ; quod licet nunquam Typis: vulgatum , a . Nobis tamen vifum ; atque perle&um eft. - Praterea diledus Filius Caefar Benvenuti Abbas Generalis Canonicorum. Regularum Lateranenfium , non multos ante annos , in lucem edidit Opus a fe confcriptum ; pro. afferendo Canonicis fui Ordinis jure obtinendi pratfatas Parochiales ,. abíque Indulto Apoftolico ; in quam etiam fententiam plures clarorum jurifperitorum Confulrationes editz funt; ac Typis impreffe in Bullario .Cancnicorum Regularium Sandiffimi Salvatoris. Disque innumeri propemodum five Theologi ; five Jurifconfulu, in fuis Operibus ; quzftionem hanc infütuerunt ; quorum aliqui eó ufque progreffi funt , üt predidos Canonicos Regulares ,. nedum ad obtinendas fxculares Ecclefias Parochiales ad/prafentationem Patrono- Dourrna4nRrIUM.
10 $37 ÁNNO .rum five Ecclefiafticorum , five Laico- 1745 Les rum , fed ad alias quafcumque Parochiales Ecclefias ad liberam Ordinariorum collationem fpectantes, etiam per concurfum, affequendas , & ad fe fiftendum hujufmodi concurfibus, abfque Indulto Apoftolico ; habiles atque capaces aflercre non dubitaverint ; Tum a Parochialibus Ecclefiis gradum faciendo ad Canopnicatus Metropolitanarum, Cathedralium, & Collegiatarum Ecclefiarum , horum quoque abíque Apoftolica difpenfatione adipifcendorum , capaces eos efle fuítinuerunt. Et quod magis notatu dignum videtur ; idem plané affirmarunt de sns ficus fimplicibus , & Penfionibus Ecclefiafticis ; plura congerentes exempla. hujuímodi Canonicorum Regularium ; qui abíque Romani Pontus Indulto., tum ad regendas Parochiales Ecclefias fzeculares , & ad obtinendos Canonicatus atque Praebendas in Ecclefiis Collegiatis, Cathedralibus, & Metropolitanis ; tum etiam ad Beneficia Ecclefiaftica. fimplieia , nimirum abfque Animarum Cura , vel refidentiz onere ; adminiftranda. € Clauftris exierunt .. | f. 2.— Dane quum in Congregationi- Refolutiobus Venerabilium. Fratrum. Noftrorum 7... s sand: Romane Ecclefze | Cardinalium 27e" ad diverfi generis negocia cognofcenda » Decrera. auctoritate Apoftolica depuatonitts examinatum. fxpe fuerit hujufmodi affertum jus Canonicorum Regularium 5 fepe refponfüm eft ; eos ,' abfque Apoftolico Indulto , ad fxculares Parochias promoverinon poffe. Ita refpondit Congregatio Concihi de anno .millefimo done mo odctuagefimo primo, ejufque refponfum approbatum füit afanáz memoriz Przdeceffore Noftro Gregorio Papa Xlll. Ita decrevit Congregatio Epifcoporum & Regularium de anno millefimo fexcentefimo feptuagefimo primo;expenfi s prius rationibus Íusé deducus a Procuratore Generali Canonicorum Regularium Lateranenfium ; atque hoc pariter Decretum a piz memorie Clemente Papa X. confirmatum , deindeque ad Canonicos quoque Regulares Sandiffimi. Salvatoris Ty ex-
11 ANNO $48 DENEbDbICIT SIV. PoNr.
12 1745. cxtenfum fuit... Cumque iidem Canonici Reguiares Decretis pradictis minime acquiefcerent ; oblatá occafione cujufdam Caufz Placeztine in Congrégatione Concilii propofite Anno Domini millefimo fexcentefimo nonagefimo tertio ; in qua agebatur de quodam Canonico Regulari Lateranenfi prafentato |.ad Parochialem Ecclefiam fzcularem ; quamvis Apoftolicum Indultum. eidem conceffum fuiflet ; additum. tamen fuit in Refcripto, ipfis petentibus ; ut omnia ; quz przcefferant. fuper hac re Decreta unirentur ;. utque ; auditis Procuratoribus Generalibus , certa & univerfalis Lex. in hac materia. conftitueretur 5; idque: a fan&z memoriz Innocentio Papa XII. Przdeceffore Noftro per Apoftolicas Literas in forma om fuit confirmatum .
13 Ceme XL — f, 3. Hac tamen Decretorum unio; Cógregatiosi coit & generalis Caufz difcuffio minimé percurs ar ada fuit, Verum anno Domini millefi- ^59* mo feptingentefimo decimo tertio Procurator Generalis Canonicorum | Lateranenfium poftulavit. a felicis recordationis Pradeceffore pariter Noftro Clemente Papa Xl., ut totius Caufz cognitionem predidze Congregationis Concilii Tridentini Interpretis examini & judicio fub- . ficeret ; ad hoc üt eadem Congregatio illam difcuteret ac de£fniret i2 sero puz- (o Turis communis ,. Concilii Tridentini , Profeffonis , «8 Inflituti Canonicorum y. 12depeudenter e$ pracifive ab ommibus Re- Jolutionibus C Deérens. Sacrarum Congregattopum , judicatis quorumcumque Ti B aalium s Referiptis ; €9 Oraculis. Summozum Pontificum » tàm favorabilibus , quàm contrarius Ordini Canonicorum. Regularium, 7, temporibus Gregorii XIIL 4 ufoue ig pra- [eus emanatis 5 fuper quo Pontificium [uxta petita Kefcriptum obtinuit , queda. f. 4. juvat credere ; tunc exiftene casi L6 5 aliofque deinceps pradidz Con- "sh. gregationis pro tempore Secretarios , pro debira erga Pontificis mandatum obfervantia , diligenter curaffe » ut Caufa ifthxcin Congregatione proponeretUr . Equi dem dum Nos in minoribus conítitud » eodem Secretarii munere fungeremur ; piurium annorum curfu nihil. A. V. intentatum reliquimus ; ut. & 'pradida controverfia ad examen revocaretur , & congruá tandem dccifione tolleretur ; fed minimé. licuit jnovis femper impedimentis objedis ;. negocium hoc ad optatum com e . Veruntamen minime dubitabamus ( quod. etiam pradidis Secretaris , qui ante Nos fuerunt ; perfuafum fuiffe cenfemus ) ; quin interim Inviolaté fervaretur pracitatum Decretum anno millefimo fexcentefimo feptuagefimo primo a Congregatione Epifcoporum & Regularium editum , & a Clemente Papa X. confirmatum; quum potiffimum & ipforum dimus & Nobis etiam hujufmodi Secretarii Offcium obeuntibus , frequenter. eveniffet, ut ab Apoflolica Dataria, tam ad ipfam Concilii Tridentini , quàm ad aliarn Epi- Ícoporum & Regularium Congregatio- . nem , remitterentur petitiones Canonicoj rum Regularium ; qui pro obtinenda aliqua Parochiali Ecclefia fxculari ad quam a Patronis prafentati fuitlent ; vel pro af-. Ífequendo Canonicatu Ecclefix Cathedralis aut Collegiate ; ab. aliquo Epifcopo fibi collato , Apoftolicum Indultum poftulabant ,. Unde confequens crat ; ut opportunis adhibitis diligentiis pro Caufz propofitione ad normam Reftripti Clementis Pape Xl. ; non admodum intereffe videretur ; fi. ipfi Canonici Regulares ejufdem Caufz decifionem minime urgerent. colo ff. 5$. Átveró quum a fanctz memoei rix Benedido Papa XIII. Anconitanam t d Epifcopalem Ecclefiam regendam accepes piflemus , ftatim ac ad eandem , uti par erat, prefentes acceffimus ;. fero didicimus Noftram hac dere opinionem Nos fefellifle. Siquidem in ea Civitate nonnullos Canonicos Regulares invenimus ; qui ; poft relatum Decretum anni millefimi fexcentefimi feptuagefimi primi , nullo fuffulti Apoftolico Indulto ,. fed de licentia tantum fuorum Pralatorum Regularium , ad Parochias. feculares ,. vel ad Canonicatus in Cathedrali Ecclefia promoti; e Religiofis Clauftris migraverant . e
14 À. V. Quin etiam unum ex his invenimus , qui quum fízculare Beneficium , quod olim obtinuerat; refiznaffet ; tamen extra Clauftra fimiliter , 1n situ Presbyteri feculans degebat . Atque hujus quidem cone ut fecüritati , pro Noftri. muneris. ratione ; confulere non omifimus , implorata eidem difpenfatione ab Officio Poenitentiarig AÁpoftolice , cui rem totam demonftravimus jam moraliter impoffibile Oratori fore ,. clauftralis vitz inflitutum , & Religiofum habitum refüumére ; quum & odctogenario major effet , & mala valetudine laboraret ..——— 4f. 6. — Deinde paucis poft annis a felicis recordationis Clemente Papa XII. Pradeceffore Noftro ab Bpifcopatu Anconitanoad Metropolitanam Cathedram Bononiz Patrie Noftre uanflati ; idem omnino in hac etiam Civitate & Dicecefi obtinere comperimus .. Contigit autem , quemdam Canonicum Regularem- Lateranenfem ad Ecclefiam. Parochialem fxeularem de furepatronatus Laicorum a Patrono Laico nominari ; cumque Nos ; ante hujufmodi nominationis admiffioném praeter confenfuüm Abbatis Generalis ipfius Ordinis ; Apoftolicum infuper Indultum Nobis exhiberi poftularemus ; cáque de re apertiffimum Clementis Pape X. Decretum anno millefimo fexcen- . tefimo. fepuagefimo primo editum. extaye diceremus ; mirati profecto fumus y . quum Nobis refponderi audivimus rece-- ptam effe in toto Canonicorum Regularium Ordine fententiam ; quod prefatum Clementis X. Decretum ommue robur aimififfet , & in fufpenfo remaneret ;' ex quo Clemens XI. anno millefimo feptingéntefimo decimo tertio ; ut fupra dictum eft quxftionem : illam: de ratione obtinenda-. rum. a Canenicis Regularibus Parochtiarum fzxcularium , an fcilicet confenfus eorum Abbatis Generalis , nullo interveniente Apoftolico Indulto , ad hoc fuffciens effet , Congregationi Concilii examinandam tradiderat. Equidem Nos hue jufmodi refponfioni , quam agnovimus omni folditate defhtutam ,. minimé.ac-- quievimus ; neque porró Canonicus ille pér exiftimavimus ;
15 Regularis àd regimen Parochialis Ecclefie , ad quam praffentatus fuerat , à Nobis admiffus fuiffet ,: nifi prius Apoftolicam difpenfationem petiiflet ; atque impetraffec. Verüm ex hoc plenius cognovimus , quàm neceffavium effet huic controverfiz aliquando finem imponere ,. ac certam atque univerfalem regulam ftabihre fuper Canonicorum Regularium. capacitate ad obtinendas Parochiales Ecclefias , Canonicatus »s-aliaque Beneficia Ecclefiaftica fzecularia , vel de licentia dumtaxat eorundem Superioris Regularis, vcl nonnift accedente Apoftolicze Te nis audoritate. Pro quo tamen nihil a Nobis tunc temporis fa&um fuit ; quum fatis effe duxerimus , aliarum Dioecefum
16 Qui evincüt neceffitatem decidendi qualtionem « curam propriis Paftoribus relinquentes ; in commiffe Nobis pteme pom ne vigilare . - 4.7. Jam veró, nulli Noftris meritis in füblimi Apoftolatus culmine conflituti,. Noftras effe partes reputavimus quaftionem hane fuprema tandem. decifione terminare ,. & , pro conceffa Nobis auctoritate; declarare , an prediái Canonici Regulares, tàm Lateranenfes,. quàm Sanctiffimi Salvatoris, de licentia tantum fuorum Superiorum Generalium | valeant Parochiales Ecclefias f£eculares j & in Ecclefüs Metropolitanis ;. Cathedralibus , aut Collegiatis , Canonicatus atque Prabendas, ac demum Bencficia Ecclefiafti- | Ca fimplicia obtinere. » aut Penfiones Ecclefiafticas percipere ; hujufmodi Superiorum Regularium licentiam ; Apoftolice quoque auctoritatis res quiratur acceffio .
17 f.9. Porró quam methodum pix memorie Clemens Xl. pro hujus quzftionis enodatione prefcripferat, eam laudatifümi Pontifieis. mente dignam feueidemque propterea inherentes , cupientelgite rem ipfam ; antequam illius examen alteri comritteremus, privatis Noftris ftudiis penitiüs introfpicere ; tempus illud ; quod menfe Octobri proxime elapfo a publicis audientiis vacuum habuimus ; in Bibliotheca Noftra domeftica infumentes ; quampluri- 13-2 mos Pontifex decifionem cdere intendit. ^an- YerÓ.,. preter - Caufam privatis ftudiis expendit. 1745. mos illic exiftentes Libros ; aliofque etiam ranores é celebri Bibliotheca dile&i Filii Noftri Dominici Tituli Sani Bernardi ad Thermas Sande Romanz Ecclefie Presbyteri Cardinalis Paffionei nuncupati Brevium Noftrorum Secretarii . ad Nos allatos , avide evolvimus ; feduló inquifChtCS 5 quid Juri communi ; quid Concilii Tridentini fan&ionibus , quid Profeffioni ab ipfis Canonicis Regularibus emiffz, ac demum quid eorundem Inftituto. P f c mapig confentaneum effet ; ac füper his. Differtatiosnfcibit. omnibus prolixam Differtationem ,. Canonici Juris principiis ; & Hiftoricis notionibus innixam , non quidem Pontifici auctoritatis j jure fed privati Dodooris diligenti ; elucubravimus . relati Decreti Clements Pape XI. hujufce controverfiz examen in Congregatione Venerabilium Fratrum Noftrorum San- Qz Romane Ecclefi 2 Cardinalium Con-. Controverfiam ad fíe 2y0OCat « cilii Tridentini Interpretum h haberi de-. buiffet ; S nihilominus fatius efle duximus. totam hujufmodi Caufam ad Nos avocare , non quidem , ut ipfi per Nos , abfque. aliorum confilio . eam definiremus s ded. ut folemnior atque commodior . ipfius | conttoverfize diícuffio accuratiffimá. maturitate perageretur , prout ex inferiüs | dicendis revera. praftirum fuiffe appare-. bit. Cardinales; | PORUR f. 1c. Siquidem in confilium hac de o OE nobifcum affumpfi. imus - Venerabilem ftas in confi- Fratrem Noftrum Vincentium E Spifcopu im hü adhibet. ' Preneftinum Sand Romane Ecclefiz Cardinalem Petra necnon Dilectos Filios Noftros cjufdem Sands Romans Ec-. -clefia Presbyteros Cardinales - de Genti- - libus »- Cavalchinum , : Tamburinum ,& Befozzium refpedtive. nuncupatos ; omnes penultimo excepto , predia Congregationi Concilii Tridentini adfcriptos, : tres yero. etiam priori loco memoratos y. olim N dum in minoribus agerent, cjufdem. Congregationis Secretarios ; alte--- rum autem a pluribus annis ipfius | Praefe- Gum. His adjunximus Diledum Filium. Magiftrum Jofephum Alexandrum Furiet tum fepedicte Congregationis Concilii Quamvis veró , ex prafícripto. AH V. Poyr, Secretarium , necnon alios Pralatos prg- A, y. cipua Romanz Curiz munera. obeuntes ,. nimirum Dilectos pariter Filios Magiftros Joannem Jacobum Millo Dau: Clementem Argenvillers Auditorem , -& Xaverium Juftinianum Subdatarium Noftros; ex Regularibus autem Petrum Aloyfium dela Torre Abbatem Ordinis Sanái Benedicdti , Congregationis Caffinenfis in eadem Romana Curia Procuratorem Generalem ,. & olim in fua Congregatione Sacrorum Canonum Profeílorem ; duofque - Societatis Jefu Presbyteros D nunhb. 'Turanum Officii Poenitentiarize Apoftolice. Confultorem Theologum ; & JEgidium Mariam Giulii eee Canonum Profeflorem , corumdemque in Collegio Germanico-Hungarico. de Urbe Le&oeni. : f.i1. Hisomnibus, & espe praue fatam Differtationem Noftram communid PU cavimus , in qua. aperté declaravimus - INos meram , ut praefertur » Doctoris: privati perfonam 1n ea. geffife ,. nec. aliis, ademptam. voluiffe libertatena in contrarium. opinandi , fiita jus & ratio fuade-. rent ; datoque illis trium & amplius men-: fium fpatio , ut totius rei examen ad normam Juris communis ; Concilii Tridentini . Profeffionis ;. &. Inflituti Canonicorum Regularium utriufque predic Congregationis exigerent : jufhimus , ut finguli fuum fuffragium aperirent ac literis conft ignatum Nobis exhiberi curarent . o - f.12. Neque veró opus effe judicaceo vimus ; ipfos przdictorum Canonicorum Mun Regularium Ordines ad Caufam dicenre$. E. excirare 5 ut five. per fe, five peralios » ea deducerent » quz facere poffe putarent pro eorum afferto jure obtinen- - di Beneficia fecularia abfque Apoftolico ndulto; tum quia rationum qua in utramque partem. afferri folent , referta funt ,ut initio dicebamus ; Theologorum ; Canoniftarum ; aliorumque Scriptorum Ecclefiafticorum Volumina ; tum quia poft ipfum Clementis XI. Refcriptum , ut pariter füpra adnotavimus , & Franci- Ícus Maria Pitonius , prolixá Differtatio--. ne, in qua Canonicorum Lateranenfium de-. ToNT. À.V. defenfionem fufcepit, & iftorum Abbas Generalis Coefar Benvenuti ; in fuo Opere in publicam lucem emiffo , quacumque ad Caufam facere poterant, juxrà fingula Capita in precitato Clementis XI. Decreto indicata , & a Nobis in praedi- &a Differtatione Noftrá , ; ut prefertur y ordinate ac fingillatim expenfa , laziffimé funt profequuti ; Tum demum quia noluimus novum ipis Canonicorum Regularium. Ordinibus imponere impium onus poftquam toties füper eadem re Jurifconfultorum Curiz Noftra Operum ; & calamum adhibuerunt .
18 iem J. 13. Quum itaque przdiai omnes a fuffragia expndunr , Nobis: requifii it intra prefinitum tempus fuffraeium quique fuum Nobis obtulif- . fents(excepto prafato Vincentio Epifcopo: Cardinali quontam ipfe in fuis Commen-. tariis ad Conftitutiones Apoftolicas, fuam. hac de re fententiam pluribus in locis aperuerat ; & jampridem Typis vulgaverat); Nos illorum feripta attenté perleda diligentiffiméexpendimus ; cademque , una cum przdi&a Diflertatione Noftra, Dile&o Fiho Magiftro Nicolao Antonello , Przlato Noftro Domefüico , & - Archivi Ponnfici: in Arce. Sancii Angeli cxiftentis Cuftodi ; in eodem Archivo diligenter affervanda tradidimus 5 ut perpctuis futuris temporibus conftare valeat , quàm cauté & confideraté in liac Caufa definienda dpere voluerimus , gera.
19 Pontifex de eonfilio &c.
20 prio &c. d clarat , honicos R gulares | in CN z lidemque ineo convenerunt ; quod nejuslibet »fdissa-que Canonict. Regulares Lateranenfes docu neque Canonici Kc sulote: Sandiffimi Saldefiaftica .
21 fticum fzculare obtinere , aut quamlibet Penfionem. Ecclefiafticam. percipere. valeant abfque auctoritate Apoftolicz Sedis3 Nos eorundem confilium. & fenrentiam fequentes , atque etiam motu proprio ; & certa fcienua , atque Apoftolica auctoritate ; hac Noftra in perpetuum valitura Coníftirutione ftatuimus ,' decernimus, & declaramus , eofdem Canonicos DUurtriAmRrpoMw.
22 ntate, ad animarum curam in. Ecclefiis Et quoniam. predictorum :
23 & mo pro: omnium concors fuit fententia ; ( unius. c, enim diffenfus ; in duodenario Confulen-- :^ rium numero, unifórmitatem non tollit s: vatoris , Beneficium quodlibet Ecclefia.
24 AI ANNO
25 Regulares , abfque Indulto Apoffolico , ;174x. ut penu ; cujuícumque Beneficii Ecclefiaftici fecularis five cum adnexo animarum curz , aut refidentiz onere , five ctiam Bencficii fimplicis ; & fine cura, ac perfonalem refidentiam non requirentis , & cujuífcumque Penfionis Ecclefiaftica , veré incapaces efle ,' & cenferi debere ; eifdemque nec Jus commune , nec Tridentinz Synodi Decreta , neque Profeffionem ab ipfis emitti folitam aut eorum peculiare Inftitutum , neque demum nllam contrariam confuetudinem , ufum , poffeffionem » feu quaft aliumque omnino titulum ; pro hujufmodi pretenfa capacitate ullatenus fuffragari Es dh Eos Proindéque : non amplius Defprohibet. mittendum;aut ullo modo ferendum effe Prep. fum € Clauut aliquis ex ipfi 1s , fola i interveniente ejufftris. abfque IndultoApodem Superioris , five Abbatis Generalis toic, 5 Denelicentia, confenfu , aut pratenfa: Ul D ponas c ratorum, aut Refidentia- Secularium aflumendam , & exercen-/- dam , velad Canonicatus ;. five Przbendas, Dignitates , vel alia quomodocumque nuncupata Officia , aut Beneficia. re-- fidentialia ih Ecclefüs Patriarchalibus , Metropolitanis ; Cathedralibus ; aut Collegiatis obtinenda , & Religiofis Clauftris exeat, difcedat ; & extrà ea moretur ; fed neceflarium. omnino, femper ; &- quandocumque effe & fore Ípeciale Apoftolice Sedis Indultum tam ut iidem Canonici Regulares. bubitaodr Ecclefiafticorum Beneficiorum Sxcularium ; five cum animarum cura , five cum refiden- - tiz' onere adnexo ; capaces fiant & exiftant ; quam ut ad ca affequenda , regenda, & retinenda , € Claultris dicedicee 3 & extra ea degere licité. poffint | Similiter omnium & quorumcumque Beneficiorum Ecclefiafticorum fimplicium. nuncupatorum , aut Ecclefiaficarum Penfionum quarumlibet ; eofdem incapaces effe declaramus , & ad ea affequenda ex fe inesevits de habiles haberi debere decernimus :: At fi opis: , aliquando aliquem ex ipfis five pro Re- 25, 2. ligiofts ipfius indigentiis, five ob meri-f*fiss i» tra Clauftra - mane - rum perfonale , five alio quocumque ti bpm tulo ; aut caufa ; de uno aut pluribus hu- 5; «i ju uíf- Apoftatas .
26 174.5. juímodi Beneficis fimplicibus ; vcl de una, aut pluribus Ecclefiafticis Penfionibus ab Apoftolica Sede provideri contingat; decernimus, non ideo. hujufmodi Canonicum Regularem é Religionis fux Clauftris exire ; aut extra ca vitam dege- IE pofle ; ; fed in fuis Religiofis Domibus, utanteà, & fub Noida fuorum Superiorum Regularium obedientia manere debere ftatuimus 5 contravenientes veró ormnibus & fingulis poenis, — adyerfus Regulares Apolítatas latis atque ftatutis , fubjicimus; ; &iifdem reipía & cum cffectu affici & coerceri mandamus. nü ume — f.I6. Et quidem Canonici Latera- Indulta Apottolica &- Dehfes , quique a Santiffimo Salvatore nodesi. ae men habent , non verbo , aut fpecie tansplit tum , fed revera & proprie Regulares CXIftunt ; ipfifque cum aliis omnibus cate-- rorum Ordinum Regularibus , communia funt Vota íolemnia , Caftitatis , Paupertatis , & Obedientiz ;
27 quatenus Regulares funt ; eque ac Monachi ; czterique Religiofis quibufque. Ordinibus adícripti , incapaces funt. Beneficiorum Ecclefiafticorum Szxcularium, abtque Apoftolicz Sedis au&toritate , & difpenfatione. . Quia tamen ; ( ut Innocentius IIL. ait in precitato Cap. Quod Dei ti- . morem. ) Regüle inferviunt laxiori ; equum cft ; majorem cum ipfis indulgen- : tiam adhiberi , & ; ubi eorumdem Superiorum Regularium confenfus adíit , benigniori quadam facilitate ; per Apoftolic£ au&oritatis Indulta ; ad Szcularia Beneficia cofdem admitti. Verüm ut in hujufmodi cafibus omnia rité rectéque procedant; fequentes Regulas, inviolabiliter ; refpedive , fub poena nullitatis Collationis Beneficiorum , tenendas & obfervandas , eádem. A poftolica autoritate . prefcribimus atque ftatuimus ;—— —4f. 17. Ubi nempe agatur de Benefi- Prefcribit Patronis formam pe. CIIS Eccleftafticis Secularibus , pro quofenzádj. Carc TUM collatione. Concurfus indici non fosr ablet, yeluti funt Ecclefie Parochiales de Eéciclas Parochlsleg , Jurepatronatus. Laicorum , & in Patriaraut Cano "- chalibus, Metropolitanis ; Cathedralibus, aut Collegiatis Ecclefíis , Canonicatus , Aigue Prabendz ( exceptis tamen Theo- Catus .
28 BruEDIÓOC TI.
29 idéoque ,.
30 culari obtinendum evocati , nullum Ordini detrimentum obventurum effe , in Peri de & ab Ordinario , five ab Ordinariis LoX I V. PoNr. logali ; & Poenitentiaria Prebehda ; ; qua- Á; v. rum utraque previo femper Concurfu provideri debet ) ; & quidem ubi hujufmodi Beneficia de Jurepatronatus five Ecclefiaftico , five Laicali exiftant ; & cef fantibus quoad Beneficia Jurifpc Datronatus Ecclefiaftici refervationibus & affeionibus Apoftolicis ; : integrum effe volumus Beneficiorum Patronis , aliquem ex pradidis Cahonicis Regularibus ; quem idoneum judicaverint ; ad ca Beneficia prafentare ; feu nominare ; dummodo prafentatio ,. feu nominatio fiat cum exprcffa prafervatione Beneplaciti Apoftolici , Poftquam veró prafentatus ; feu nominatus. Canonicus Regularis, prafentationem Ífeu nominationem de fe fa&am acceptaverit cum claufula de obtinendo Beneplacito : tam Superioris Generalis (ui Ordinis ; quàm Sedis Apoftolicz' ; ad , ipfos prafentantes Íeu hominantes pertinebit , confenfüm exquirere Superiorum Regularium ; Qui fiex difceffu hujufinodi Danonid Regularis ; ad animarum cute» sje rioribus Heram , feu ad Canonicatum 1 in Ecclefia Sagularibus |, Sua ratione licentia im- Domino reputaverint : multóque magis fi perípectam habentes vitam ab hujufinodi prafentato fcu nominato religiose infitutam j & ftudia ab eodem in Religio-- ne laudabiliter peracta, illius operam utilem atque proficuam fore Ecclef. illi ; cujus fervitiis deputatur , in Domino pa riter judicaverint ; requifitum affenfum i in fcriptis przbentes teftimonium infuper adjicient de ipftus przfentati fcu nominati idoneitate , tam quoad mores, quàm quoad do&trinam ; five ad animarum. curam , five ad Przbendam Canonicalem ; fuper quorum veritate ipforum. Superiorum confcientiam diftri&é oneramus. Sed oui atte flationes exque corum »in quibus ipfe Religiofus praefente. tatus aut nominatus per. aliquod tempus | commoratus fuerit ; requirendum erit ; utrum ipfis aliquid. adverfus ilius vitam & mores relatum fuerit , vel aliàs legiti mé confliterit : | f- T5: Qua omnia , videlicet: pr&- kis omnib - fenns juftiücatis 2 concefftoné acceptatio cum adjedtis claufulis prafernaki j vativis fupra enünciatis; item Superiodicio Pontiiás f rum Regularium. confenfüs ; eorundemyat « que atteffatio; ;. Ordinariorum quoque favorabile teftimonium ; exhibenda erunt noflro ; five Succefforum Noftrorum Romanorum Pontificum pro tempore Data-. bus Noftris praedictorum omnium relatione f1 ita Ponüifici videbitur j. Literas. Bostelnos fuper conceflhione hujufmodi Beneficii eidem Canonico Regulan prz- fentato feu nominato ad illius vitam facienda ; ftam expediri jabebit ; vel alis, de ejufdem Pontüficis. niandato , ante. ipfam expeditionem , pradictze Congrecationis Tridentini Goncilt Interpretis confilium exgitet - Eadem ref- - f: Ig. ferpeüivé ra ; váda in provifionibus ad Ordina- Idipfum. ; quantum rei natu- & circumflantiarum diverfitas patitur , tuhc etiam obfervari volumus. & rio; qui » fa&à, Nobis, aut Succeflori- (Cos gerrinc. Inandamus , quoties Ordinarius ipfe Catibus fine Concurfu . nonicum Regularem Lateranenfem , aut Sanátiffimi Salvatoris , ad Ecclefiam Pàrochialem ; quam in cafu particulari fine concurfu conferri poffe contigerit ; five - ad Canonicatum abíque Concurfu pariter. providendum ,. & ad ipfus Ordinarii liberam difpofitionem & collationem | peranentem. » promovendum putáret .. Decerpentes jin. hujufmodi cafibus nihil ab Or-. dinarüs propria auctoritate. fieri. poffe ; fed Romano pro tempore Pontifici rem: totam deferri ; item confenfum Superiorum Regularium , Juxta formam fuperius a Nobis prafcriptam , exquiri, & obuheri ; omniáque demum , ut praferzur , ad Datarium pro tempore tranfmitti ut is ; relatione. Pontifici. fada, opportunum fuper expediendis Litteris. Apoftolicis mandatum accipiat. Jf..20. Ubi veró agatur de Benefi- Canonici Regulares ad Concur- Sequeunt . bet ; cujufmodi plerumque funt Ecclefiz Parochiales ad. liberam |. . Ordinariorum collationem fpectantes , itemque Ecclefiz Parochiales de Jurepatronatus Ecclefia- , —. ftico, & in Ecclefiss Cathedralibus ; Me-. | B UrLia4aiu. $43 | A.V. íentatio ; feu nominatio , & | refpetive. ciis Ecclefiafücis Sacularibus, ad qua. &s sd»iti Concurfus de jure indici ; & haberi de-: tropolitanis ; alufque ; Prebendz Theologalis ; & Poenitentiaria ; ftatuimus , nullum Canonicum Regularem ,. five La- -teranenfem ,. five San&tiffimi. Salvatoris , ctiam accedente licentia ipforum Superiorum Generalium, ad hujufmodi Concurfus accedere. poffe: ipfifque Epifcopis , five aliis Ordinarüs quibufcumque ,. diftride. inhibemus ,. fub. poena nullitatis Concuríüs ; ne predictos Canonicos Re-- gulares ad. hujufmodi Concurfus admittere prafumant ; fine previo. Beneplacito Apoftolice Sedis ; pro quo obtinendo fequentem methodum inviolabilitér. tenendam , atque fervandam praícribimus . dke- Seb. aut alius c co ; Dtercos Saculafes ; ss. Presbyteros ; five Clericos. qui ad Con- 56e» * Superioribus curfum pro Ecclefiz Parochialis.,. aut ücuwe us Quotiés videlicet Epifcopus, Sed licentia impetranda Prabendz Theologalis, vel Poenitentiariz collatione & provifi one habendum , funt accefluri , neminem ad hujufmodi Parochiam aut Przbendam. idoneum revera effe ,. in Domino judicaverit ; & & contrario. aliquem ex Canonicis Regularibus ad predidas Ecclefiam ; aut Prabendas refpecuvé aptum', & idoneum exiftere noverit ;: Romani or pro tempore exiftentis judicio rem totam deferet ; a quo fi 1ll1 indultum fuerit , ut hu-- juímodi Canonicum. Regularem ad. Concurfum admittere valeat; tunc ab eodem. Religiofo Canonico requirere debebit » .an [ouis accedente confenfu ipfius Su-. periorum Regularium ;. hujufmodi Concurfui fe fiftere vellet . Quod ubi 1s factu. rum fe effe affirmaverit ; idem Epifcopus Superiores Regulares rogabit pro hujufmodi confenfu , feu licenua ; quam tamen ipfi Superiores nequaquam impertiri debebunt, nifi fimul teftati fuerint, & nullum proprio Ordini detrimentum. extiturum , fi religiofus. vacantem Parochiam ; aut Prebendam affequatur ; & eundem , anteactz vitz ac dodtrine merito) dignum effe , gni ad illam promoveatur . Hifce omhibus in antc d. Ea jeu exadté fervatis , licebit Canonicum. Re- gularem ad Concurfum admittere ; Ex edenda. nihi- nihilominus fi eum prz czteris probari contigerit ; ipfa Parochiz , feu Prxbendz conceilio a Romano Pontifice expetenda erit; tranfimiffis ad Datarium. pro tempore omnium premifforum documentis ; ut hic , fadta relatione Pontifici , opportuna pro expeditione mandata recipiat , eudinc- ceffione Pa- Si autem contigerit ; ut hajocis, au Dito Concurfü pro Ecclefiz Parochialis , - Przezbende edes aut Prabenda Theologalis , vel Poeni- &« P5 tentiariz provifione ; nullus ex Concurcexuifum » rentibus de Clero Szculari idoneus repertus fuerit ; aut fi, hujufmodi Concurfü indidto , intra prfinitum tempus nemo ex Clero Sxculari ad illum accefferit ; Epifcopus autem vacantem Ecclefiam aut Przbendam alicui Canonico Regulari Lateranenfi , aut. San&tiffimi. Salvatoris utiliter concedi poffe crediderit ; pari modo Apoftolicum affenfum ad hoc exquirere debebit ;. habitoque refcripto: juxta petita) quod ; annuente Pontifice , inea verba conceptum | effe poterit: pro gratias fervatis ervandis; vunc Epifcopus cum ipfo Canonico Regulari, & cum ipfius Superioribus ea fervabit, qua fuperius a Nobis prafcripta funt ;; ac de pramifforum omnium implemento opportuna documenta ad Datarium tranfmittet, Romano pro tempore Pontifici exhibenda , ut , eo jubente ; ad conceffionem hujufmodi Ecclefix aut Prebendz per Literas Apoftolicas procedi poffit . pede. — D 24- Denique , quod pertinet ad onibus Ecclefiarum Parochialium ,, aut. Canonicoadjuto- — err . sii, coll Catuum renunciationes , feu refignatiotionibus Be- . . ; se&iorum DeS 5 Vel Coadjutorias , necnon collatioein nes Beneficiorum Ecclefiafticorum fimpli- & Penfionü free. cium , aut Penfionum Ecclefiafticarum nibus, Pon- . ? 3 : : icis juirefervationes ; quum in his omnibus , non cium eíto . jutoris deputandi; five de predictis Beneficiis aut Penfionibus providendi , verüm etiam ratione tituli intrinfeci. hujufmodi collationum , Apoftolice auctoritatus interventus femper & omnino requiratur ; Nos Romanorum Pontificum Succefforum Noftrorum arbitrio & pruden- folum ex fuperius didis, propter Regularem qualitatem Refignatarii, aut Coad- PoNr, tie omnia relinquenda effe ducimus , A. V, Confidimus autem,neminem fore ex pre- ^ — fatis Succefloribus Noftris , qui in hujufmodi cafibus ,. prater alia ad refignationes , aut Coadjutorias admittendas , five conftituendas , & ad Beneficia fimplicia conferenda , vel Penfiones Ecclefiafticas . refervandas , de jure requifita rerum infuper ac perfonarum ratione habita, ea quz fuperius a Nobis circa pramiffas conceffiones ftatuta funt ; pra oculis habere, & maturé perpendere omittat. — f.25. Equidem infpe&o Canonicorum Lateranenfium , & Sandiffimi Pis, aut Canoni. Salvatoris Kegulari Inftütuto ; non li-«w sa. cet eis , quoad vivunt ; poft folemnem ed Votorum Profefhonem; é Religiofis Clau- 5s, ftris difcedere ; & a Superiorum Regularium obedientia fe fübtrahere, Quamvis autem , ut antea didum eft, hujufmodi Legi fubjecti fint. & effe debeant etiam poft affequutum aliquod Szculare Beneficium. fimplex ; aut Ecclefiafticam Penfionem , cujufmodi. certis. in cafibus Obtinenteg ab Apoftolica Sede Regularibus: concedi & aflignari contingit 5. attamen fatis patet ; neque permanentiam intra Clauftra , neque immediatam Superioribus Regula: ribus fubjesionem confiftere ullo modo poffe cum animarum cura, aut cum Canonica Refidentia , fi aliquem. ex üfdem. Canonicis Regularibus Ecclefiam Parochialem j aut Canonicatum & Prebendam , vel Dignitatem , aut aliud Szculare Beneficium Ecclefiafticum. perífonalem Refidentiam requirens contingat . quomodolibet obtinere. — Illud. veró Dubium in Cond. P Quafliones gregauonibus hujus Urbis & 'Curiz fre- 9r d tiouc able quenter difcuffum ac difputatum fuit ; an «s sese sp. : i xm ris , & retéfcilicet. hujufmodi Canonici Regulares ; sow seii eju(dem Or» poft adeptam in Eccleftis Secularibus Paji, rochiam , five Canonicatum , e Clauftris egrefft, retinere deberent habitum fui Ordinis, an veró Clericorum S$zcularium veftibus uti poffent ; Item de iis, qui ad Parochorum Officium funt promoti; quzfitum fuit, an alterum Canonicum Regularem , dum poffent , in fui confortium affumere , & apud fe habere tenerentur . Super ^. sioribus Re- Super quibus non una fuit fententia ; tam predictarum Congregationum , quàm eorum , quos nuper a Nobis in confilium adhibitos effe memoravimus ." Verum Nos , juftis & rationabilibus de caufis animum Noftrum moventibus , decerniabioweutus atque ftatuimus ; pradictos Canoni- 4 og Cos Regulares , five ad animarum curam i ie gerendam , five ad Canonicatum obtiditis patersisnonitinendirm in Ecclefiis Szcularibus, e Clau- oibus &€. : ftris egreffos , habitum. Clericalem. Secularem aflumere poffe , & ab obligatione fecum retinendi Socium fui Ordinis , liberos & immunes effe , & fore . Eofz dem tamen monitos volumus, ne, propterea quod extra Religiofa Clauítra vitam degunt ; & Clericorum. Secularium habitum deferunt , ideo fe abfolutos aut difpenfatos effe arbitrentur ab obfervatione Votorum , quibus fe in Regulari Profeffione Deo manciparunt ; fed fciant , fe teneri eadem. Vota fervare & implere in iis omnibus , que cum animarum Redoris, aut Canonici Szcularis Officio conjungi poffunt . Epifcopo autem , five Ordinario Loci, per omnia fubjedi fint ; ipfumque etiam Superioris Regularis lo- | - €o agnofcant & colant. Ac demum fuas partes effe intelligant ; fan&tioris conver- . fationis exemplo , fedulitate in officio ob- -eundo , frugalis vite parfimonia ,. copiofa cleemofynarum largitione ;. veluti quibufídam religiofe perfectionis. infignis , etiam in habitu Szculari, pro Canonicis Regularibus in oculis hominum fe gerere. Provifi de EL Am Pede utrum hujufmodi Canonici Regulares ; cOTERUM qui Parochialem Ecclefiam , vel Canoni- 'ti-nqnpofce a es - finca spe- Catutn Szcularem effent. adepti , poflent guapas 2 füls Superioribus Regularibus ; legitic2 1 mis ex caufis ; ad Religionis Clauftra re- . . vocari ; qua etiam de re non fatis conformia prodierunt Judicata . Sed convenientibusin unam fententiam his , qui hac occafione a Nobis confulti fuerunt ,. Nobis vifum eft flatuere ac declarare ; predictos Superiores Regulares hujufmodi facultate deftitutos effe , ubi agatur de Szcularbus Parochi , aut Canonicatibus in
31 Quazfitum. preterea. fuit ,-
32 Titulum conferri folitis & alicui ex pre- 174.5. dicis Canonicis Regularibus in perpe- - tuam adminiftrationem rité conceffis ; fed ad Epifcopum dumtaxat, five ad Ordinarium loci pertinere , concurrentibus caufis canonicis , ad legitimam contra illos privationem per fententiam procedere: velaliàs ipfos, juftis pariter de. caufts ad animarum curam inhabiles , & ab ea perpetuó fufpenfos declarare ; quo cafu hij qui fic per fententiam privati , aut perpetuo fufpenfi exiftent , utique Rcligiofum habitum refumere ; & ad propria Clauflra redire teneantur . | e f. 28. Denique difputatum fuit 5. 1 «ts utrum Canonicus Regularis , fi. refignacss. verit Ecclefiam Parochialem , aut Cano- 2144 * nicatum Szcularem ,. quem obtinuerat , ve habitum Regularem refumere , & Religionis Clauflrra iterum ingredi debeat ; idemque an. id locum habeat, ubi de praedictis per fententiam privatus, vel a Parochialium munium exercitio perpetuo fufpenfus, five ad ea obeunda inhabilis declaratus fuerit ; atque etiam ; ubi Coad- Jutorem in Parochia aut in Canonicatu eidem deputari contingat 5. vel poft laudabilem operam in Canonicatu per annos quadraginta affidué przftitam , privilegium Jubilationis ut vocant , ipfi fuerit conceffum , Et in his quidem cum diftin- &ione procedendum cenfentes , ut. omnem dubitandi occafionem perpetuo rcmoveamus , decernimus atque ftatuimus ; Canonico Regulari ; qui fe Parochia , aut Canonicatu abdicaverit , vel iis per. fententiam legitime privatus . vel ad geren- - dum Parochix regimen inhabilitatus , & ab eodem perpetuó fufpenfus fuerit ; ad habitum Regularem , & Inftituti fui Monafteria redeundum effe. Non ita veró fi, iE eum extra cafum perpetus inhabilitationis , & «sis , 4« LR : : * S £00 Jubilatiofufpenfionis ; Coadjutorem habuerit inii. Canonicatu ,- aut in Parochialis curz regimine , vel per Jubilationem a fervitio Chori fuerit exemptus; quum & iij qui. Coadjutorem habent in affe&z valetudinis aut ingravefcentis tatis fubfidium, teneantur in loco Parochiz , áut Canonicatus refidere ; ut przíto fint, quoties Zzz legi- 174.5. legitimum Coadjutori impedimentum obvenerit , ipfius Parochiz , aut Chori neceffitatibus quoad poterunt ; infervire; & qui Jubilationem obtinuerunt ; yaleant pro libito Chorum frequentare , atque etiam non obftante hujufi nodi Jubilatione, t1 fi Divinorum Officiorum ratio id exigat ,' poffint ad feryiuum Ecclefix. revocari, Pemnm | f.29. His porró declarationibus at- Ss catis que decretis quae pravia matura delibecues v 4 Tatione , auditoque , ut prefertur ; non- "i. pullorum Venerabilinm Fratrum Noftrorum , aliorumque prudentum atque do- &orum Virorum confilio , per has Noflras Literas ferimus, atque Apoftolica Auctoritate ftatuimus ;. pluribus controverfiis finem fadum iri confidimus ; Eà3demque operá tam Epifcopis ; aliifque Locorum Ordinariis, quàm ipfis ; de. quibus agitur ; Ordinibus Regularibus , uti liter Confiltum effe ve Epifcopis nempe ; five Ordinariis ; quorum. frequentes audivimus querelas ; fuper nimia facilitate ; qua hujufinodi Canonici Regulares ad Ecclefias Parochiales aut Conon catus Szculares convolabant ; fol muni- - t licentia ipforun Superiorum Regula- | rium ; quos quidem fufpicabantur in ea concedenda haud difficiles fe praebere ; ubi. de turbulentis hominibus , aut ipli Religioni inutilibus ageretur : Ipfis veró edam Canonicorum Regularium Lateranenfium , & Sandiffimi sable Ordi-- nibus quos peculiari femper. benevolentia profecuti fumus ;. ex quibus non pau-- cos probitate ac doctrina infignes , fuorumque: refpective Ordinum. amantes, & olim , quum in minoribus ageremus , & poftquam. euam Apoftolicam. hanc Sedem tenemus ;. aperte. conquerentes audivimus , non raro eyenire , ut depreca: torum ftudio & audoritate cui Superiores obfiflere. aut nollent aut non auderent» illos ex Collegis fuis cogerentur amiitere , ex quorum permanentia majorem utilitatem atque fplendorem confecuturus erat ipforum: Ordo , a quo iidem multos annos hanc in fpem educati & alwi Exagont de religiofis virtutibus, optimifque difciplinis imbuti ....-.- (os f..30. Quocirca eafdem. przfentes |, id Literas ,. & 1n eis contenta quaecumque , Poele etiam ex eo; quod Canonici Regulares mis, praedii, aut quilibet alii etiam. fpeciali nota & expreffione digni ; in. praemiffis intereffe habentes . feu habere quomodo. libet pretendentes, illis non confenferint, aut adea. vocati & auditi non. fuerint, aut ex alia quacumque caufa , colore , pr&textu ; & capite , etiam in. corpore Juris claufo , nullo unquam. tempore. de fubreptionis , yel obreptionis »'aut.nullitatis vitio. feu intentionis noftre ,.: aut alio quolibet defedu notan ; impugnari s; in jus vel controverfiam revocari , ad - terminos juris reduci ;. aut adverfus illas aperitionis Oris ,. aut quodcumque: aliud . juris ; fadi, vel gratiz remedium impetran pofle ; fed ES prafentes femper. firmas . validas, & efficaces effe & fore, ac ab. e e & fingulis ad. quos fpe- PoNr, A. Gat, & pro tempore quomodocumque fpe&abit ,. inviolabilitér obfervari ; Sicque & non aliter in pramiffis per. quofcumque Judices ordinarios. & delegatos ; etiam Caufarum Palatii Apoftolici Auditores » ac S. R. E.. Cardinales ,. etiam. de Latere Legatos. » Vice- Legatos ; didzeque Sedis Nuncios , & alios quoslibet quavis auctoritate & poteftate fungentes,& quam documque fun&uros , TW eis, & eorum cuilibet quavis alitér judicandi & 1nterpretandi facultate & auctoritate ) judicari , & definiri debere ,. & (i fecus fuper his a quoquam quavis auctoritate - fcienter., veli ignoranter contigerit atten-- - £ari 5 irritum , & inane decernimus . £4.31. Non obftantibus , quatenus cus opus fit, Innocentii III. Predecefforis »». pradidi difpofitione in przdicto Capitulo, quod Dei timorem , necnon , de jure - quzfito non tollendo , aliifque Noftris ; & Cancellarie Apoftolicze Regulis y ac quibufvis Apoftolicis etiam in Univer-- falibus ,. Provincialibufque Conciliis edi- - tisgeneralibus vel fpecialibus Conftitutionibus Ordinis quoque Canonicorum Regularium . & utriufque eorum. Con- - gregationis praedi&tze ; eriam Juramento » conÀ. V... confirmatione Apoftolica , vel quavis firmitate alia roboratis Statutis , & confue- -tudinibus etiam immemorabilibus , Ordinauonibus Capitularibus , ufibus , ftilis etiam quantumvis Inveteratis ; :& quacumque ultimi ftatus exiftentia , alüfque in contrarium premifforum quomodoli- ' bet facientibus vel extantibus , privilegiis quoque , indultis , & literis Apoftolicis utrique vel dierum Congregationum perioribus , & perfonis in genere ; vel in Ípecie. quomodolibet forfan conceffis , confitmatis, approbatis, & — innovatis. Quibus omnibus & fingulis, etiamfi 1 pro eorumque totis tenoribus , fpecialis » fpecifica ; exprefla ; & individua , ac de verbo ad verbum , non autem per. claufulas generales idem importantes , mentio , feu quavis alia expreffio habenda ; aut licia alia exquifita forma ad. hoc. fervanda. foet; illorum omnium & fingulorum tenozes,formas,Caufas,& Goculteréós praefentibus proplene & füfficienter expreffis & - infertis habentes ; illis alias in fuo robore permanfuris ; ad przmifforum. effe&um , - fpecialiter ; exprefsé ; ac pleniffimé & ampliffime motu pari derogamus; caterifque €ontrariis uuu. Et f$.32. Czmterum quia difficile foret, De exemploum auipfs prafentes Noftras Literas ad fingula Goritate .
33 Toca, ubi opus effet, deferri ; volumus; ut earum tranfumptis , five exemplis; etiam - impreffis , manu alicujus Notarii fubfcriptis, & figillo alicujus perfona in Dignitate Ecclefiaftica conftitute munitis , eadem ubique fides habeatür , tam in judicio ; quàm extra , quz eifdem prafentibus haberetur ; ; fi forent exhibit , vel oftenfz .
34 £.33. Nulli ergo omnino Hominum liceat paginam hanc Noftrz- Conftitutionis, definitionis , declarationis , ftatutorum , decretorum , atque Ordinauonum infringere ;. vel eidem aufü temerario contraire ; $1 quisautem hoe attentare prafumpferit , indignationem Omnipotentis Dei, & Beatorum Petri & Sandia ponalis .
35 Pauli Apoftolorum ejus fe noverit incur- - Bi srenrtua pradidarum , earumque Monafteriis , Suillorum fufficienti derogatione, de illis, furum. Datum Rome apud Sanóam I745.
Note
- The OCR source may not give this act complete (heading or dating clause not recognised); text as extracted.
Sanctissimi domini nostri Benedicti Papae XIV, Bullarium tom. I : in quo continentur constitutiones, epistolae, aliaque editae ab initio pontificatus usque ad annum MDCCXLVI (1746) — Internet Archive OCR text, restored to continuous text (page breaks, hyphenation, running heads, footnotes); OCR errors of the source remain. Fonte: Internet Archive.
Testo inglese
BENEDICT BISHOP SERVANT OF SERVANTS OF GOD
1 For perpetual memory of the matter.— We, by the inscrutable judgment of Divine Providence...
2 ...of Divine Providence...
3 ...foresight, to Us and to those meriting it, has been entrusted by Apostolic authority...
4 ...between...
5 ...most serious cares...
6 ...cares, by the multitude of which we are almost overwhelmed, does not impose this also upon Us; that we strive to settle controversies of this kind, and sometimes to remove from the midst those which have long been agitated for a long time; to the great detriment of ecclesiastical discipline...
7 PONT.
8 ...discipline, are known to be still pending undecided; and this especially where the gravity of the controversies, by the judgment of learned men, has appeared to demand the oracle of Apostolic Decision; and our Predecessors, the Roman Pontiffs themselves, have at other times undertaken the counsel of issuing such a decision; although, lest they accomplish it, they were hindered by the occupations of other business.
9 The controversy has long been celebrated, whether Regular Canons are able to obtain and hold secular Parochial Churches without an Apostolic Indult. This controversy indeed both ancient and more recent Canonists have treated in their Commentaries on the Chapter Quod timorem, concerning the state of Monks; nor were there lacking among the writers of ecclesiastical matters, both Italians and those from regions beyond the Mountains, who have carefully examined this question. On this very matter, at the request of the Regular Canons of Pavia, Francis Mary Pitonius, a man of great renown in the Roman Curia, Advocate, and afterwards Bishop of Imeria in the Lands of the Infidels, and Auditor of blessed memory Pope Benedict XIII, composed an ample volume; which, although never published by the Press, has nevertheless been seen and read by Us. Furthermore, our beloved Son Caesar Benvenuti, Abbot General of the Regular Canons of the Lateran, not many years before, brought forth into the light a Work written by himself; for asserting to the Canons of his Order the right of obtaining the aforesaid Parochial Churches without an Apostolic Indult; into which opinion also many Consultations of renowned jurists have been published; and printed in the Bullarium of the Regular Canons of the Most Holy Savior. And almost innumerable, whether Theologians or Jurists, in their Works have instituted this question; some of whom have proceeded so far as to assert that the aforesaid Regular Canons, not only to obtain secular Parochial Churches by presentation of Patrons, whether Ecclesiastical or Lay, but also to acquire any other Parochial Churches pertaining to the free collation of Ordinaries, even by competition, and to present themselves in such competitions, without an Apostolic Indult, are able and capable; making a step from Parochial Churches to Canonicates of Metropolitan, Cathedral, and Collegiate Churches, and of these also without Apostolic dispensation to be obtained, they sustained them to be capable. And what seems more worthy of note; they affirmed the same thing plainly concerning simple benefices and Ecclesiastical Pensions; heaping together many examples of such Regular Canons; who without the Indult of the Roman Pontiff, both to govern secular Parochial Churches and to obtain Canonicates and Prebends in Collegiate, Cathedral, and Metropolitan Churches; and also to administer simple Ecclesiastical Benefices, namely without the Care of Souls, or the burden of residence; have gone forth from their Cloisters.
10 But when in the Congregations and Resolutions of our Venerable Brethren the Cardinals of the Roman Church, deputed by Apostolic authority to examine matters of diverse kinds, this asserted right of the Regular Canons has often been examined, it has often been answered that they, without an Apostolic Indult, cannot be promoted to secular Parishes. Thus answered the Congregation of the Council in the year one thousand five hundred eighty-one, and its response was approved by our Predecessor of happy memory, Pope Gregory XIII. Thus decreed the Congregation of Bishops and Regulars in the year one thousand six hundred seventy-one; the reasons having been first expounded by the Procurator General of the Regular Canons of the Lateran; and this Decree likewise was confirmed by our Predecessor of pious memory, Pope Clement X, and then also to the Regular Canons of the Most Holy Savior...
11 ANNO BENEDICT XIV PONT.
12 It was extended... And since those same Canons Regular in no way acquiesced to the aforesaid Decrees; an occasion being presented of a certain case of the Placetine in the Congregation of the Council proposed in the Year of Our Lord one thousand six hundred and ninety-three; in which the matter concerned a certain Canon Regular of the Lateran presented to a secular parochial Church; although an Apostolic Indult had been granted to the same; yet it was added in the Rescript, at their petition; that all things which had preceded upon this matter be united in Decrees; and that, the General Procurators having been heard, a certain and universal Law in this matter be established; and this was confirmed by our Predecessor of holy memory, Pope Innocent XII, through Apostolic Letters in due form.
13 Chapter XL — f. 3. This union of Decrees, however; the Congregation and general discussion of the case was in no way carried through to completion. But in the Year of Our Lord one thousand seven hundred and thirteen the Procurator General of the Canons of the Lateran petitioned of Our Predecessor likewise of blessed memory, Pope Clement XI, that the cognition of the whole case aforesaid be submitted to the examination and judgment of the Congregation of the Council, Interpreter of Trent; to this end that the same Congregation might discuss and define it 2 according to the common Law, the Council of Trent, the Profession, and the Institute of the Canons 3 independently and precisely from all Resolutions of the Sacred Congregations, judgments of whatever Tribunals, Rescripts; and Oracles of the Supreme Pontiffs, both favorable and contrary to the Order of Canons Regular, emanated in the times of Gregory XIII 4 down to the present; upon which a Pontifical Rescript was obtained according to the petitions, which we are pleased to believe; then existing 5 and other Secretaries of the aforesaid Congregation thereafter for the time, out of due observance toward the Pontiff's mandate, carefully took care that this Case be proposed in the Congregation. Indeed, while We were constituted in minor orders, performing the same office of Secretary; over the course of many years We left nothing untried; both that the aforesaid controversy be recalled to examination, and that finally by a suitable decision it be resolved; but it was in no way permitted, always new impediments being objected; this business to reach the desired conclusion. Yet in no way did We doubt (which also We believe was persuaded to those Secretaries who were before Us); that meanwhile the aforesaid Decree issued in the Year one thousand six hundred and seventy-one by the Congregation of Bishops and Regulars be inviolably observed, and confirmed by Pope Clement X; since especially and to those themselves and also to Us likewise performing this office of Secretary, it frequently happened, that from the Apostolic Dataria, both to the same Council of Trent, and to another Congregation of Bishops and Regulars, petitions were remitted of Canons Regular; who for obtaining some Parochial Church secular to which they had been presented by Patrons; or for obtaining a Canonry of a Cathedral or Collegiate Church; conferred upon them by some Bishop, sought an Apostolic Indult. Whence it was a consequence; that with suitable diligences applied for the proposal of the Case according to the norm of the Rescript of Pope Clement XI; it did not seem to matter much; if the same Canons Regular did not urge the decision of the same Case. f. 5. But when from the holy memory of Pope Benedict XIII We had received the Anconian Episcopal Church to govern, immediately and to the same, as was fitting, We came present; then We learned that Our opinion in this matter had deceived Us. For indeed in that City We found certain Canons Regular; who, after the aforesaid Decree of the Year one thousand six hundred and seventy-one, supported by no Apostolic Indult, but by the license only of their own Regular Prelates, to Parishes secular, or to Canonries in the Cathedral Church promoted; had migrated from the Religious Cloisters.
14 5. Moreover, we even found one of these who, although he had resigned a secular Benefice which he had formerly held, nevertheless lived outside the cloister in like manner, in the position of a secular Priest. And truly, for the security of this matter, according to the measure of our office, we did not omit to provide, having implored a dispensation for him from the Office of the Apostolic Penitentiary, to which we demonstrated the whole matter, since it would be morally impossible for the Petitioner to resume the institution of claustral life and the Religious habit; both because he was more than eighty years old and suffered from poor health. — 6. Then, a few years later, when we were transferred by Clement XII, our Predecessor of blessed memory, from the Bishopric of Ancona to the Metropolitan Chair of Bologna, our native country, we found the same situation obtaining entirely in this city and diocese as well. It happened that a certain Canon Regular of the Lateran was nominated to a secular Parish Church of the patronage of Laymen by a Lay Patron; and when we, before the admission of such nomination, besides the consent of the Abbot General of the Order itself, further required that an Apostolic Indult be exhibited to us, and we cited on this matter a most clear Decree of Pope Clement X, issued in the year one thousand six hundred seventy-one, we were indeed amazed when we heard it responded to us that the opinion had been received throughout the entire Order of Canons Regular, that the aforesaid Decree of Clement X had lost all force and remained in suspense, inasmuch as Clement XI, in the year one thousand seven hundred thirteen, as was said above, had entrusted to the Congregation of the Council for examination the question concerning the manner of obtaining from the Canons Regular Parish Churches, namely whether truly the consent of their Abbot General, with no Apostolic Indult intervening, would be sufficient for this. Indeed, we did not at all acquiesce in such a response, which we recognized was devoid of all solidity, nor did we think that Canon Regular should
15 be admitted by us to the governance of the Parish Church to which he had been presented, unless he had first sought an Apostolic dispensation and obtained it. But from this we understood more fully how necessary it was at some time to put an end to this controversy and to establish a certain and universal rule concerning the capacity of Canons Regular to obtain Parish Churches, Canonries, and other ecclesiastical Benefices that are secular, either by the license only of their own Regular Superior, or only by the accession of Apostolic authority. For which, however, nothing was done by us at that time, since we thought it sufficient, leaving the care of other Dioceses
16 to their own Pastors, to watch over those committed to us with the fullness of power entrusted to us. 7. Now indeed, placed by no merits of our own at the sublime height of the Apostolate, we have deemed it to be our duty finally to terminate this question by supreme decision and, by the authority granted to us, to declare whether the aforesaid Canons Regular, both Lateranense and of the Most Holy Savior, by the license only of their General Superiors, are able to hold secular Parish Churches and in Metropolitan, Cathedral, or Collegiate Churches, Canonries and Prebends, and finally simple ecclesiastical Benefices or to receive ecclesiastical Pensions; or whether the license of such Regular Superiors requires also the accession of Apostolic authority.
17 f.9. Moreover, since Pope Clement XI had prescribed that method of procedure for the elucidation of this question, we, holding that method worthy of the mind of that most praised Pontiff and adhering to it for that reason, desired to examine the matter itself before committing its examination to another; we devoted to private study that time which in the month of October just past we had free from public audiences, spending it in Our domestic Library; we eagerly perused the numerous Books existing there, and also other rarer volumes brought to Us from the celebrated Library of Our beloved Son, the Lord of the Title of St. Bernard at the Baths, of the Holy Roman Church, the Presbyter Cardinal named Passionei, Secretary of Our Briefs, diligently inquiring what would be consonant with Common Law, what with the sanctions of the Council of Trent, what with the Profession made by the Canons Regular themselves, and finally what with their Institute; and upon all these matters We elaborated a lengthy Dissertation, founded on the principles of Canon Law and historical notions, not indeed with the authority of a Pontiff by right, but with the diligent study of a private Doctor. The examination of the aforesaid Decree of Pope Clement concerning this controversy ought to have been held in the Congregation of Our Venerable Brethren, the Cardinals of the Holy Roman Church, Interpreters of the Council of Trent; nevertheless We deemed it better to call the whole of such a Cause to Us, not indeed that We ourselves, without the counsel of others, should define it by Us, but that a more solemn and more suitable discussion of the controversy might be carried out with the most careful maturity, as will indeed appear from what is to be said below. f.10. For We took into counsel with Us the Venerable Brother Our Vincent, Bishop of Preneste, Cardinal of the Holy Roman Church, Peter, as well as Our beloved Sons, Presbyters Cardinals of the same Holy Roman Church, named respectively de Gentilibus, Cavalchini, Tamburini, and Besozzi; all except the penultimate, attached to the aforesaid Congregation of the Council of Trent, and three also mentioned in the prior place, formerly Secretaries of the same Congregation when they were in minor orders; and one moreover for several years its Prefect. To these We added Our beloved Son, Master Joseph Alexander Furier, then Secretary of the aforesaid Congregation of the Council, as well as other Prelates performing the principal duties of the Roman Curia, namely Our beloved Sons likewise, Masters John James Millo Dau, Clement Argenvillers, Auditor, and Xavier Justinianus, Our Subdatary; and from the Regulars, Peter Aloysius della Torre, Abbot of the Order of St. Benedict, Congregation of Cassinese, Procurator General in the same Roman Curia, and formerly Professor of Sacred Canons in his Congregation; and two Presbyters of the Society of Jesus, Turan, Consultant Theologian of the Office of the Apostolic Penitentiary; and Aegidius Mary Giulii, Professor of Canons, and Lecturer in the German-Hungarian College of the City. f.11. To all these, and especially after Our aforesaid Dissertation had been communicated, We declared openly that We had assumed the mere person of a private Doctor therein, as aforesaid, and had not wished to deprive others of the liberty of holding a contrary opinion, if justice and reason should persuade them; and having given them a space of three and more months, so that the examination of the whole matter according to the norm of Common Law, the Council of Trent, the Profession, and the Institute of the Canons Regular of either of the aforesaid Congregations might require, We ordered that each one should open his suffrage and cause it to be exhibited to Us confirmed in writing. f.12. Nor did We judge it necessary to excite the aforesaid Orders of Canons Regular to the Cause, so that either by themselves or through others they might set forth what they could think to do for obtaining their asserted right to hold secular Benefices without an Apostolic indult; both because the reasons which are wont to be brought on either side are, as We said at the beginning, filled with the Volumes of Theologians, Canonists, and other Ecclesiastical Writers; and because after the Rescript of Clement XI himself, as We likewise noted above, both Francis Mary Pitonius, in a lengthy Dissertation in which he undertook the defense of the Canons Lateranense, and their Abbot General Caesar Benvenuti, in his Work sent forth to the public, pursued most extensively whatever could pertain to the Cause, according to each Chapter indicated in the aforesaid Decree of Clement XI, and examined in order and singly by Us in Our aforesaid Dissertation, as aforesaid; and finally because We did not wish to impose a new impious burden upon the Orders of Canons Regular after so many times the Works of the Jurists of Our Curia had applied their pen to the same matter.
18 iem J. 13. Since therefore all the aforesaid matters were expended by suffrage, it was required of Us that within the prescribed time each one should have offered his suffrage to Us (excepting the aforesaid Vincent, Bishop Cardinal, inasmuch as he himself in his Commentaries on the Apostolic Constitutions had opened his opinion on this matter in many places; and had long since published it by the Press). We carefully perused their writings with close attention and most diligently weighed them; and the same, together with our aforesaid Dissertation, We entrusted to our Beloved Son Master Nicholas Antonello, our Domestic Prelate, and Custodian of the Pontifical Archive existing in the Castle of St. Angelo, to be carefully preserved in the same Archive; so that it might be able to stand for all perpetual future times, how cautiously and considerately We wished to act in defining this Cause.
19 Pontiff by counsel &c.
20 prior &c. declares, honest Regulars in the same therein convened; which neither of any dissent—and Canons Regular. Regulars Lateranensian nor Canons Regular: Most Holy Ecclesiastical.
21 stic secular to obtain, or any Ecclesiastical Pension to receive without the authority of the Apostolic See; We following the counsel and opinion of the same, and also by our own motion; and certain knowledge, and Apostolic authority; by this our Constitution to endure in perpetuity We establish, decree, and declare, the same Canons Regular.
22 ntate, to the care of souls in Churches. And since the aforesaid:
23 & mo pro: the opinion of all was concordant; (for one dissent; in the number of twelve Counsellors, uniformity does not destroy: vator's, any Benefice of the Church.
24 AI ANNO
25 Regulars, without Apostolic Indult, ;1741. as to remain; of whatsoever Ecclesiastical Benefice secular whether with annexed care of souls, or burden of residence, or also of simple Benefice; & without care, and not requiring personal residence, & of whatsoever Ecclesiastical Pension, truly incapable to be, & ought to be reckoned; and to the same neither Common Law, nor the Decrees of the Council of Trent, nor Profession to be emitted by them, nor their peculiar Institute, nor finally any contrary custom, use, possession, or quasi any other title whatsoever; for such pretended capacity to avail in any way. Es dh Them Therefore: not to be permitted further; or in any way to be borne. Prep. sum € Clau that any one from among them, sole intervention of his Superior, whether Abbot General, without Apostolic Indult, 5 Benefit, consent, or pretended: Ul D ponas c Ratorum, or Residence Seculars to assume, & to exercise, or to Canonicates; whether Prebends, Dignities, or other howsoever named Offices, or Benefices residential in Patriarchal, Metropolitan, Cathedral, or Collegiate Churches to obtain, & Religious Cloisters to depart, to leave; & outside them to dwell; but necessary altogether, always; & whenever it shall be & will be Special Indult of the Apostolic See both that the same Canons Regular should become capable & exist of Ecclesiastical Benefices of Seculars; whether with care of souls, whether with burden of residence annexed; as that to obtain them, to govern, & to retain them, € Clau outside the said; & outside them to dwell licitly to be able; Similarly of all & whatsoever Ecclesiastical Benefices simple so named, or of Ecclesiastical Pensions whatsoever; We declare the same incapable, & to obtain them from themselves inesevits de to be held unfit We decree:: But if ops: , sometimes any one from among them whether for the Religious needs of the same, whether on account of personal merit, whether by any other whatsoever title; or cause; of one or more such simple Benefices; or of one or more Ecclesiastical Pensions from the Apostolic See to be provided it should happen; We decree, not on that account such Canon Regular from the Cloisters of his Religion to depart; or outside them to live to be able; ; but in his Religious Houses, as before, & under the obedience of his Regular Superiors to remain We establish; 5 those truly contravening all & each penalties, against Regulars Apostates enacted and established, We subject; ; & to the same in fact & with effect to be affected & coerced We command.
26 1745. juímodi Benefices simple; or of one or more Ecclesiastical Pensions from the Apostolic See to be provided it should happen; We decree, not on that account such Canon Regular from the Cloisters of his Religion to depart; or outside them to live to be able; ; but in his Religious Houses, as before, & under the obedience of his Regular Superiors to remain We establish; 5 those truly contravening all & each penalties, against Regulars Apostates enacted and established, We subject; ; & to the same in fact & with effect to be affected & coerced We command. nü ume — f.16. And indeed the Canons Lateranensian, who have Apostolic Indults & Dehfes. ae men not in word, or appearance only, but truly & properly Regulars exist; and to them with all others of the other Orders of Regulars, common are the solemn Vows, of Chastity, Poverty, & Obedience;
27 inasmuch as they are Regulars; and equally as Monks; and other Religious persons of whatever Orders inscribed, are incapable of Ecclesiastical Benefices of the Secular kind, without the authority and dispensation of the Apostolic See. Since however, (as Innocent III states in the aforesaid Cap. Quod Dei timorem,) Rules serve a more lenient purpose; it is fitting that greater indulgence be shown towards them, and, where the consent of their own Regular Superiors is present, by a certain more benign facility, through Indults of Apostolic authority, the same be admitted to Secular Benefices. But in order that in such cases all things may proceed duly and rightly; the following Rules, inviolably, respectively, under penalty of nullity of the Collation of Benefices, to be held and observed, by the same Apostolic authority we prescribe and establish;—— —4f. 17. Where namely there is question of Ecclesiastical Benefices of the Secular kind, for the Collation of which a Concourse is to be held, such as are Parish Churches of the right of patronage of Laymen, and in Patriarchal or Canonical, Metropolitan, Cathedral, or Collegiate Churches, Canonicates, and Prebends (excepting however Theo-
28 logical Benefices.
29 and therefore,
30 to be obtained, no detriment shall come to the Order, in the matter both from the Ordinary, whether from the Ordinaries of the place; and the Penitentiary Prebend; which both ought always to be provided by prior competition); and indeed where such Benefices are of the right of patronage, whether Ecclesiastical or Lay; and ceasing as to Benefices of Ecclesiastical patronage right the reservations and apostolic assignments; we wish it to be entirely within the power of the Patrons of Benefices to present or nominate some one of the aforesaid Regular Canons, whom they shall have judged suitable; to those Benefices; provided that the presentation or nomination be made with express reservation of Apostolic Approval. After the Regular Canon presented or nominated shall have accepted the presentation or nomination made of him with the clause of obtaining Approval: both of the General Superior of his Order; and of the Apostolic See; it shall pertain to those presenting or nominating to seek the consent of the Regular Superiors; Who if from the departure of such a Regular Canon; to the care of souls or to a Canonry in the Church of Seculars, they shall have deemed it good in the Lord: and much more if having perceived the life of such presented or nominated one religiously instituted; and the studies pursued by the same in Religion laudably, they shall have likewise judged in the Lord that his work would be useful and profitable to the Church to whose service he is assigned; they shall provide the required assent in writing and shall moreover add testimony of the suitability of the presented or nominated one, both as to morals and as to learning; whether for the care of souls or for the Prebend Canonical; upon the truth of which we strictly burden the conscience of those Superiors. But from the attestations and from those in which the Religious presented or nominated shall have dwelt for some time; it shall be required; whether anything against his life and morals shall have been reported to them, or otherwise legitimately established: All these things, namely: the presentations justified in all respects; the concession acceptance with the added clauses of reservation above stated; likewise the consent of the Regular Superiors; and their attestation; also the favorable testimony of the Ordinaries; shall be exhibited to us; or to our Successors the Roman Pontiffs for the time being. Given at our aforesaid [place] of all the above matters by relation if it shall so seem to the Pontiff; Letters shall be ordered to be expedited by us over the concession of such Benefice to the same Regular Canon presented or nominated for his lifetime; or otherwise, by mandate of the same Pontiff, before the same expedition, let him seek the counsel of the aforesaid Congregation of the Interpretation of the Council of Trent. The same shall be observed respectively in provisions to the Ordinary; which made, to us, or to our Successors; we command, as often as the Ordinary himself shall judge that he can usefully confer a Regular Canon Lateranensian, or of the Most Holy Savior, to a Parish Church; which in the particular case without competition it shall happen can be conferred; or to a Canonry likewise without competition to be provided, and to the free disposition and collation of the Ordinary itself to be promoted. Decreeing in such cases that nothing can be done by the Ordinaries by their own authority; but the whole matter is to be deferred to the Roman Pontiff for the time being; likewise the consent of the Regular Superiors, according to the form prescribed above by us, is to be sought and obtained; and all things finally, as is aforesaid, to be transmitted to the Datary for the time being so that he, having made relation to the Pontiff, may receive appropriate mandate concerning the expedition of Apostolic Letters. Where indeed it is a matter of Benefices Regular Canons to Competition; which are mostly Parish Churches subject to the free collation of the Ordinaries, likewise Parish Churches of Ecclesiastical patronage right, and in Cathedral Churches; Ecclesiastical Seculars, to which competition of right is to be announced; and held; Theological Prebends; and Penitentiary; we have decreed, that no Regular Canon, whether Lateranensian, or of the Most Holy Savior, even with the license of their General Superiors, can approach such competitions: and to the Bishops themselves, or to any other Ordinaries whatsoever, we strictly forbid, under penalty of nullity of competition; lest they presume to admit the aforesaid Regular Canons to such competitions; without prior Apostolic Approval; for obtaining which we prescribe the following method to be inviolably held and observed. Whenever namely the Bishop, or another Ordinary, shall have judged in the Lord that no one is truly suitable for such Parish or Prebend; and on the contrary shall know that some one of the Regular Canons is fit and suitable for the aforesaid Church or Prebends respectively; he shall defer the whole matter to the judgment of the Roman Pontiff for the time being; from whom if it shall have been granted to him, that he can admit such a Regular Canon to competition; then from the same Religious Canon he shall require, whether with the consent of his Regular Superiors; he would wish to present himself to such competition. Which when he shall have affirmed he would do; the same Bishop shall ask the Regular Superiors for such consent or license; which however those Superiors ought by no means to impart, unless they have at the same time testified, and that no detriment shall come to their own Order, if the Religious shall obtain the vacant Parish or Prebend; and that the same, by the merit of his previous life and learning, is worthy to be promoted to it. All these things being exactly observed above, it shall be lawful to admit the Regular Canon to competition; nevertheless if he shall happen to be approved before the others; the very collation of the Parish or Prebend shall be sought from the Roman Pontiff; all the documents of the aforesaid matters being transmitted to the Datary for the time being, so that he, having made relation to the Pontiff, may receive appropriate mandates for expedition. If however it shall happen, that in such a competition for the provision of a Parish Church, or Theological Prebend, or Penitentiary; no one from the Secular Clergy shall be found suitable; or if, such competition having been announced, within the prescribed time no one from the Secular Clergy shall have approached it; the Bishop however shall have believed that the vacant Church or Prebend can be usefully conferred on some Regular Canon Lateranensian, or of the Most Holy Savior; in like manner he ought to seek Apostolic assent for this; and having obtained the rescript: according to the petitions) which, the Pontiff assenting, could be conceived in these words: the graces being observed and to be observed; then the Bishop with the same Regular Canon, and with his Superiors shall observe those things which above have been prescribed by us; and shall transmit appropriate documents of the implementation of all the aforesaid matters to the Datary for the time being to be exhibited to the Roman Pontiff, so that, he commanding; the concession of such Church or Prebend can proceed by Apostolic Letters. Finally, as pertains to the resignations or resignations of Parish Churches, or Coadjutories, as well as the collations of simple Ecclesiastical Benefices, or Ecclesiastical Pensions with reservations; since in all these things, not only the matter of appointing a Coadjutor or of providing the aforesaid Benefices or Pensions, but also by reason of the intrinsic title of such collations, the intervention of Apostolic authority is always and entirely required; we deem all things to be left to the judgment and prudence of our Successors the Roman Pontiffs, only from the aforesaid, on account of the Regular quality of the Resignatory, or Coadjutor. We are confident however, that there will be no one from the aforesaid Successors of ours, who in such cases, besides other things required by right for admitting resignations, or constituting Coadjutories, and for conferring simple Benefices, or reserving Ecclesiastical Pensions, having regard moreover to the nature of things and persons, those things which above have been established by us concerning the aforesaid concessions; shall omit to have before his eyes, and to consider maturely. Indeed having examined the Regular Institute of the Lateranensian Canons, and of the Most Holy Savior; it is not lawful for them, as long as they live; after solemn Profession of Vows; to depart from Religious Cloisters; and to withdraw themselves from the obedience of the Regular Superiors. Although however, as has been said before, they are subject to such a Law and ought to be even after obtaining some simple Secular Benefice; or Ecclesiastical Pension, of which kind in certain cases those obtaining from the Apostolic See are accustomed to be granted and assigned to Regulars; yet it is sufficiently clear; that neither permanence within the Cloister, nor immediate subjection to the Regular Superiors can in any way consist with the care of souls, or with Canonical Residence, if any one of the same Regular Canons should happen to obtain a Parish Church, or a Canonry and Prebend, or a Dignity, or another Secular Ecclesiastical Benefice requiring personal Residence in any manner whatsoever. That doubt indeed in the Congregations of this City and Curia has frequently been discussed and disputed; whether namely such Regular Canons; after obtaining a Parish, or Canonry in Secular Churches, having departed from the Cloister, ought to retain the habit of their Order, or whether they could use the vestments of Secular Clerics; likewise concerning those who have been promoted to the Office of Pastors; it was asked, whether they ought to assume another Regular Canon of the same Order, while they could, into their company and have him with them. Upon which there was not one opinion; both of the aforesaid Congregations, and of those whom we recently recalled to have been taken into counsel by us. But we, moved by just and reasonable causes, have decreed and established; that the aforesaid Regular Canons, whether for the care of souls to be exercised, or for a Canonry to be obtained in Secular Churches, having departed from the Cloister, can assume the Secular Clerical habit, and be free and immune from the obligation of retaining with them a Companion of their Order, and shall be. We wish however the same to be admonished, lest, because they live life outside Religious Cloisters; and wear the habit of Secular Clerics, they therefore think themselves absolved or dispensed from the observance of the Vows, by which they bound themselves to God in Regular Profession; but let them know, that they are bound to observe and fulfill the same Vows in all those things which can be joined with the office of Rector of souls, or of Secular Canon. But let them be in all things subject to the Bishop, or Ordinary of the place; and let them likewise acknowledge and honor him in place of the Regular Superior. And finally let them understand that their part is; by the example of holier conversation, by diligence in fulfilling office, by frugal parsimony of life, by copious distribution of alms; as by certain marks of singular religious perfection, even in Secular habit, to conduct themselves before the eyes of men as Regular Canons. It was asked whether such Regular Canons; who had obtained a Parish Church, or Secular Canonry, could be recalled by their Regular Superiors; for legitimate causes; to the Cloisters of Religion; concerning which also not sufficiently conformable judgments were produced. But those agreeing into one opinion who on this occasion were consulted by us, it seemed to us to establish and declare; that the aforesaid Regular Superiors are destitute of such faculty, where it is a matter of Secular Parishes or Canonries in
31 It was asked, moreover, whether—
32 Title to be conferred, and to any one of the aforesaid Canons Regular in perpetual administration rightly granted; but it pertains to the Bishop alone, or to the Ordinary of the place, when canonical causes concur, to proceed to legitimate deprivation of them by sentence: or otherwise to declare them, equally for just causes, unfit for the care of souls, and perpetually suspended from it; in which case those who are thus deprived by sentence, or perpetually suspended, shall certainly be bound to resume the Religious habit; and to return to their own Cloisters. | f. 28. Finally it was disputed whether a Canon Regular, if he resigned a Parochial Church, or a Secular Canonry, which he had obtained, ought to resume the Regular habit, and again enter the Cloisters of Religion; and likewise whether this applies where he has been deprived of the aforesaid by sentence, or perpetually suspended from the exercise of parochial duties, or declared unfit for performing them; and also where a Coadjutor is assigned to him in a Parish or in a Canonry; or after praiseworthy work in a Canonry for forty years continuously performed, the privilege of Jubilation, as it is called, shall have been granted to him. And in these matters indeed, thinking that we must proceed with distinction, so that we may perpetually remove every occasion of doubt, we decree and establish; that a Canon Regular, who has abdicated himself from a Parish, or Canonry, or has been legitimately deprived of them by sentence, or has been rendered unfit for governing the Parish, and perpetually suspended from the same; must return to the Regular habit, and to the Monasteries of his Institute. Not so, however, if, outside the case of perpetual unfitness, and suspension; he has a Coadjutor in the Canonry, or in the government of parochial care, or has been exempted from choir service by Jubilation; since those also who have a Coadjutor in aid of failing health or advancing age, are bound to reside in the place of Parish, or Canonry, so that they may be ready, whenever a legitimate impediment befalls the Coadjutor, to serve the needs of the Parish, or Choir as much as they are able; and those who have obtained Jubilation, may frequent the Choir at their pleasure, and also notwithstanding such Jubilation, if the arrangement of Divine Offices requires it, they may be recalled to the service of the Church. | f. 29. These declarations and decrees being made, which we issue by these Our Letters, and establish by Apostolic Authority, after previous mature deliberation, and having heard, as aforesaid, the counsel of many of Our Venerable Brethren, and of other prudent and learned Men; we trust that an end will be made to many controversies; and by the same effort both to Bishops and other Ordinaries of places, and to the Regular Orders themselves, of which we treat, it will be as it were a counsel. To the Bishops namely; or Ordinaries; whose frequent complaints we have heard; concerning the excessive facility, with which such Canons Regular were flying off to Parochial Churches or Secular Canonries; with the mere license of their Regular Superiors; whom they suspected were not difficult in granting it; where turbulent men, or those useless to Religion itself, were in question: And also to the Orders themselves of the Canons Regular of the Lateran, and of the Most Holy Orders which we have always pursued with particular benevolence; from which not a few, distinguished in probity and learning, and lovers of their respective Orders, and formerly, when we were in minor orders, and since we hold this Apostolic See; we have heard openly complaining, that it not rarely happens, that through the zeal and authority of petitioners, Superiors either would not or dared not resist them, they were forced to lose them from among their colleagues, from whose permanence their Order would have obtained greater utility and splendor, by whom the same for many years had been educated in this hope and nourished, imbued with religious virtues, and the best disciplines ... | f. 30. Wherefore these same present Letters, and whatever is contained in them, also for the reason that Canons Regular of the aforesaid, or any others even worthy of special note and expression; having an interest in the aforesaid matters, or pretending to have it in any way, have not consented to them, or have not been called and heard to them, or from any other cause, color, pretext; and head, even with the body of Law closed, at no time whatever for the vice of subreptitiousness, or obreption, or nullity, or of our intention, or any other defect to be noted; may be impugned; brought into law or controversy, reduced to the terms of law; or against them opening of mouth, or any other remedy of law, fact, or grace may be obtained; but these present shall always be firm, valid, and efficacious, and shall be, and by each and every one to whom it pertains, and for the time being in any way shall pertain, inviolably observed; And thus and not otherwise in the aforesaid matters by whatsoever ordinary and delegated Judges; even Auditors of the Cases of the Apostolic Palace, and Cardinals of the Holy Roman Church, even Legates of the Lateran, Vice-Legates; and Nuncios of the said See, and all others whatsoever exercising any authority and power, and about to exercise it in any way, to them, and to each of them with any other faculty and authority of judging and interpreting) it ought to be judged, and defined, and if otherwise concerning these things by anyone whatsoever with any authority - knowingly, or unknowingly should happen to be attempted; we decree it irritum, and void. | § 31. Notwithstanding, insofar as it is necessary, the disposition of Innocent III, Our aforesaid Predecessor, in the aforesaid Chapter, which fear of God, and also not removing acquired right, and Our other; and the Rules of the Apostolic Chancery, and whatsoever Apostolic even in Universal, Provincial and general or special Constitutions of the Order also of Canons Regular, and of either of their aforesaid Congregations; even by Oath, confirmation by Apostolic authority, or any other firmness strengthened Statutes, and customs even immemorial, Capitular Ordinances, uses, styles even however much inveterate; and whatsoever last state existence, and others in any way making or existing contrary to the aforesaid, privileges also, indults, and Apostolic letters to either or of the Congregations superiors, and persons in general; or in particular in any way perhaps granted, confirmed, approved, and renewed. All and singular of which, even if for their whole tenors, special, specific, express, and individual, and word for word, not however through general clauses importing the same, mention, or any other expression should be had; or any other exquisite form to be observed for this; having their whole tenors, forms, causes, and particulars sufficiently expressed and inserted in these presents; which would otherwise remain in their force; for the effect of the aforesaid, specially; expressly; and most fully and most amply by our own motion we derogate; and to other things contrary. And § 32. Moreover because it would be difficult, for examples of these Our Letters to each
33 wherever it shall be necessary, to be brought; we will that their transcripts, or copies, even printed, subscribed by the hand of some Notary, and furnished with the seal of some person constituted in Ecclesiastical Dignity, shall have the same faith everywhere, as well in judgment as outside of it, which would be had to the same if they were exhibited or shown.
34 § 33. Let it therefore be lawful for no one whatsoever of mankind to infringe this page of Our Constitution, definition, declaration, statutes, decrees, and Ordinances; or to dare to act contrary to the same with rash presumption; if anyone, however, shall presume to attempt this, let him know that he incurs the indignation of Almighty God, and of the Blessed Apostles Peter and Paul.
35 of the aforesaid, and their Monasteries, with sufficient derogation of theirs, from them. Given at Rome at St. Peter's in 1745.
Note
- The OCR source may not give this act complete (heading or dating clause not recognised); text as extracted.
Traduzione automatica, non rivista. Fa fede il testo originale.