How some vowes of diuers persones may be redemed, but some may not be changed. 28. Al, one way or other, must be discharged. 30. Tithes also must be payed, either the same that are due or more.
1And the Lord spoke to Moses, saying:E il Signore parlò a Mosè, e disse:AND our Lord spake to Moyses, saying:Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: 2Speak to the children of Israel, and thou shalt say to them: The man that shall have made a vow, and promised his soul to God, shall give the price according to estimation.Parla a' figliuoli d'Israele, e di' loro: Un uomo, che avrà fatto un voto, e avrà promessa a Dio l'anima sua, pagherà il prezzo tassato.Speake to the children of Israel, and thou shalt say to them: The man that shal haue made a vow, and bound his soule to God, by estimation he shal geue the price.Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Homo qui votum fecerit, et spoponderit Deo animam suam, sub æstimatione dabit pretium. 3If it be a man from twenty years old unto sixty years old, he shall give fifty sicles of silver, after the weight of the sanctuary:Se è un maschio da' venti anni fino a' sessanta, darà cinquanta sicli d'argento al peso del Santuario:If it be a man from the twenteth yeare vntil three score, he shal geue fiftie sicles of siluer, after the measure of the Sanctuarie:Si fuerit masculus a vigesimo anno usque ad sexagesimum annum, dabit quinquaginta siclos argenti ad mensuram sanctuarii: 4If a woman, thirty.Se una donna, trenta.if a woman, thirtie.si mulier, triginta. 5But from the fifth year until the twentieth, a man shall give twenty sicles: a woman ten.Da cinque anni sino ai venti l'uomo darà venti sicli; la donna dieci.But from the fift yeare vntil the twenteth, a man shal geue twentie sicles: a woman tenne.A quinto autem anno usque ad vigesimum, masculus dabit viginti siclos: femina, decem. 6From one month until the fifth year, for a male shall be given five sicles: for a female three.Da un mese fino a' cinque anni si darà per un ragazzo cinque sicli: per una ragazza tre.From one moneth vntil the fift yeare, for a man shal be geuen fiue sicles: for a woman three. One that is three score and aboueAb uno mense usque ad annum quintum, pro masculo dabuntur quinque sicli: pro femina, tres. 7A man that is sixty years old or upward, shall give fifteen sicles: a woman ten.A' sessant'anni e al di là l'uomo darà quindici sicli: la donna dieci.a man shal geue fiftene sicles: a woman tenne.Sexagenarius et ultra masculus dabit quindecim siclos: femina, decem. 8If he be poor, and not able to pay the estimation, he shall stand before the priest: and as much as he shall value him at, and see him able to pay, so much shall he give.Se è un povero, che non possa pagar la tassa, si presenterà al sacerdote: e darà quello che questi giudicherà, e vedrà, ch'ei possa dare.if he be poore, and not able to pay the estimation he shal stand before the priest: and as much as he shal esteme, and see him able to pay, so much shal he geue.Si pauper fuerit, et æstimationem reddere non valebit, stabit coram sacerdote: et quantum ille æstimaverit, et viderit eum posse reddere, tantum dabit.
9But a beast that may be sacrificed to the Lord, if any one shall vow, shall be holy,Se uno fa voto d'un animale, che possa essere immolato al Signore, l'animale sarà cosa santa,But the beast, that may be immolated to the Lord, if a man doe vow it, shal be holie,Animal autem, quod immolari potest Domino, si quis voverit, sanctum erit, 10And cannot be changed: that is to say, neither a better for a worse, nor a worse for a better. And if he shall change it: both that which was changed, and that for which it was changed, shall be consecrated to the Lord.E non potrà cambiarsi, vale a dire, non si darà né un migliore per un cattivo, né uno peggiore in vece di un buono: che se si cambierà, sarà consacrato al Signore, e quello, in cui fu fatto il cambio, e quello, in luogo di cui fu fatto.and can not be changed, that is to say, neither a better for a bad, nor a worse for a good. and if he change it: both it self that was changed, and that for the which it was changed, shal be consecrated to the Lord.et mutari non poterit, id est, nec melius malo, nec pejus bono: quod si mutaverit, et ipsum quod mutatum est, et illud pro quo mutatum est, consecratum erit Domino. 11An unclean beast, which cannot be sacrificed to the Lord, if any man shall vow, shall be brought before the priest:Se uno fa voto d'un animale immondo, che non può immolarsi al Signore, lo conduca dinanzi al sacerdote,The vncleane beast, which can not be immolated to the Lord, if anie man vow it shal be brought before the priest.Animal immundum, quod immolari Domino non potest, si quis voverit, adducetur ante sacerdotem: 12Who judging whether it be good or bad, shall set the price.Il quale giudicherà, se l'animale è buono, o cattivo, e fisserà il prezzo.Who iudgeing whether it be good or euel, shal set the price.qui judicans utrum bonum an malum sit, statuet pretium. 13Which, if he that offereth it will give, he shall add above the estimation the fifth part.E se l'offerente vorrà pagarlo, aggiungerà un quinto sopra la stima.which if he that offereth wil geue, he shal adde aboue the estimation the fift part.Quod si dare voluerit is qui offert, addet supra æstimationem quintam partem. 14If a man shall vow his house, and sanctify it to the Lord, the priest shall consider it, whether it be good or bad: and it shall be sold according to the price, which he shall appoint.Se uno fa voto della sua casa, e al Signore la consacra, il sacerdote la esaminerà, s'ella è buona, o cattiva, e venderassi al prezzo ch'egli avrà fissato.If a man vow his house, and sanctifie it to the Lord, the priest shal consider it, whether it be good or bad, and according to the price, which he shal appoint, it shal be sold.Homo si voverit domum suam, et sanctificaverit Domino, considerabit eam sacerdos utrum bona an mala sit, et juxta pretium, quod ab eo fuerit constitutum, venundabitur:
15But if he that vowed, will redeem it, he shall give the fifth part of the estimation over and above: and shall have the house.Che se colui, che fece il voto, vorrà redimerla, darà il quinto sopra la stima, e avrà la casa.But if he that had vowed, wil redeme it, he shal geue the fift part of the estimation besides, and shal haue the house.sin autem ille qui voverat, voluerit redimere eam, dabit quintam partem æstimationis supra, et habebit domum. 16And if he vow the field of his possession, and consecrate it to the Lord, the price shall be rated according to the measure of the seed. If the ground be sown with thirty bushels of barley, let it be sold for fifty sicles of silver.Che se fa voto e consacra al Signore un podere di suo dominio, il prezzo sarà fissato a ragione della sementa; se il podere porta di seme trenta moggia d'orzo, si venderà per cinquanta sicli d'argento.And if he vow the field of his possession, and consecrate it to the Lord, the price shal be estemed according to the measure of the seede. If the ground be sowed with thirtie bushels of barly, let it be solde for fiftie sicles of siluer.Quod si agrum possessionis suæ voverit, et consecraverit Domino, juxta mensuram sementis æstimabitur pretium: si triginta modiis hordei seritur terra, quinquaginta siclis venundetur argenti. 17If he vow his field immediately from the year of jubilee that is beginning: as much as it may be worth, at so much it shall be rated.Se fa voto d'un podere subito al principio dell'anno del giubileo, sarà stimato, quanto ei può valere:If he vow his field immediatly from the yeare of Iubilee, that is beginning, how much it can be worth, at so much it shal be estemed:Si statim ab anno incipientis jubilæi voverit agrum, quanto valere potest, tanto æstimabitur. 18But if some time after, the priest shall reckon the money according to the number of years that remain until the jubilee, and the price shall be abated.Se fa il voto qualche tempo dopo, il sacerdote calcolerà il prezzo a proporzione del numero degli anni, che restano fino al giubileo, e si farà detrazione dal prezzo.but if sometime after: the priest shal account the money according to the number of yeares, that remaine vntil the Iubilee, and there shal be diminished of the price.Sin autem post aliquantum temporis, supputabit sacerdos pecuniam juxta annorum, qui reliqui sunt, numerum usque ad jubilæum, et detrahetur ex pretio. 19And if he that had vowed, will redeem his field, he shall add the fifth part of the money of the estimation, and shall possess it.Che se colui, che fece il voto, vorrà riscattare il podere, aggiungerà un quinto al prezzo di stima, e se lo terrà.And if he that had vowed, wil redeme his field, he shal adde the fift part of the estemed money, and shal possesse it.Quod si voluerit redimere agrum ille qui voverat, addet quintam partem æstimatæ pecuniæ, et possidebit eum.
20And if he will not redeem it, but it be sold to any other man, he that vowed it, may not redeem it any more.Se poi non vorrà riscattarlo, e sarà venduto ad un altro, colui che ne fece voto, non potrà più riscattarlo.And if he wil not redeme it, but it be sould to any other man, he that had vowed it, can redeme it no more:Sin autem noluerit redimere, sed alteri cuilibet fuerit venundatus, ultra eum qui voverat redimere non poterit. 21For when the day of jubilee cometh, it shall be sanctified to the Lord, and as a possession consecrated, pertaineth to the right of the priest.Perocché venuto il dì del giubileo, (il podere) sarà consacrato al Signore, e il fondo consacrato egli è di ragione de' sacerdoti.for when the day of Iubilee commeth, it shal be sanctified to the Lord, and the possession consecrated pertaineth to the right of the priestes.Quia cum jubilæi venerit dies, sanctificatus erit Domino, et possessio consecrata ad jus pertinet sacerdotum. 22If a field that was bought, and not of a man’s ancestors’ possession, be sanctified to the Lord:Se il podere consacrato al Signore fu comprato, e non è dell'eredità de' maggiori,If the field be bought, and being not of his auncetors possession be sanctified to the Lord,Si ager emptus est, et non de possessione majorum sanctificatus fuerit Domino, 23The priest shall reckon the price according to the number of years, unto the jubilee. And he that had vowed, shall give that to the Lord.Il sacerdote fisserà il prezzo secondo il numero degli anni fino al giubileo, e colui, che fece il voto, darà questo prezzo al Signore:the priest shal account the price according to the number of yeares, vnto the iubilee: and he that had vowed, shal geue that to the Lord.supputabit sacerdos juxta annorum numerum usque ad jubilæum, pretium: et dabit ille qui voverat eum, Domino. 24But in the jubilee, it shall return to the former owner, who had sold it, and had it in the lot of his possession.Ma al giubileo (il podere) ritornerà al primo padrone, che l'aveva venduto, e l'aveva avuto nel catasto de' suoi beni.but in the Iubilee, it shal returne to the former owner, that sould it, and had it in the lotte of his possession.In jubilæo autem revertetur ad priorem dominum, qui vendiderat eum, et habuerat in sorte possessionis suæ. 25All estimation shall be made according to the sicle of the sanctuary. A sicle hath twenty obols.Tutte le stime si faranno al peso del siclo del Santuario. Il siclo vale venti oboli.Al estimation shal be weighed by the sicle of the sanctuarie. A sicle hath twentie oboles. The first borne,Omnis æstimatio siclo sanctuarii ponderabitur. Siclus viginti obolos habet.
26The firstborn, which belong to the Lord, no man may sanctify and vow: whether it be bullock, or sheep, they are the Lord’s.I primogeniti, che spettano al Signore, nissun potrà consacrargli e farne voto; sia un bue, sia un agnello, ei sono del Signore.which pertaine to the Lord, no man may sanctifie and vow: whether it be oxe, or sheepe, they are the Lordes.Primogenita, quæ ad Dominum pertinent, nemo sanctificare poterit et vovere: sive bos, sive ovis fuerit, Domini sunt. 27And if it be an unclean beast, he that offereth it shall redeem it, according to thy estimation, and shall add the fifth part of the price. If he will not redeem it, it shall be sold to another for how much soever it was estimated by thee.Se l'animale è immondo, colui, che lo avea offerto, lo riscatterà secondo la stima fatta da te, e aggiungerà un quinto del prezzo; se nol vorrà riscattare, sarà venduto ad un altro pel prezzo da te fissato.And if it be an vncleane beast, he that offereth it shal redeme it, according to thy estimatimation, and shal adde the fift part of the price. If he wil not redeme it, it shal be sould to an other for how much soeuer it was estemed by thee.Quod si immundum est animal, redimet qui obtulit, juxta æstimationem tuam, et addet quintam partem pretii: si redimere noluerit, vendetur alteri quantocumque a te fuerit æstimatum. 28Any thing that is devoted to the Lord, whether it be man, or beast, or field, shall not be sold: neither may it be redeemed. Whatsoever is once consecrated shall be holy of holies to the Lord.Tutto quello che è consacrato al Signore, sia un uomo, o un animale, o un podere, non si venderà, né si potrà riscattare. Qualunque siasi cosa dedicata una volta al Signore sarà sacrosanta.Anie thing that is consecrated to the Lord, whether it be man, or beast, or field, shal not be sould, neither can it be redemed. Whatsoeuer is once consecrated, shal be holie of holies to the Lord.Omne quod Domino consecratur, sive homo fuerit, sive animal, sive ager, non vendetur, nec redimi poterit. Quidquid semel fuerit consecratum, Sanctum sanctorum erit Domino: 29And any consecration that is offered by man, shall not be redeemed, but dying shall die.E tutto quello, che da un uomo è offerto, e consacrato al Signore, non si riscatterà, ma sarà messo a morte.And any consecration, that is offered of a man, shal not be redemed, but dying shal die.et omnis consecratio, quæ offertur ab homine, non redimetur, sed morte morietur. 30All tithes of the land, whether of corn, or of the fruits of trees, are the Lord’s, and are sanctified to him.Tutte le decime della terra sia di grasce, sia di frutti delle piante, sono del Signore e a lui consacrate.Al tithes of the land, whether of corne, or of the fruites of trees, are the Lordes, and are sanctified to him.Omnes decimæ terræ, sive de frugibus, sive de pomis arborum, Domini sunt, et illi sanctificantur.
31And if any man will redeem his tithes, he shall add the fifth part of them.Che se uno vorrà riscattar le sue decime, v'aggiungerà il quinto.And if anie man wil redeme his tithes, he shal adde the fift part of them.Si quis autem voluerit redimere decimas suas, addet quintam partem earum. 32Of all the tithes of oxen, and sheep, and goats, that pass under the shepherd’s rod, every tenth that cometh shall be sanctified to the Lord.D'ogni dieci buoi, pecore e capre, che passano sotto la verga del pastore, il decimo capo sarà santificato al Signore.Of al the tithes of oxen, and sheepe and goates, that passe vnder the sheepheardes rodde, euerie tenth that commeth shal be sanctified to the Lord.Omnium decimarum bovis et ovis et capræ, quæ sub pastoris virga transeunt, quidquid decimum venerit, sanctificabitur Domino. 33It shall not be chosen neither good nor bad, neither shall it be changed for another. If any man change it: both that which was changed, and that for which it was changed, shall be sanctified to the Lord, and shall not be redeemed.Non si baderà se sia buono, o cattivo, né si cangerà con un altro: se uno cambierà, sarà santificato al Signore, e quello che è stato messo in cambio, e quello, in luogo di cui quello è stato messo, e non si darà riscatto.It shal not be chosen neither good nor bad, neither shal it be changed for an other. If anie man change it: both that which was changed, and that for the which it was changed, shal be sanctified to the Lord, and shal not be redeemed.Non eligetur nec bonum nec malum, nec altero commutabitur, si quis mutaverit: et quod mutatum est, et pro quo mutatum est, sanctificabitur Domino, et non redimetur. 34These are the precepts which the Lord commanded Moses for the children of Israel in mount Sinai.Questi sono i comandamenti intimati dal Signore a Mosè per esporgli a' figliuoli d'Israele presso il monte Sinai.These are the precepts, which our Lord commanded Moyses vnto the children of Israel in the mount Sinai.Hæc sunt præcepta, quæ mandavit Dominus Moysi ad filios Israël in monte Sinai.
27:1
Year of the World 2514.
27:2
Calmet
Estimation. Hebrew is obscure, "Whoever has separated, or made a singular vow; the souls to the Lord according to thy estimation." (Calmet)
Haydock
Septuagint, "shall vow as it were the price of a soul to the Lord." (Haydock)
Worthington
The person or the beast shall belong to the Lord; but if it be redeemed, the priests shall fix a price, according to the following regulations. Whatever was vowed must be subject to these rules, or it shall remain for the service of the altar. The priests may sell it, if it be an impure animal. Those which were fit for sacrifice, were to be immolated, ver. 9, etc. No change of them was allowed, lest a worse should ever be substituted for a better; (Calmet) and because God is better pleased with things that are offered to him by vow. (Worthington)
27:5
Menochius
Fifth. The parents might make a vow of their children. (Menochius)
27:8
The estimation. Hebrew is pointed improperly, "thy estimation;" for the price was fixed already. The priest had leave to reduce it only in favour of the poor. (Houbigant) See ver. 2, and following.
27:13
Calmet
That offereth it. This addition of the Vulgate shews, that if any other purchased the animal, he would not have to give a fifth part more than the value. That only concerned the person who had made the vow, to punish him for his inconstancy, and that he might not have a desire to get possession again of what he had once consecrated to the Lord. If the beast was valued at 40 sicles, he would therefore have to pay 50. (Calmet)
27:15
Calmet
House. The Rabbins say this fifth part went towards repairing the temple. We may suppose it was laid on to indemnify the priests, for the loss which they sustained by selling a house, or a field, (ver. 16,) to the former owner; since if any other had purchased them, the priests would have been able to sell them again at the return of every jubilee. At that period, even the former proprietor would not obtain a title to possess them for ever; (ver. 21,) and therefore he would not need to pay any more than the stated value. (Tostat) (Calmet)
27:16
Possession, or inheritance. If he had only purchased the field, he could not, by his vow, transfer the property of it to the priests beyond the year of jubilee, ver. 22.
Seed, not of the produce, which is uncertain. The goodness of the soil must also be considered.
Calmet
Silver: which rent must be paid every year, except on those of rest, when the earth was not cultivated. (Calmet)
27:21
Haydock
Consecrated. Hebrew, "a field of anathema," devoted and separated from common uses for ever to the Lord. (Haydock)
Menochius
Priests. They were bound to sell it from one jubilee to another to some of the same tribe, to which the person, who vowed it, had belonged. (Menochius)
Tirinus
In the new law, religious people often consecrate themselves and their effects to the service of God; and it would be a sacrilege to alienate them from such pious uses to any thing profane. They are anathema, a deposit of offering to the Lord; while those who violate them, are anathema, accursed. (Haydock) (Tirinus)
27:25
Arbuthnot
Obols. Hebrew, "gerah." which were worth 1d.-2687; so that a sicle amounts to 2s. 3d.-375. (Arbuthnot.)
27:26
27:27
Unclean, either on account of some blemish, or because it is of those species which cannot be sacrificed; such as the horse, camel, etc., which might nevertheless be vowed to the Lord, and sold for the benefit of his priests.
Calmet
By thee. Moses and the succeeding priests. Many manuscripts read, with the Septuagint and Chaldean, "by him," leaving the matter to the person's conscience; but the printed Hebrew and Vulgate agree. (Calmet)
27:28
Calmet
Devoted. Hebrew, "anathema," different from the other vows. In this case all that had life was slain, (or consecrated to God; Haydock) houses were demolished, the land belonged to the priests for ever, so that they could only let it out to laymen for a certain rent. Moses thus devoted the Amalecites to destruction; (Exodus 17:14) and Saul had orders to put in execution what he had denounced, 1 Kings xv. It is doubtful whether people could thus devote their children and slaves. Most authors suppose, that it was necessary that God or the nation at large should pronounce such a sentence, as was done with respect to Achan, Josue viii. See Numbers 21:2 and Judges 11:31. (Calmet)
27:29
27:30
Calmet
Tithes. Abraham and Jacob paid tithes, out of devotion, Genesis xiv. and 28:22. Moses first made a law on this subject, which began to be in force when the Hebrews had obtained quiet possession of Chanaan. The people paid them more exactly when they were determined to keep God's law, and had pious princes at their head, 2 Paralipomenon 31:5. At other times they were very negligent, Malachias 3:10. This forced Esdras to appoint inspectors, Namnim, to collect them. The Pharisees affected a degree of exactitude in this respect, (Luke 11:42 and Matthew 23:23,) paying what some Jews do not suppose to be necessary, though our Saviour says it was. Since the destruction of the temple the Jews pay none. The first-fruits and tithes of wheat, barley, figs, raisins, olives, pomegranates, and dates, were required, though it be not certain what quantity of the first-fruits was given; some say between the 40th and the 60th part of the produce. Wine and wool were also to be offered. The tithes were taken after the first-fruits and the heaved oblations (thorume) were paid. They belonged to the Levites, and these gave a tithe to the priests, Numbers 18:28. See Leviticus 19:24. The Eastern kings required a tithe of their subjects, for the support of their families, 1 Kings 8:15. God does the like, Malachias 3:10. The Persians, Carthaginians, Greeks, Romans, and even the Arabs and Scythians, religiously paid their tithes in honour of their false gods. See Cyrop. iv. and Q. Curtius 4:2.; Herodotus 2:135.; Pliny, [Natural History?] 12:14.; Mela. 2:5, etc. The Romans often consecrate the tithes of their spoils to Hercules, as the Carthaginians did also. The Scythians sent them to Apollo. (Solin 27, etc.) (Calmet)
Amama
Scaliger and Amama dispose the tithes, and the oblations of the Hebrews, in the following order. Supposing a person's annual produce amount to 6000 bushels, an oblation (thorume) of at least 100 was to be made to the priests: out of the remaining 5900, a first tithe of 590 belonged to the Levites, out of which they paid 59 to the priests. The residue, of 5310 bushels, paid a second tithe of 531, to be consumed in feasts in the temple, (a custom which the ancient Christians imitated in their love-feasts, called agape; Calmet) The original produce was thus reduced to 4779 bushels; and both the tithes amounted to 1121 and the oblation to 100. The thorume consisted of flour dressed, and of oil, wine (Amama) and wool, (Calmet) to be given to the priests on the feast of Pentecost, Leviticus 23:15. It could not be less than the 60th part of the produce, (Ezechiel 45:13.) and it was necessary to pay it before any could be used in the family. Hence these oblations are often called first-fruits, and have been confounded with those sheaves which were to be offered at the beginning of harvest. (Amama)
27:31
Scaliger
Of them. When the distance from Jerusalem was great, so that a person judged it more convenient to sell his tithes, and with the money purchase more for a feast in Jerusalem, (which the Rabbins call Zudui, Charisterion, grace or thanksgiving) he had to pay something additional, 12, for example, instead of 10. (Scaliger)
27:32
Rod; on which was some red colouring, to mark the tenth animal as it passed through a narrow gate. If it was proper for sacrifice, its blood was poured out around the altar, and its flesh was returned to the giver. If it could not be offered in sacrifice, it was slain. The priest received none of the victim, no more than the paschal lamb. (Outram, sac. 1:11.) But a feast was made of flesh for the person's friends, and he gave a portion to the poor and to the Levites.
Calmet
The Lord, as a sacrifice of thanksgiving, in which the greatest part of the victim is consumed by the person who offers it. The priests have but a small share, Leviticus 3:(Calmet)
27:34
Haydock
Sinai. The laws specified in the ten first chapters of the following book, were given here also. (Haydock)
27:34
THE BOOK OF NUMBERS
This fourth Book of Moses is called NUMBERS, because it begins with the numbering of the people. The Hebrews, from its first words, call it VAIEDABBER. It contains the transactions of the Israelites from the second month of the second year after their going out of Egypt, until the beginning of the eleventh month of the fortieth year; that is, a history almost of thirty-nine years.
27:2
Because •o other but the tribe of Leui could serue about the tabernacle, and yet others might desire to serue there, they might in steed therof geue a price• & haue the reward of their good wil.
27:10
The thing that is vowed, if it may be performed, pleaseth God better, then a change.
27:25
26. The sirst borne.] God here forbiddeth to vow the sirst borne, and geueth Vowes are properly of things not commanded. the reason, for that they are the Lordes, shewing that those things, wherto we are already bound, are not properly matter of vow. But a vowe properly is a religious promise voluntarily made to God, of a good thing, vnto which we were not bound. And that the same is verie gratful to God, appeareth not only in Rmm. 6. 30. Deut. 23. Psal. 21. 49. 75. 115. 131. this chapter, and in manie other places of Moyses law, but also in the law of And are gratful to God. nature Gen. 28. Iacob vowed, and God accepted therof. Gen. 31. v. 13. And the royal Prophet in diuers Psalmes pertaining to the new Testament commendeth vowes. It is certaine also & manifest. 1. Tim. 5. that widowes did lawfully Also in the new Testament. vowe chastitie in the primitiue Church: and such as did afterward breake the same, did violate their promise to God. Innumerable also most lerned and most godlie fathers, haue euer from Christs time both taught and practised religious vowes, of obedience to superiors, who otherwise had no authoritie ouer them, and of perpetual chastitie, and voluntarie pouertie. It is likewise, and continually hath benne, a most common practise in the Church, to vow other good workes of pietie, as to visite holie places, to build Churches, Collegies, Hospitals, and the like, being no way bound therto but of mere deuotion. See Annotations. 1. Tim. 5.
A sicle was about 15. d obolus three farthinges.
27:28
A vow made approued and consecrated to God, can not be changed by anie man, The• ••t. q. vlt. •n Leuit.
27:30
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Homilies on Philippians 9
… For might not God have made these contributions compulsory? Yet He would not, for He has more care of you than of those whom you support. Wherefore He would not that you should contribute of necessity, since there is no recompense. And yet many of those who stand here are lower minded than the Jews. Consider how great things the Jews gave, tithes,
27:2
2. HOMO QUI FECERIT VOTUM, ET SPOPONDERIT DEO ANIMAM SUAM, SUB AESTIMATIONE DABIT PRETIUM. — Pro qui fecerit votum, Hebraice est יפליא נדר iaphli neder, id est, qui separaverit, vel qui mirabile fecerit votum: nam, ut ait Isychius, admirabile est, et valde beatitudini proximum, totum se Deo offerre, ut animam suam; vel, ut Septuaginta vertunt, τιμὴν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, id est, honorem vel pretium (nam et pretium et honorem significat) animae suae, quam a Deo accepit, Deo dedicet. Et spoponderit animam, — q. d. Qui voverit seipsum mancipare cultui divino in tabernaculo, videlicet ut portet aquas vel ligna ad sanctuarium pro sacrificiis, ut verrat atrium, ut sarta tecta templi curet, ut subserviat Levitis, etc.; nam nemo poterat obire munia propria sacerdotum aut Levitarum, ac proinde nec ea vovere, nisi esset de genere Levi. Ita Abulensis, Cajetanus et alii. Soli ergo Levitae et sacerdotes vovere poterant, se semper in suis officiis sacris ministraturos Domino, et tum ex voto id praestare tenebantur, ut patet in Samuele qui fuit Levita, quem mater vovit Domino, I Reg. 1, 11; ad alia autem laicorum officia in tabernaculo, paulo ante dicta, offerre se et devovere poterat quilibet ex qualibet tribu; sed Deus hic votum illud jubet ferre; ad hoc enim accedit votum, quod est novus et praecipuus actus religionis. In voto enim Deo datur, non tantum ipse actus, sed et potentia, puta voluntas et libertas, cui ita renuntiatur, ut qui vovit deinceps aliud velle non possit. Qui ergo actum bonum facit sine voto, Deo dat fructum arboris; qui vero eumdem vovet, et ex voto perficit, hic totam arborem cum fructibus Deo consignat, inquit S. Anselmus in Similitudinibus. Narrat Plutarchus in Lacon, de Lacone, qui cum voto se obstrinxisset, quod se de Leucate petra praecipitem daret, conscendit montem, et conspecta altitudine sese avertit. Id cum illi probri gratia objiceretur: « Non putabam, inquit, illi voto majore voto opus esse. » Etenim qui facinus arduum concipit animo, prius a diis optare debet animum facinori parem. Hucusque Plutarchus. Tale est hic animam suam Deo devovere. Plus enim est animam Deo devovere, quam offerre. SUB AESTIMATIONE (quae hic taxatur et praescribitur vers. seqq.) DABIT PRETIUM. — Hebraea hic sunt involuta, ita ea cum Vatablo bene et clare reddas: « Vir cum separaverit votum animarum Domino, juxta aestimationem tuam (o sacerdos: eum enim alloquitur) aestimabitur, et redimetur votum animarum quod factum est, » q. d. Cum quis emiserit votum quo se devovet Deo, juxta aestimationem tuam, o sacerdos, dabit pretium, votumque suum ac seipsum redimet. Votum enim animarum est illud quo quis animam, id est seipsum, Deo devovet. Secus est in votis Religionis in lege nova, quibus se homo ad nobilissima ministeria dedicat, quae omne pretium excedunt, ideoque nullo pretio redimi possunt: quae vota non erant in lege veteri, si tamen fuissent, obligassent Judaeos, sicut obligabant alia vota, quibus aliquid aliud determinate vovebant, ut patet in Nazaraeis: hi enim tenebantur determinate praestare id quod voverant. Ita Abulensis, Quaest. VIII.
Allegorice, homo qui vovet et spondet animam, est Christus, qui in primo conceptionis suae instanti videns placere Patri caelesti, ut se totum pro hominibus offerret ad mortem, etiam crucis, hancque esse ejus voluntatem, imo praeceptum, Philip. ii, 8, id ipsum acceptavit, ad illudque voto se obstrinxit. Ex illo enim instanti Christum se per votum consecrasse Deo ad redimendos homines, et in hunc finem omnes actiones et passiones vitae suae, ipsamque mortem et crucem per votum Deo obtulisse, probabiliter docet Franciscus Suarez, in III part., tom. II, Quaest. XXVIII, sect. 2, idemque insinuat S. Augustinus, Hieronymus, Theodoretus et Basilius in illud Psalm. xxi, vers. 26: « Vota mea Domino reddam; » haec enim verba, uti et totius psalmi xxi, ad litteram de Christo scripta sunt. Christus ergo, vovens animam suam, solvit ejus pretium, scilicet sanguinem quem in cruce fudit. Hic enim sanguis, cum esset Filii Dei, aequiparabatur in pretio ipsimet Filio Dei, puta Christo Domino.
Tropologice, Religiosus vovet animam, id est totum se Deo, puta corpus per votum castitatis, opes per votum paupertatis, animam per votum obedientiae. Quare tales proxime sequentur Christum, suntque Martyres, sponsi, templa et holocausta Dei, uti pulchre ostendit noster Platus, lib. II De Bono status religiosi.
27:3
3. DABIT QUINQUAGINTA SICLOS ARGENTI, AD MENSURAM SANCTUARII, — qui scilicet sint justissimi ponderis, instar ponderis quod servatur in Sanctuario, uti dixi Exod. xxx, 13.
27:4
SI MULIER, TRIGINTA, — q. d. Quicumque vir fuerit 20 annorum aut plurium, modo non excedat annum sexagesimum, seque Deo devoverit, hic pro redemptione voti dabit 50 siclos, id est 50 florenos Brabanticos; si sit mulier, dabit 30. Nota: Majus pretium imponitur hic viris quam feminis aut pueris, quia pluris valet vir quam femina aut puer, idque tum in se, tum ad operas et labores. Intellige haec de liberis, non de servis: unde quaeres quid, si quis vovisset servum suum Deo, an, et quo pretio eum redimere debebat? Respondeo cum Abulensi, Quaest. LV, LVI et LVII: Talis servus redimendus erat uti alii homines, vel potius uti agri et possessiones; est enim servus possessio heri. Herus ergo pro servo Hebraeo quem voverat, solvebat pretium pro rata temporis quo ille hero servire debebat, ita videlicet ut considerando quanto pretio eum emerat, simul etiam considerando quanto tempore ille adhuc servire debebat, tantum solveret quantum ex pretio quo eum emit, respondebat annis quibus adhuc servire debebat: v. g. emit herus servum statim post annum septimum sive sabbaticum, anno primo, 60 siclis, vovet illum anno tertio elapso: igitur cum servus adhuc tres annos servire debeat, et anno septimo, juxta legem Exod. xxi, 2, egredi liber, dominus solvet pro ejus redemptione dimidium pretii quo eum emit, puta 30 siclos; hi enim respondent dimidio tempori, puta tribus annis quibus servus adhuc servire debet. Addet insuper herus quintam pretii partem, uti fiebat in aliorum votorum redemptione, puta 12 siclos; 12 enim sunt quinta pars 60. Quod si herus nolit servum redimere, sacerdos aestimabit et statuet servo pretium justum jam dictum, puta 30 siclorum, quo alicui alteri vendatur. Si vero servus esset non Hebraeus, sed Gentilis, ideoque perpetuo serviturus, tunc tanti vendebatur quanti absolute valebat pro tota vita; et si herus ejus vellet eum redimere pretio jam dicto, superaddere debebat quintam pretii partem.
27:5
5. A QUINTO ANNO. — Si videlicet parentes eum devoverint; nam puer quinquennis, cum careat usu rationis, vovere non potest.
27:8
8. CORAM SACERDOTE, — etiam minore, qui eo tempore ministrat; nam non exprimitur hic quod debeat esse pontifex. Ita Abulensis.
27:9
9 et 10. ANIMAL AUTEM QUOD IMMOLARI POTEST DOMINO, SI QUIS VOVERIT, SANCTUM ERIT, ET MUTARI NON POTERIT, — q. d. Animal immolabile per votum quasi Deo consecratur; unde illud in aliud mutari nolo: itaque si quis tale animal voverit ad immolationem, illud ipsum animal quod vovit, immolari decet. Sin autem determinate non voverit animal ad immolationem, sed tantum in genere dixerit: Voveo hoc animal Domino; tunc ipsum sacerdoti dabit, tanquam rem Deo consecratam, neque poterit ipsum in aliud commutare; quod si commutet, et ipsum quod mutatum est, et illud pro quo mutatum est, consecratum erit Domino: sacerdos tamen non tenetur illud quod in genere votum est, Deo immolare; sed sibi servare potest, vel donare aut vendere cui volet, sicut et decimas ac primitias. Idem dico de animali immundo quod quis Deo vovisset, videlicet potuisse sacerdotem illud accipere, et sibi servare, vel donare aut vendere alteri, si vovens et offerens nollet illud redimere; omne enim quod ex voto offertur, sacerdoti cedere voluit et sanxit Deus, Numer. xviii, 14.
27:11
Vers. 11, 12 et 13. ANIMAL IMMUNDUM QUOD IMMOLARI DOMINO NON POTEST, SI QUIS VOVERIT, ADDUCETUR ANTE SACERDOTEM, QUI JUDICANS UTRUM BONUM AN MALUM (an magni valoris an exigui) SIT, STATUET PRETIUM; QUOD SI DARE VOLUERIT IS QUI OFFERT, ADDET SUPRA AESTIMATIONEM QUINTAM PARTEM, — ut per hanc quintam partem, utpote pretii auctuarium, compensetur onus sacerdotis, quo tenetur ei qui vovit et obtulit animal immundum, illud revendere, si ipse illud redimere velit; quod si nolit redimere, tunc sacerdos animal retinebit, donabit aut vendet, ut jam dixi. Nota: Haec lex a pari habebat locum in quavis alia re mobili, quae Deo vovebatur; verisimile enim est res mobiles hac lege animalis censeri, juxta ea quae dicentur vers. 21. Ita Abulensis. Nota secundo: Omnia animalia omnesque res Deo votae redimi poterant, exceptis animalibus mundis ad sacrificium.
27:14
14 et 15. HOMO SI VOVERIT DOMUM SUAM, ET SANCTIFICAVERIT (per votum consecraverit Domino), VENUNDABITUR; SIN AUTEM ILLE QUI VOVERAT, VOLUERIT REDIMERE EAM, DABIT QUINTAM PARTEM AESTIMATIONIS SUPRA, — puta supra pretium a sacerdote aestimatum et taxatum. Causam hujus quintae partis assignavi vers. 11. Malebant autem plerique quintam partem pretio superaddere, ut redimerent rem suam, quia si non redemissent domum aliamque rem immobilem, illa nunquam ad eos reversa fuisset, ne quidem in jubileo, sed absolute transibat in dominium sacerdotum, qui eam vendebant; sed ita ut in jubileo ad eos quasi primos dominos reverteretur, ut patet vers. 21; unde et res vendebatur pluris vel minoris, secundum jubileum magis minusque distans, ac proinde minoris quam si in perpetuum vendita et alienata fuisset. Hac ergo de causa voventes rem immobilem, fere semper eam redimebant, ac proinde paucae possessiones in jubileo ad Levitas et sacerdotes devolvebantur. Ita Abulensis.
27:16
16. QUOD SI AGRUM POSSESSIONIS SUAE (quem ut heres et proprium possidet) VOVERIT, JUXTA MENSURAM SEMENTIS AESTIMABITUR PRETIUM; SI TRIGINTA MODIIS HORDEI SERITUR TERRA, QUINQUAGINTA SICLIS VENUNDETUR ARGENTI. — Si plus minusve seminis caperet ager, proportionaliter augebatur vel minuebatur pretium, ut si 60 modiis sereretur, vendebatur centum siclis; si tantum 15, vendebatur 25, et ita consequenter. Verisimile est quod censet Abulensis hosce 50 siclos sumi pro pensione vel reditu 50 siclorum; nam si pro tanto agro qui seritur 30 modiis, semel tantum fuissent soluti 50 sicli, ager ille nimis parvo et vili pretio venditus fuisset: videtur ergo venditus fuisse 50 siclis, non semel, sed quotannis solvendis, sive censu annuo 50 siclorum. Nam ager qui seritur 30 modiis hordei, facile quotannis dat 50 siclos et amplius; ponamus enim modium unum seminis proferre decem modios in messe, ita ut ager 30 modiorum seminis proferat 300 modios in messe, jam demus modium quemque hordei tunc valuisse tantum quatuor stuferis: hinc fiet ut 300 modii valuerint 60 florenos sive siclos. Nota: Pro modiis, hebraice est homer, quod Septuaginta et Chaldaeus vertunt corum. Ex hoc ergo loco patet quod homer sive corus continebat 30 modios. Quare non videtur verum quod dicunt Hebraei, homer dici a חמור chamor, id est asinus, quod sit mensura quam ferre potest asinus; nec enim asinus ferre potest 30 modios.
27:17
17. SI STATIM AB ANNO INCIPIENTIS JUBILEI VOVERIT AGRUM, QUANTO VALERE POTEST, TANTO AESTIMABITUR. — Pro quanto valere potest, Septuaginta et Chaldaeus vertunt, juxta pretium vel aestimationem agri; Hebraea habent, aestimationem tuam (o sacerdos); sacerdotis enim erat aestimare agri pretium, sed juxta legem jam datam, videlicet ut pro agro qui serebatur 30 modiis, penderentur 50 sicli, si videlicet statim a jubileo is venderetur, ita ut pro quolibet anno numeraretur siclus: nam ab uno jubileo usque ad alterum sunt 50 anni; vendebatur enim ager tantum usque ad jubileum, quia tunc ad primum heredem et dominum redire debebat. Siclum hic non simplicem, sed annuum intelligi, dixi vers. praeced. Si ergo ager sereretur 45 modiis, sacerdotis erat aestimare eum 25 siclis, si integrum superesset jubileum; si integrum non superesset, sed aliquot anni inde jam elapsi essent, ita ut tantum superessent 10, 20, 30 anni, tunc pro rata temporis et annorum, sacerdotis erat minuere pretium, plus minusve. Permittit hic Deus hero, qui heres est, agrum suum voventi, ut eum possit redimere 50 siclis, solvendis pro rata annorum qui supersunt usque ad jubileum; quod si non redimat, statuit ut ager nunquam, ne in jubileo quidem, ad eum redeat, sed absolute transeat in jus Dei et sacerdotum; hoc est enim quod sequitur:
27:20
20 et 21. SIN AUTEM (herus vovens et offerens agrum) NOLUERIT REDIMERE, SED ALTERI CUILIBET FUERIT VENUNDATUS, ULTRA EUM QUI VOVERAT REDIMERE NON POTERIT: QUIA CUM JUBILEI VENERIT DIES, SANCTIFICATUS ERIT DOMINO, — q. d. Ager hic tempore jubilei nunquam redibit ad herum qui eum vovit, sed semper ad Deum, cui per votum cherem, sive anathematis, sanctificatus, id est consecratus fuit; ac proinde in jubileo rediens, non ad herum laicum, sed ad Deum, de novo quasi ipsi sanctificatur, consecratur et confirmatur: quare herus qui voverat eum, amplius redimere non poterit, sed cedet ille sacerdotibus locum Dei tenentibus, qui eum possidebunt in perpetuum, jure quasi haereditario: ita Vatablus; hoc est enim quod sequitur: 21. ET POSSESSIO CONSECRATA AD JUS PERTINET SACERDOTUM. — Pro possessio consecrata, Hebraice est ager cherem, id est ager anathematis vel succisionis, q. d. Sicut res occisa vel succisa non amplius redit ad vitam, ita ager hic Deo per votum consecratus, nec redemptus, redire nequit amplius ad dominum laicum aut profanum, sed Deo in perpetuum est consecratus, ceditque sacerdotibus, ita tamen ut ipsi agrum illum non possideant, sed singulis jubileis vendant alicui ex illa tribu, ex qua oriundus erat ille cujus erat ager, quique agrum Deo vovit et obtulit, idque ideo, ne sacerdotes possideant agros; hoc enim prohiberi videtur Numer. XVIII, 20, et ne diminuantur possessiones tribuum, aut transeant de tribu in tribum. Ita Abulensis, Quaest. XXXVI. Eadem lex erat, si quis agrum suum devovisset Sanctuario. In aliis autem rebus, si quis eas Sanctuario devovisset, similis erat lex illi quae lata est de animalibus: nam si res erat talis, quae usibus Sanctuarii servire posset, ut victima, jumenta, aes, ferrum, aurum, commutari aut redimi non poterant, sed cedebant thesauro aut ministerio Sanctuarii; sin res usibus Sanctuarii esset inepta, ut arma, libri, vestes, redimebantur a domino, addita insuper quinta pretii parte; sin ille nollet redimere, res vota aliis communi pretio vendebatur, pretiumque cedebat Sanctuario. Ita Abulensis, Quaest. LI.
27:22
22. SI AGER EMPTUS EST, ET NON DE POSSESSIONE MAJORUM. — Hujus versus et duorum sequentium hic est sensus: Si ager aliquis non sit haereditaria sors voventis, sed emptus sit ab eo, ita ut ad haeredem et tribum suam redire debeat in jubileo, tunc si emptor primus, secundus, tertius, aut etiam vigesimus eum Deo vovebit, supputabit sacerdos quantum temporis ad jubileum supersit, et quantum pretii quo eum emptor emit, illi tempori respondeat, illudque vovens loco agri persolvet, dabitque sacerdotibus. Unde apparet emptorem agri, cum eum Deo voverat, obligatum non fuisse ad pretium illud agri persolvendum (hoc enim solum hic exprimitur), neque potuisse agrum alteri vendi, ideoque non debuisse voventem addere quintam pretii partem, uti jussum est in praecedenti casu. Cujus rei aequa et justa ratio erat, quod in praecedenti casu, hero liberum erat redimere agrum, vel non redimere; sacerdos vero tenebatur eum redimere volenti reddere: hic autem e contrario onus subit, non sacerdos, sed vovens, qui cogitur agrum redimere. Rursum in praecedenti casu quinta pars pretii addebatur ab hero vovente, pro absoluta et perpetua rei occupatione: nam alii emptores rei eam tantum emebant usque ad jubileum communi pretio, ultra quod perexiguum erat hero rem redimenti, addere quintam partem pretii, pro aeterna ejus possessione; in hoc vero hujus versus casu tantum fiebat agri redemptio usque ad jubileum: emens enim eum et vovens tantum emerat eum usque ad jubileum, nec ultra eum possidere poterat: in jubileo enim redibat ager ad primum haeredem et dominum. Quare, in hoc casu, recte et aeque comparatur emptor rem vovens cum aliis emptoribus praecedentis casus, qui tantum commune pretium persolvebant in rei a se votae redemptione, non vero cum hero, qui, ut dixi, quintam pretii partem superaddere jubetur, pro absoluto rei dominio, proque perpetua rei possessione, quam hac redemptione acquirit et recuperat.
27:24
24. REVERTETUR AD PRIOREM DOMINUM. — Prior dominus hic non est emptor, qui agrum vovit, sed est primus haeres et possessor, qui agrum primo vendidit, ac proinde ad eum ager hic in jubileo reverti debet.
27:25
25. OMNIS AESTIMATIO SICLO SANCTUARII PONDERABITUR, — id est, ut Septuaginta, omne pretium erit ponderibus sanctis, hoc est, omne pretium ponderabitur libra sancta, et pondere sancto. Hinc liquet siclum, qui solvebatur voti causa, appendi debuisse ad siclum Sanctuarii, non quasi is diversi esset pretii: tunc enim dicendum fuisset, computabitur, non ponderabitur; sed quod siclus qui in Sanctuario servabatur, prorsus incorruptus esset, et justissimi ponderis, de quo vide dicta Exodi XXX, 13.
27:26
26. PRIMOGENITA QUAE AD DOMINUM PERTINENT, NEMO SANCTIFICARE POTERIT, ET (id est) VOVERE, SIVE BOS, SIVE OVIS (sive capra; hanc enim comprehendit Hebraeum שה se) FUERIT, DOMINI SUNT, — q. d. Haec primogenita bovis, ovis et caprae, Domino immolari debent ratione primogeniturae, ut patet Num. XVIII, 17. Nolo ergo ut ea mihi voveatis, cum tota sint mea, etsi ea non voveatis. Hinc docere videtur Abulensis non esse proprie votum, si quis voveat rem praeceptam, verbi gratia, non colere deos alienos; licet arctius talis obligetur, quam si non vovisset. Ratio Abulensis est: Quia, inquit, votum est spontanea tantum oblatio. Verum haec sententia absolute non est vera; possumus enim vovere omnem rem bonam et sanctam, sive ea consilii sit, sive praecepti: bonum enim et laudabile est, rem eamdem praestare ex religione et voto, quam praestare tenebaris ex obedientia. Nova enim bonitas virtutis religionis ex voto accedit huic actui praecepti et obedientiae. Sic Jacob, Gen. XXVIII, 21, vovit quod Dominus esset illi in Deum, hoc est quod Deum perpetuo haberet et coleret ut summum suum omniumque Dominum: ad quod tamen ex praecepto tenebatur. Dices: Votum est spontanea oblatio. Respondeo: Id verum est respectu actus voventis; hic enim spontaneus esse debet: vovere enim cuique est spontaneum et liberum, nulli praeceptum; falsum tamen id est respectu rei votae: haec enim saepe non est spontanea, sed necessaria et praecepta. Quod ergo Deus hic noluerit Judaeos vovere primogenita, sibi ex praecepto debita, et immolenda, peculiaris fuit sanctio: cujus ratio erat, quia illa jam per Dei legem Deo erant devota, et consecrata omnino; unde noluit ea Deus voveri, ne votum aliquid derogaret priori consecrationi, quasi illa non fuisset plena et perfecta, ita ut voto perfici et firmari posset.
27:27
27. QUOD SI IMMUNDUM EST ANIMAL, REDIMET QUI OBTULIT. — Loquitur de animali primogenito, ut patet ex versu praecedenti, quod nec voveri poterat, quia primogenitum, ut praecessit; nec immolari, quia immundum: redimi ergo illud jubet Deus, aut vendi. Abulensis id intelligit de animali immundo tantum per accidens, ut si bos primogenitus esset sine cauda, vel auribus: quia, inquit ipse, inter animalia immunda secundum speciem, solius asini primogenitum jussit sibi Deus offerri, ejusque loco dari ovem, qua de re dixi Exodi XIII, 13, et rursum dicam Num. XVIII, 15. SI REDIMERE NOLUERIT, VENDETUR ALTERI. — « Vendetur, » id est, vendi poterit: nam si dominus redimere nollet, poterat sacerdos animal immundum primogenitum sibi servare, aeque ut voto oblatum, ut dixi vers. 9.
27:28
28. OMNE QUOD DOMINO CONSECRATUR, SIVE HOMO FUERIT, SIVE ANIMAL, SIVE AGER, NON VENDETUR, NEC REDIMI POTERIT. — Loquitur haec lex de eo quod tantum consecratur, id est vovetur Deo, voto et consecratione omnino absoluta et perfecta; alioqui enim ex versu 11 et sequent., patet animal et agrum simpliciter et nude votum, potuisse redimi. Unde nota: Pro consecratum, vel quod consecratur, Hebraice est חֵרֶם cherem, id est succisio, anathema et quasi destructio rei; radix enim חרם charam significat occidere, excidere, succidere: inde votum cherem dicebatur votum maximum, quo res vota ita Deo consecrabatur, ut destrui vel occidi deberet, morique aut naturaliter aut civiliter. Si ergo animal mundum (de quo maxime hic loquitur Moses, ut patet ex sequent.), quod immolari poterat, Deo voveretur, erat cherem, id est vendi aut redimi non poterat, sed Deo immolari debebat; sic si homo qui poterat esse cherem, id est, qui poterat Deo voveri per votum cherem, sive anathematis, verbi gratia, Levita, aut hostes Israel, quos Deus occidi jusserat, Num. XXXIII, 52, Deut. XX, 13, devoverentur Deo, redimi non poterant. Sic ager haereditarius, si heres eum redimere nollet, fiebat cherem, et omnino consecrabatur Domino, ita ut amplius vendi aut redimi non posset; intellige absolute et venditione perfecta: nam post quemlibet jubileum vendebatur, sed ita ut proximo jubileo rursus rediret ad sacerdotes; de hoc ergo voto cherem tantum loquitur hic Deus, deoque subdit: « Quidquid fuerit semel consecratum (absolute et perfecte per votum cherem, ut habent Hebraea), sanctum sanctorum erit Domino, » id est, omnino sanctum et consecratum erit Domino. Sanctum enim est quod purum, segregatum et consecratum est Deo. Unde S. Thomas II II, Quaest. LXXXI, art. 8: « Sanctificatio, ait, est munditia a peccato, vel confirmatio in bono, vel deputatio ad cultum Dei. » « Sanctitas vero est scientia colendorum deorum, » ait Cicero, lib. I De Natura deorum; aut, ut Andronicus: « Est virtus faciens homines fideles, et servantes ea quae ad Deum sunt justa. » Et, ut ait S. Dionysius, De Divinis Nomin. cap. XII: « Sanctitas est ab omni immunditia libera et perfecta et omnino immaculata munditia. » Quod enim Deo consecratur, purum et mundum sit oportet; unde S. Augustinus: « Sanctus, ait, est, qui ordinatam habet charitatem; et sancto tria servanda sunt: pudicitia corporis, castitas animae, et veritas doctrinae. » Talis fuit S. Joannes Baptista de quo Chrysostomus, serm. 8 de eo: « Joannes, ait, virtutum schola, magisterium vitae, sanctitatis forma, norma justitiae, virginitatis speculum, pudicitiae titulus, castitatis exemplum, poenitentiae via, peccatorum venia, fidei disciplina, legis summa, Evangelii actio, Apostolorum vox, silentium Prophetarum, lucerna mundi, officium praeconis, praeco judicis, Domini testis, totius medius Trinitatis. » Rursum Sancti ex hac unione cum Deo et consecratione fiunt deiformes, et quasi dii. Audi S. Cyprianum, De Singular. Clericor.: « Sicut modica aquae gutta multo vino infusa a se tota deficit, vinique saporem et colorem induit: ferrum candens pristina propriaque forma exuitur, et igni simillimum efficitur: solis radio aer perfusus in eamdem transformatur luminis claritatem: speculum radiis solaribus directe irradiatum, solis in se recipit similitudinem, idque putares alterum esse solem; ita etiam Sancti et Beati, Dei charitate in intimis sui totaliter penetrantur, sicque deiformes effecti, in Dei similitudinem transformantur. » Hi sunt cherem Dei.
27:29
29. OMNIS CONSECRATIO (hebraice omne cherem) QUAE OFFERTUR AB HOMINE, NON REDIMETUR, SED MORTE MORIETUR. — « Morietur » morte propria et naturali, si occidi possit, aut si illud occidere liceat, ut si sit animal mundum, vel si hostes sint morti a Deo addicti: cujus exemplum videmus Num. XXI, 2, ubi Chananaei ab Hebraeis voto cherem Deo devoti, omnino succisi et usque ad internecionem deleti narrantur, ideoque nomen loci vocatum est Cherem et Chorma, sive, ut alii Horma pronuntiant, Herem et Horma. Sic Jericho est a Deo cherem, id est anathema, ut omnino cherem succendi et succidi deberet, nec liceret Hebraeis ex ejus opibus quidquam contingere aut rapere. Nam hac de causa omnia castra Israel turbavit Achan, quod aliquid ex Jerichuntis praeda sibi vindicasset, ut patet Josue VI, 17, et cap. VII, 1. Tale cherem, sive anathema, pro Judaeis optabat fieri S. Paulus, ut dixi Rom. IX, 3. Si vero res per cherem Deo vota, mortis proprie dictae incapax esset, « morte morietur, » id est mori debet morte civili, sicut Religiosi nostri quasi voto cherem Deo dicati, civiliter mortui dicuntur, quia omni civili negotio, et haereditate ac dominio rerum temporalium sese abdicarunt, perinde ac si mortui essent. Ita olim in lege veteri tam Levitae, quam agri, qui tanquam cherem Domino erant devoti, civiliter moriebantur, quia amplius ad profanos usus redire non poterant, perinde ut sunt Religiosi, jam domus Ecclesiasticorum et Religiosorum amortizantur. Talia cherem, talesque devotos habuerunt et Gentiles. Ita Leonidas cum trecentis pro patria se devovit, et irrupit in castra Xerxis, dicens: « Prandete, commilitones, apud inferos coenaturi. » Rogatus cur optimi nobilem mortem obscurae vitae anteponerent, respondit: « Quia hoc proprium naturae, illud sibi esse censent. » Quare Xerxi promittenti imperium in omnes Graecos, si ab ejus partibus stare vellet, rescripsit: « Si bona vitae cognita haberes, utique alienarum rerum cupiditatem deposuisses; mihi quidem potius est mori pro Graecia, quam in omnes gentiles dominationem obtinere. » Ita Plutarchus in Leonida. Plura exempla citavi Exodi XXXII, 32.
27:30
30. OMNES DECIMAE TERRAE SIVE DE FRUGIBUS, SIVE DE POMIS (id est fructibus, ita Hebraea, Chaldaea, Septuaginta: non enim solorum pomorum, sed omnium fructuum et frugum decimas hic sibi, id est suis ministris, puta Levitis, deposcit Deus: vide Abulensem Quaest. LXVIII, et seq.), DOMINI SUNT, (q. d. Domino ex hac lege debentur), ET ILLI SANCTIFICANTUR, — id est sanctificari, dari et offerri debent. Simili phrasi dicunt Hebraei: Quae non fient, id est, quae fieri non debent; virum non cognosco, id est non possum, non licet mihi virum cognoscere. Noluit Deus Levitas in terra Israel possidere agros, sed vivere ex decimis, primitiis et oblationibus Domini; et hac ratione dicitur « Deus esse ipsorum pars et haereditas, » id est portio haereditaria; quia Levitae, quasi filii et haeredes Dei, gaudebant ejus bonis, puta decimis et primitiis, ut patet Num. cap. XVIII, vers. 21. Rursum Levitae solvebant pontifici decimam partem omnium suarum decimarum, ut patet Numer. cap. XVIII, 28; pontifex ergo olim ditissimus erat. Hinc cap. Parochianos, extrav. De decimis asserit et sancit Alexander III, dicens: « Cum decimae non ab hominibus, sed ab ipso Domino sint institutae, quasi debitum exigi possunt. » Ubi videtur asserere decimas, etiam apud Christianos, debitas esse ex jure divino; quod intellige de jure tum generali: jus enim divinum, imo et naturale dictat alendos esse a populo sacerdotes et Ecclesiae ministros, licet in particulari non dictet eos decimis, aut primitiis, aliove modo particulari alendos esse; tum speciali, quia scilicet decimae in lege veteri erant jure divino Judaeis praeceptae, quam legem et quod jus divinum innovavit Ecclesia, idemque lege Ecclesiastica sanxit: licet tota obligatio juris veteris divini, qua divini (quia jus illud erat caeremoniale), cum lege veteri desierit, sitque abrogata, et tantum jam obliget lex positiva Ecclesiae, quae illud jus vetus, uti et pleraque alia, in suas leges recepit, et denuo constituit ac stabilivit; plura de decimis et primitiis dicam Num. cap. XVIII, vers. 12, 21 et 29.
27:32
32. OMNIUM DECIMARUM BOVIS, ET OVIS, ET CAPRAE, QUAE SUB PASTORIS VIRGA TRANSEUNT, QUIDQUID DECIMUM VENERIT, SANCTIFICABITUR DOMINO, — id est, offeretur et dabitur Domino pro decimis. Nota: To et caprae legunt Romana, et Radulphus. Et Hebraeum צואן tson significat pecudes tam capras, quam oves, eademque caprarum quae ovium, ut in sacrificiis, ita et in decimis apud Judaeos fuit ratio. Septuaginta ergo et Chaldaeus qui solius ovis meminerunt, sub ove et capram intelligunt. Nota secundo: To quae sub pastoris virga transeunt, innuit modum decimandi, videlicet ut pastor ad portam ovilis, vel caulae consistens, virga cohibeat suas oves, capras et boves, ne simul egrediantur, sed singula ordine, ita ut quod decimum venerit et exierit, cedat in decimas Domino, illudque cum alio mutare non liceat, sive bonum sit sive malum, sive pingue sive macrum. Nota tertio: Sicut versu praecedenti omnium frugum et fructuum decimas exegit Deus, ita hic exigit decimas animalium, idque tantum trium, scilicet bovis, ovis et caprae, quia haec sola munda erant, aptaque ad sacrificium. Abulensis tamen a pari censet aliorum quoque animalium, etiam immundorum, ut equorum, camelorum, asinorum, praeceptas et datas a Judaeis fuisse decimas: verum locum aliquem S. Scripturae qui idipsum asserat, non affert. Hinc patet Judaeos ex lege quotannis debuisse offerre Deo, tam frugum omnium, quam animalium, primo, decimas; secundo, primitias, easque quadruplices, uti dixi Num. XVIII, 2; tertio, victimas et sacrificia, tum quotidie, tum singulis sabbatis et festis praescripta, Num. XXVIII et XXIX.
27:34
34. HAEC SUNT PRAECEPTA, QUAE MANDAVIT DOMINUS MOYSI AD FILIOS ISRAEL, IN MONTE SINAI, — juxta montem Sinai, ut dixi cap. praecedenti, vers. 46.
27:9
v. 9 « Animal autem, quod immolari potest Domino , [si quis voverit,| sanctum erit ». Clarius Hebr. : Et si pecus (voverit), de quo potest aliquid dono offerri Domino , omne quod dederit de eo Domino , erit sanctum. Porro ex ea EUR sequitur
27:10
v. 10 : « et mutari non poterit , P e. nec melius malo nec peius bono : quodsi mutaverit, et ipsum [quod mutatum est], et illud pro quo mutatum est, consecratum erit Domino ». Ideoque nullus redemptioni erit locus.
27:11
v. 11 « Anzmal ámmundum, quod. immolari Domino non potest, [s? quis voverit ,| ad- : num et malum » (Kn.), nam hoc pretium medium poterat semel pro semper definiri, neque oportebat singula produci animalia ; sed huius individui REATO pretium definiet.
27:13
v. 13 « Quodst dare "volue E qui offert, addet supra aestimationem quintam. partem »; non ut, Sb | pars A0, sed ut pro 50 solveret 60 (Sy/v.). Quem excessum , comparans 5,16, Calm. vocat « mulctam » : stricte loquendo mulctae locus | non erat in negotio explicita lege approbato. Ratio impositi excessus - ea videtur fuisse, ne facile voventes de redimendo voto cogitarent, | et ut aliquam vovens solveret compensationem pro concesso sibi prae Br ceteris praeemptionis iure (Tost.). *
27:14
In vovendis agris ratio habenda est legis 1ubilaei. Cum enim dpsi agri Dei sint, necnisi eorum fructus ab Hebraeis alienari possint, hinc — etiam Hebraeus nequit ipsum agrum voto addicere Deo, sed solum | . fructum usque ad proximum iubilaeum. v. 16 « Quodsi agrum pos- - sequenter iuxta quantitatem agri, quo enim est ager maior, eo plus vel minus seminis impendi debet, ut seratur » (Ians.). « S? triginta | genti ». Pro 30 modiis unum wan habet Heór.; quod aequat 10 ephi .... (Ez. 55,11) et secundum Rabbinos 30 sata (cf. quae dicebamus ad Gen. 18,6). Ergo unum chomer aequat 393:9 ht. Modius igitur h. l. aequare modium cum dimidio. 50 sicli creduntur efficere 1541:50 fr. Hine oritur quaestio, hi 50 sicli datine sint semel tantum an quotannis (Bonfr., Men., Calm. etc.). Segetes inter duo iubilaea, demptis annis sabbaticis, erant 42. Facile supponi potest ex. uno chomer seminis natos esse quotannis 20 chomer segetis : ergo, demptis singulis annuis coris seminis, 798 choros annis 42, i. e. 314332 litr. Si 50 sicli semel tantum solvebantur, pro 141750 fr. emebantur 314332 litr., et pro 1 fr. emebantur 2221 litr. Id haud potest admitti. Si adstruas 50 siclos pensos esse quotannis, exceptis annis sabbaticis, ergo pendebantur 50 7X; 42 — 2100 sicli seu 5943 fr. : pro 1 fr. emebantur 52 litr. Cur tam exiguo, ne dicam indigno pretio voluit Deus sacerdotes privari segetibus, quas ex votis perceperant? Ut tempore iamis hae segetes facilius et certius in turbas diffluerent; ne sacerdotes fierent aequo ditiores neque importunius urgerent laicos ad eiusmodi vota emittenda.
27:17
v. 47 « Si statim ab anno incipientis iubilaei voverit agrum, [quanto valere potest ,] lanto aestimabitur », tota illa argenti vis pendetur.
27:18
v. 18 « Sen autem post aliquantum temporis, supputabit sacerdos -^ pecuniam iurta annorum, qui reliqui sunt, numerum usque ad. iubilaeum, et detrahetur ez pretio » completo, quod v. 16 statuebatur, id quod correspondeat annis a iubilaeo proxime celebrato elapsis. v. 19
27:19
« Quodsi [voluerit| redimere agrum ille, qui voverat, addet quintam partem aestimatae pecuniae, et possidebit eum ». Cf. v. 13.15. v. 20
27:20
« Sin autem [noluerit] redimere, sed alteri cuilibet fuerit venumdatus [ultra eum, qui voverat], redimere non poterit ». Hebr. : st non redemit etc., et si vendit. At quomodo potest, qui iam abdicavit agrum in manus sacerdotis, eundem vendere alteri? Sensit Vu/g. hic, uti alias apud Hebraeos, diversum esse subintelligendum subiectum : si vovens non redimat, et sacerdos vendat tertio, expirat redemptionis ius, sed is apud sacerdotes permaneat. Ne multi hac ratione in sacerdotum manus transirent agri, Hebraei sine dubio ipsi erant cauturi. Haec familiis suam servabat possessionem.
27:21
v. 91 « [Quia] cum tiubilaei venerit [dies], sanctificatus erit » ager « Domno et possessio consecrata ; ad ius pertinet sacerdotum ». Dele quia. Pro et possessio consecrata, Hebr. : sicut ager exsecratus (món), qui sc. nullatenus redimi poterat (v. 28). Sat. accurate sensum v. 20 sq. ita exprimit Men. : « Si quis agrum suum voverit nec redemerit, a sacerdotibus, cum annus iubilaei advenerit, non recipiet agrum suum; et si sacerdotes ante annum iubilaei vendidersint agrum illum, redibit anno iubilaei ad ipsos sacerdotes, non autem ad priorem dominum ». Agitur iam de agro non haereditario sed emptitio.
27:22
v. 22 « Si ager emptus |est| » — dele est — « et non de possessione [maiorum] sanclificatus fuerit Domino »,
27:23
v. 93 « supputabit sacerdos $uxta. annorum numerum usque ad 3ubilaeum pretium , et dabit ille qui voverat eum Domino » — ipso die addit Hebr. : ergo illico totum pretium solvit redemptione non facultativa sed coacta. Secus enim, ob possessoris perpetuum ius redemptionis, inane esset votum. Infert vero Dillm., in casibus v. 16-19 licuisse possessori, non totam :pso die pecuniae vim solvere, sed paulatim et successive. v. 9^ « In ?ubilaeo autem. revertetur ad priorem. dominum, qui vendiderat eum et habuerat in sorte possessionis suae ». : Ea lex generali regula v. 25 concludebatur. Appenduntur aliqua, quae vota quidem non erant, sed in quibus poterat exsurgere quaestio de redemptione. Ubi v. 26. 28 voce qx, /antummodo ordiuntur, quae exceptionem indieat. Adverte etiam textus apud Sam. divisiones, minorem post v. 25. 27, maiorem post v. 29. 33. Arg. — Primogenita pecorum sacrificalium ita ad Deum pertinent, ut redimi nequeant, nisi ob defectum aliquem sacrificiis sint inepta.
27:26
v. 26 « Primogenita, quae ad Dominum pertinent », — Hebr. : agitur — « nemo sanctificare poterit [et vovere| : sive bos sive ovis fuerit, Domini sunt ». Voce nv tam caprae quam oves includuntur.
27:27
v. 97 « Quodsi immundum est animal » primogenitum, « redommet qui obtulit, iuxta aestimationem. tuam, et addet. quintam partem
27:30
v. 30 « Omnes decimae terrae, sive de frugibus stove de pomis arborum, Domini sunt. et illà sanctificantur ».
Arg. — Decimae redimi possunt; non tamen animalium sacrificalium decimae, quae sacrificiis reservantur. M Dum pru di v. 26 tota ab ipsa nativitate Dei sunt ideoque nequeunt redimi , decimae hominis sunt, ab ipso utique Deo pendendae, ideoque redimi possunt; sed ne facilius redimantur, quinta pretii pars superaddenda seribitur.
27:31
v. 34 « $1 quis autem voluerit redimere decimas suas, addet quintam parlem earum ». Decimae tamen animalium sacrificalium non possunt - redimi, sed sacrificiis vel sacerdotum usui reservantur
27:32
v. 39. : «. Om- 1 nium decimarum bovis et ovis et caprae, quae sub pastoris virga transeunt », — pastor sc. elevata virga numerabat — « quidquid decimum. venerit, sanctificabitur. Domino». Decima solvebatur semel quotannis (Deut. 14,99). Animalia decimis tribuebantur, prout sub pastoris virga transibant, nullo homini permisso delectu
27:33
v. 33 : « Non eligetur nec bonum nec malum nec altero commutabitur. Si. quis mutaverit, et quod mutatum est, et pro quo mutatum est, sanctificabitur [Domno] et non redimetur » (cf. v. 10). b. Ramesses e Merenpibah. uns | | Praeambulum aeterim Moysis Ex. 184. 4 2. 0 NO e ats - Hebraeorum in Aegypto inerementa et oppressio Ex: 1. — Vitae . Moysis initia Ex. 2,1-22. — Draco clausulis Ex. 2 ,23-25. diu explicatio Ex. 3,13-4,17 : nomen nou assumptum, manda- €oncessa, Aaron socius attributus. — Pericopae clausula Ex. 4,18. Moyses e Madianitide redux et ab Israelitis exceptus Ex. 4.19- 3 Eius a Pharaone petita reieeta, angariae auetae, Hense in MS sen indignatio Ex. 5,1-6,1. — Moyses a Iahve confortatus (cum additamento de Moysis originibus) Ex. 6,271. 4, am Moysis cum Pharaone concertatio Ex. 7,8-12,36 i dors Hebraeorum profectio Ex. 12,37-42. — Lex de admittendis ad celebrandum Phase Ex. 12,43-51. — Lex de primogenitis, cum Moysis monitione de celebranda divinitus effecta liberatione Ex. 13,1-16. — Itineris ratio (fortasse serius adscripta) Ex. 13,17-19. De Mara in Elim Ex. 15,27. 4 De Elim in desertum Sin Ex. 16, ubi de manna . Aqua e petra elicita Ex. 17,1-7. — Victoria de Amalecitis reportata Ex. 17,8-16. — Iethronis aeta in Raphidim Ex. 18. . De Raphidim in desertum Sinai Ex. 19-23 . I. Theophania praeparatur Ex. 19,1-15. Deus consilium suum aperit et praeparationem indicit. II. Theophania describitur Ex. 19,16-20.21 . PUN ; Theophaniae initium Ex. 19,16-25. — Decalogus Ex. 20,1-17. — Thes phaniae eonelusio Ex. 20,18-21. IH. Theophania completur : Liber Foederis Ex. 20,22-23,33. 18-20. — De advenis, viduis, pupillis, egenis, magistratibus Ex. 22,21-28. — De iis, quae Deo debentur, mature persolvendis Ex. 22, iudiciis servanda Ex. 23,1-9. — De sabbato et anno sabbatieo Ex. NOVORUM SACRORUM INSTITUTIO Ex. 24-Lev. 10. A. Mandatum novorum sacrorum proeurandorum Ex. 24-31 . I. Divini alloquii praeambula Ex. 24 . , DIN coU : Seniores cum Moyse ascendunt foedus sancituri Ex. 24,1-11. — Moyses solus ascendit divinam sanctionem obtenturus Ex. 24.12-18. II. Divina de novis sacris procurandis alloquia Ex. 25-31 1. Alloquium maius Ex. 25,1-30,10 . A das ia Dona pretiosa congerenda Ex. 25.1-7. — HS sacrae: arca, mensa, candelabrum Ex. 25,8-40. — Sanctuarium : habitaculum, taberna- culum, operimenta, parietes Ex. 26,1-30. — Exteriora sanctuarii : vela, altare holoeaustorum et atrium Ex. 26,31-27,19. — lave Zn etes um consuetudo : lampas, vestes sacrae, Suoerdeinin ordinatio, iuge sacrificium et perpetuus thymiamatis honor Ex. 27,20-30,10. 2. ben: minora Ex. 30.11-31.18 . Sanetuarii expensae, labrum aeneum, oleum unctionis. CUP DERE opifices adhibendi; sabbatum et tabulae, foederis pande B. Populi superstitio et reconciliatio Ex. 32-34. 35.4: E PE Vitulus aureus. — 7rzplici supplicatione Moyses, ut populo vita, ut angelus duetor, ut Iahve gratiosa in sanctuario consuetudo concedatur, impetrat; ut Iahve faciem contueri ipse permittatur, non impetrat. C. Mandati de novis sacris procurandis exsecutio Ex. 35-Lev. 10 . Ba commendatio, dona pretiosa conger Buda. VIEN DA Ex. 35,1-36,7. — Sanctuarium : habitaculum, AMOR E operimenta, parietes, vela Ex. 36,8-38. — asa aurea vel deaurata, : area, . mensa, candelabrum, altare thymiamatis eum thymiamate et uncetionis oleo Ex. 37. — 7/asa aenea : altare holocausti, labrum aeneum Ex. 38,1-8. — Atrium Ex. 38,9-20. — Computus Ithamar Ex. 38,21- 31. — Festes sacrae Ex. 39.1-30. — Totum opus Moysi oblatum et ab eo benedictum Ex. 39,31-43. . Thora Saerificiorum Lev. 1-7 : ; (LANE prior : holocausta , BURoe pacifica pev. 1- -3. —m—- Ram pro peecato et pro debo Lev. 4,1-6,7. — Sertes posterior, prioris complementum : de sacrificio quotidiano leges tres Lev. 6,8-23. — De saerificiis cruentis novellae tres Lev. 6.24-7.21. — Appendices et subscriptio Lev. 7,22-38. 4. Sacerdotum consecratio Lev. 8-10 . orci M MR NU S Sacerdotes aaronici consecrantur Lev. 8. — Eorum prima sacriticia insigni miraeulo honestantur Lev. 9. — Saeerdotii aaronici neglectus portento punitur Lev. 10. A. Thora Munditiei Lev. 11-15 . I. Lex de animalibus mundis et immundis Lev. 11. Lex de pecoribus, aquatilibus, alitibus Lev. 11,1-20. — Ad eam pe additamenta : appendicula ad legem de alitibus multipedibus, appendieula de quibusdam pecoribus, additamentum de reptilibus Lev. 11, 21-45. — Legis subscriptio Lev. 11,46 sq. II. Lex de immunditia puerperae Lev. 12 . III. Lex de lepra Lev. 13 sq. . De lepra hominum et vestium Lev. 13. — De legali mundatione leprosi Lev. 14,1-32. — De lepra. domorum Lev. 14,33-53. — Legis subscriptio Lev. 14,54-57. IV. Lex de ipu Ssexüüli Lev; 315, ^ VEND n OTADETOT TRO E De fluxu seminis virilis nimio vel aped Les. 15,1-15. — De semi- B. Solemnitas expiationis quotannis instituenda Lev. 16 C. Lex de maetationibus Lev. 17 ORMMDNDLJM EU Mactationes faciendae ad ostium Cabernet b 17.1-7. — Appendices tres et appendicula una Lev. 17,8-16. D. Thora Sanctitatis Lev. 18-22 Ll. Lex de re matrimoniali Lev. 18 . i V MEREE Ii. Legum congeries Lev. 19 4.42. CRINES MIS ; Series prior, constans septem binariis in Lens 19,3-18. — Series posterior, Dust septem articulis inaequalibus legum Lev. 19,19-37. III. Variorum scelerum poenae Lev. 20 COXSDHSN Poenae coeuntium eum mulieribus ethnicis et dual magos Lev. 20,1-6. — Poenae attentantium coniugia illicita : exordium, poena capitis, poena mortis civilis, epilogus Lev. 20,7-26. — Poena divinantium Lev. 20,27. t IV. Leges de munditia sacerdotum et victimarum Lev. 21 sq. Statuta quoad luetum et nuptias, tam pro simplicibus sacerdotibus quam pro pontifice Lev. 21,1-15. — Statuta de irregularitatibus permanentibus et temporaneis, cum appendieula de sacerdotum convictoribus Lev. 21.16-22,16. — Statuta de victimis Lev. 22,17-30. — Clausula legis Lev. 22.30-33. E. Catalogus festorum Lev. 23 . dU Hi dU S RUTRUM PL AT MDM (Sabbatum serius adseriptum), Phase, pentecoste, novilunium septimi mensis, dies expiationis, festum tabernaeulorum. F. Ordinatio de oleo lucernarum et de panibus propositionis Lev. 24,1-9 . G. Blasphemi supplieium, et lex de blasphemia et M Lev. 24,10-23. HI. Libri Legum epilogus Lev. 25 sq. Don AUS DONE NE Cultus Tahve praestandus : annus sabbatieus D. 25,1-7. 19-22; iubi- J. Libri Legum appendix : lex de redemptione votorum ete. Lev. 27 . Mensium nomina antiquiora Schema legum Ex. 21,1-22,30 . Schema Thorae Sacri ttoTHa Lev. 1,1- -7,38. Schema Thorae Munditiei Lev. 11-15. Schema legis de animalibus etc. Lev. 11 Schema Thorae Sanctitatis Lev. 18-22
27:10
… sg.; 34, 19 sg.; Lev. 27, 26 sg.; Num. 8, 16 sg.; 18, 15 sg. e Deut. 15, 19 sg. e) 'Arākhīn «stime»: concernenti i voti (Lev. 25, 25 sg.; 17, 2-20) e le persone che compiono i voti. f) Tēmūrāth «cambio», 7 capp.: sostituzione nell'offerta di animali (Lev. 27, 10). g) Kērīthōth «estirpazione»: morte naturale prematura, di cui spesso nella Tōrāh, quali trasgressioni sono punite in questo modo, precetti sacrificali (6 capp.). h) Mē'īlōh: «sacrificio» …
27:21
HEREM (SETTANTA ἈΝΆΘΡΗΣ) (Μ.Α.)
… La trasgressione del h. costituiva un peccato gravissimo. 2) Un voto con il quale si consacravano a Dio uomini, campi, animali, ecc., rinunziando al diritto di riscatto (Lev. 27, 28). Poiché diventavano « cose santissime », i campi e le cose appartenevano ai sacerdoti (Num. 18, 14; Lev. 27, 21; ecc.). …
27:26
… precetti cibari, i divieti di mattare animali malati o destinati al culto pagano, il precetto di Lev. 22, 28 e di Ex. 23, 19; 34, 26; Deut. 14, 21 e Deut. 22, 6. d) Bēkhōrōth «primo-geniti», in 9 capp.: riguarda i precetti di Ex. 13, 2.12 sg.; 34, 19 sg.; Lev. 27, 26 sg.; Num. 8, 16 sg.; 18, 15 sg. e Deut. 15, 19 sg. e) 'Arākhīn «stime»: concernenti i voti (Lev. 25, 25 sg.; 17, 2-20) e le persone che compiono i voti. f) Tēmūrāth «cambio», 7 capp.: …
27:28
HEREM (SETTANTA ἈΝΆΘΡΗΣ) (Μ.Α.)
… La trasgressione del h. costituiva un peccato gravissimo. 2) Un voto con il quale si consacravano a Dio uomini, campi, animali, ecc., rinunziando al diritto di riscatto (Lev. 27, 28). Poiché diventavano « cose santissime », i campi e le cose appartenevano ai sacerdoti (Num. 18, 14; Lev. 27, 21; ecc.). …
27:29
… Samuele, dopo aver rimproverato Saul (« melior est oboedientia quam victimae », Os. 6, 6; Mt. 9, 13; 12, 7), applicando le norme della guerra santa (Lev. 27, 29) e la legge del taglione (Ex. 21, 23-25), tagliò a pezzi A. dinanzi all'altare a Galgala (I Sam. 15).
HEREM (SETTANTA ἈΝΆΘΡΗΣ) (Μ.Α.)
HEREM (Settanta ἀνάθρης) (μ.α.) - Presso gli Ebrei designava: 1) una pena per la quale individui o popoli dichiarati oggetto di esecrazione si sterminavano ad onore di Dio (Lev. 27, 29); oppure indicava gli stessi puniti. …
27:30
Il volume ed il modo di prelevare tale tributo non erano sempre uguali (Lev. 27, 30-33; Num. 18, 20-32; Deut. 12, 6, 11; 14, 22-29; 17-19; 26, 12-15; cf. Am. 4, 4). I Numeri e il Deuteronomio considerano grano, mosto ed olio soggetti alla d. L'insegnamento …
LEVITI (EBR. LĒWĪ, PLUR. LĒWĪJĪM; GR. LĒWĪJĪ, PLUR. - AI)
di guerra (Num. 31, 30) e con le decime (ibid. 18, 21-24; cf. Lev. 27, 30). In Deut. 12, 19; 14, 27, ecc. si fa esortazione al popolo di non lasciar mancare loro il necessario. …
27:31
… l'obbligo a tutto quanto serve per cibo, viene custodito e cresce dalla terra. Lev. 27, 30-33 riguarda la d. prelevata sugli animali domestici; ove il tributo non fosse dato in natura si doveva consegnare una somma accresciuta del quinto del valore (Lev. 27, 31). Secondo Num. 18, 20-32 ogni d. dell'ala e del tino appartiene ai leviti, i quali ne dispongono liberamente, però ne lasciano una per i sacerdoti. …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.